ที่หลบภัยชั่วคราว

“อยู่นิ่งๆ ริน... ถ้าไม่อยากให้เลือดที่ไหลออกมานั่นกลายเป็นเครื่องหมายนำทางให้พวกมันตามมาเจอเรา” เสียงทุ้มต่ำของคีรินดุจดังคำสั่งที่แฝงความร้อนรน เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่บาดแผลฉกรรจ์บริเวณต้นแขนของรินรดาที่ถูกคมกระจกบาดลึกขณะที่พวกเขาสไลด์ตัวหลบหนีลงมายังชั้นใต้ดินของตึกร้างแห่งนี้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเกือบห้อเลือด ความเยือกเย็นที่เป็นดั่งเกราะคุ้มกันตัวเธอมาตลอดหลายปีเริ่มสั่นคลอนด้วยพิษไข้และความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้น “คุณคิดว่า... พวกมันจะหยุดแค่หน้าประตูหรือคะ” รินรดาเค้นเสียงถาม มือที่เหลือเพียงข้างเดียวพยายามกอดกุมร่างกายที่สั่นสะท้าน เธอเกลียดความรู้สึกที่ต้องพึ่งพาใคร โดยเฉพาะกับผู้ชายที่เธอเคยตั้งแง่ว่าเป็นตัวอันตราย “ธนภัทรไม่ปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปหรอก แต่นี่คืออาณาจักรของผม และผมรู้ทุกซอกมุมที่มันจะไม่มีวันนึกถึง” คีรินตอบพลางฉีกชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกอย่างไม่เสียดาย เขาจุ่มเศษผ้าลงในน้ำสะอาดที่เตรียมไว้ก่อนจะบรรจงเช็ดคราบเลือดรอบแผลให้เธอ มือของเขาสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอารมณ์ที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเมื่อต้องสัมผัสผิวเนียนละเอียดในสถานการณ์ที่เป็นตาย ความเงียบงันในห้องใต้ดินที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่บีบคั้นประสาทสัมผัส กลิ่นอายของฝุ่นผงคอนกรีตผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคีรินและกลิ่นคาวเลือดจางๆ สร้างบรรยากาศที่ล่อแหลมและเปราะบาง รินรดาจ้องมองใบหน้าคมสันที่คิ้วขมวดมุ่นยามตั้งใจทำแผล ดวงตาของเธอพร่ามัวเล็กน้อย แต่เขายังคงดูหนักแน่นราวกับรูปปั้นที่ไม่มีวันพังทลาย “คุณช่วยฉันทำไม... ทั้งที่ถ้าส่งฉันให้มัน คุณก็จะได้สิ่งที่ต้องการจากตึกนี้ไปโดยไม่ต้องมีอุปสรรค” คีรินชะงักมือที่กำลังพันผ้าพันแผล เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ “เพราะคุณไม่ใช่แค่อุปสรรค ริน... คุณคือความท้าทายเดียวที่ผมไม่เคยอยากเอาชนะด้วยวิธีสกปรก” คำพูดนั้นทำเอาใจของรินรดากระตุกวูบ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยตรรกะที่เฉียบคมอย่างเคย แต่กลับปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน ร่างกายที่บาดเจ็บอ่อนแอจนเธอเผลอโน้มตัวเข้าหาไออุ่นจากแผงอกของเขาโดยไม่รู้ตัว คีรินไม่รอช้า เขาโอบกระชับร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือซอกคอหอมกรุ่นของเธอ “ริน... คุณกำลังทำให้ผมเสียสมาธิ” เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนเธอลุกชัน สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาไล่เรื่อยไปตามแนวไหล่บางแผ่วเบาแต่กระตุ้นอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน “อย่าทำเหมือนว่านี่คือความเห็นใจ...” รินรดาตอบเสียงสั่น ทว่ามือของเธอกลับเอื้อมไปสางกลุ่มผมของเขาอย่างไม่รู้ตัว “ฉันต้องการมากกว่าคำว่าที่หลบภัย” คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนการจุดชนวน คีรินประทับจูบลงบนกลีบปากที่แห้งผากของเธออย่างโหยหา รสสัมผัสลึกซึ้งที่ปนเปไปกับรสของความอดสูและการเรียกร้อง เขาจูบเธออย่างเอาแต่ใจเหมือนต้องการจะลบเลือนความเย็นชาทั้งหมดที่เธอเคยสร้างไว้ รินรดาตอบสนองด้วยความต้องการที่อัดอั้นมานาน เธอเบียดร่างกายเข้าหาเขาจนสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ ในพื้นที่จำกัดท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ ที่กะพริบถี่ๆ เป็นระยะ จังหวะการสัมผัสของพวกเขาหนักหน่วงและเร่าร้อน คีรินปลดเปลื้องปราการสุดท้ายของเธอออกด้วยความเชี่ยวชาญ มือหนาประคองใบหน้าสวยหวานให้รับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ ร่างกายที่ประสานกันไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่คือการโหยหาความมั่นคงในโลกที่กำลังจะพังทลาย “ฉันเกลียดคุณ...” เธอรำพึงออกมาทั้งที่ลมหายใจขาดห้วงขณะที่เขากำลังสร้างรอยประทับไว้ตามลำคอระหง “ผมรู้...” เขาตอบพลางสอดประสานมือเข้ากับมือของเธอ กดเน้นย้ำความสัมพันธ์ที่ไร้ข้อตกลงใดๆ นอกเหนือไปจากแรงดึงดูดของวิญญาณสีเทาสองดวงที่ต่างฝ่ายต่างพร้อมจะแหลกสลายไปพร้อมกัน ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากบันไดวนด้านบน มันไม่ใช่เสียงของลูกน้องธนภัทร แต่มันคือเสียงก้าวย่างของคนที่รู้แผนผังที่หลบภัยนี้ดีพอๆ กับคีริน คีรินหยุดชะงักทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อจำเสียงรองเท้าคู่นั้นได้ รินรดาที่เพิ่งตื่นจากภวังค์รีบผละออกจากอ้อมกอดเขาทันที ทั้งคู่หันไปมองยังประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้าในความมืด “คีริน... พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพาผู้หญิงเข้ามาในงานของครอบครัว” เสียงเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยอำนาจของ ‘ชายชราที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว’ ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู บัดนี้รินรดาตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขาไม่ได้หนีเสือปะจระเข้ แต่พวกเขากำลังก้าวเข้าสู่รังของงูพิษที่ใหญ่กว่าธนภัทรนับร้อยเท่า! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเกมหมากรุกอันตรายนี้ไปกับมิดไนท์คิสนะคะ