กฎหมายกับความเชื่อ

“ดิฉันไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อถกเถียงเรื่องจริยธรรมการออกแบบนะคะ คุณคีริน แต่ดิฉันจ้างคุณมาเพื่อปิดปากพวกนักข่าวและหาทางรอดให้โปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านของท่านธนภัทรต่างหาก” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนอาบยาพิษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมกระจกใสระฟ้า รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีชาโคลก้าวท้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนกลางด้วยท่าทีสง่างามดั่งพญาเสือโคร่งที่กำลังลาดตระเวนอาณาเขต ส้นสูงสี่นิ้วกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น สะท้อนความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากคดีความนับร้อยที่เธอไม่เคยพ่ายแพ้ บนโต๊ะประชุมตัวยาว เอกสารแปลนวิศวกรรมถูกกางทับด้วยร่างสัญญาว่าจ้างมหาศาล ทว่าไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของเธอได้เท่ากับร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจกหันหลังให้ เค้าโครงไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักจางๆ บริเวณข้อมือ—สถาปนิกผู้กุมความลับของตึกร้างแห่งนั้น... ตึกที่ถูกกล่าวหาว่าพังทลายลงมาทับชีวิตคนงานอย่างไร้ความปรานี คีรินค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้มาเยือนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเกรงกลัวอย่างที่ทนายความของธนภัทรคนก่อนๆ เคยแสดงออก แต่เป็นความเย้ยหยันแบบปัญญาชนที่มองทะลุปรุโปร่งถึงความเน่าเฟะเบื้องหลังสูทราคาแพง “กฎหมายมีไว้เพื่อรักษาความถูกต้อง หรือมีไว้เพื่อปกป้องคนรวยที่สั่งฆ่าคนทางอ้อมกันแน่ครับ คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเยื่อใยแห่งการดูแคลน คีรินผละออกจากขอบกระจกแล้วก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะประชุม กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นอิฐและน้ำหอมบุรุษจางๆ ลอยปะปนกับอากาศเย็นเฉียบในห้อง “ถ้าคุณคิดว่าเงินของธนภัทรจะซื้อลายเซ็นผมให้ยอมรับผิดแทนความมักง่ายของพวกมันได้ คุณคงประเมินสถาปัตยกรรมต่ำเกินไป และประเมินจิตวิญญาณของผมสูงเกินคาด” รินรดากลั้นหายใจชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลง เธอคุ้นชินกับการควบคุมเกมผ่านตัวบทกฎหมายและช่องโหว่ แต่นี่คือครั้งแรกที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์ที่ใช้อุดมการณ์เป็นเกราะกำบัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเกลียดชังที่สุดเพราะมัน ‘จับต้องไม่ได้’ และ ‘เจรจาด้วยยากยิ่ง’ “จิตวิญญาณเหรอคะ?” รินรดายิ้มเยาะ ดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เธอก้าวเข้าหาเขาเช่นกันอย่างไร้ความเกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกอีกฝ่ายหากเธอไม่หยุดระยะไว้เพียงหนึ่งคืบ “โลกนี้ไม่มีหรอกค่ะคำว่าจิตวิญญาณ มีแต่ผู้ชนะที่เขียนประวัติศาสตร์ กับผู้แพ้ที่ติดคุก... และตึกร้างตรงย่านอุตสาหกรรมนั่น กำลังจะกลายเป็นหลุมศพของอาชีพคุณ ถ้าคุณยังดันทุรังจะแฉความจริงที่ไม่มีใครอยากฟัง” “บางที... การได้ลงไปนอนในหลุมศพที่สร้างขึ้นด้วยความจริง อาจจะสะอาดกว่าการยืนหายใจอยู่บนกองเงินกองทองที่เปื้อนเลือดคนงานแบบที่คุณกำลังทำอยู่นะครับ” คีรินโน้มใบหน้าลงมาหา กระซิบถ้อยคำเชือดเฉือนชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของเธอ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกระแสความดึงดูดประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด เคมีระหว่างพวกเขารุนแรงและอันตรายดุจประกายไฟที่ตกกระทบลงบนถังน้ำมัน ทั้งสองยืนจ้องตากันเนิ่นนานราวกับกำลังวัดรอยเท้าในสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมถอยให้ครึ่งก้าว ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เลขาหน้าห้องผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด มือเรียวสั่นเทาขณะยื่นแท็บเล็ตเครื่องเล็กมาให้รินรดา “คุณรินรดาคะ... มีข่าวลดด่วนส่งตรงมาจากสถานีตำรวจ... ทางทีมกู้ภัยเพิ่งงัดตู้เซฟนิรภัยที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นใต้ดินของตึกร้าง... และ... และพวกเขาเจอสิ่งนี้ค่ะ” รินรดารับแท็บเล็ตมาถือไว้ สายตาคมกวาดมองภาพถ่ายบนหน้าจอ ภาพของฮาร์ดไดรฟ์ตัวหนึ่งที่เปรอะคราบดินโคลน พร้อมกับเอกสารลายมือชื่อของธนภัทรที่ระบุคำสั่งชัดเจนให้ ‘เร่งงานก่อสร้างข้ามขั้นตอนเพื่อลดต้นทุน’ โดยไม่สนความปลอดภัย หัวใจของทนายสาวกระตุกวูบ ภาพลักษณ์ของธนภัทรที่เธอรับทำคดีให้กำลังพังทลายลงในพริบตา และที่สำคัญยิ่งกว่า... สายตาของคีรินที่ก้มมองลงมาเห็นหน้าจอเช่นกัน ก็กำลังเปลี่ยนจากความเย้ยหยัน เป็นประกายคมกริบแห่งชัยชนะที่รู้อยู่ก่อนแล้ว “ดูเหมือนว่า...” คีรินกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยวนที่ทำเอาสติของเธอเกือบหลุดลอย “...กฎหมายที่คุณเชื่อมั่น กำลังจะถูกฉีกทิ้งด้วยหลักฐานชิ้นนี้แหละครับ ทนายรินรดา” --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ มิดไนท์คิสหวังว่าทุกท่านจะพร้อมดำดิ่งสู่เกมรักและเกมอำนาจนี้ไปด้วยกันในตอนถัดไปค่ะ