พันธมิตรจำเป็น

“คุณกำลังเล่นเกมที่คนตายไปแล้วเป็นคนกำหนดกติกา คีริน... และในเกมนี้ ไม่มีที่ว่างให้ความเห็นอกเห็นใจหรอกนะคะ” รินรดาวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนัก เสียงของมันดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นและเย็นชาพอๆ กับน้ำเสียงของเธอ ทนายความสาวในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบจ้องมองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนพิงหน้าต่างกระจกบานสูง กลิ่นฝนที่เพิ่งขาดเม็ดด้านนอกทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเธออบอวลไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น คีรินหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นสะท้อนความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์อัจฉริยะผู้สมถะ “ความเห็นอกเห็นใจอาจจะไม่มีที่ว่าง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้สิ่งปลูกสร้างของผมไม่พังทลายลงมาทับหัวใครเหมือนที่อาคารโปรเจกต์ของธนภัทรกำลังจะเป็น รินรดา... คุณรู้ดีว่ารอยร้าวในโครงสร้างอาคารนั้นมันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดทางวิศวกรรม แต่มันคือจงใจลดสเปกวัสดุเพื่อเอาเงินส่วนต่างไปฟอกเข้าบัญชีลับ” รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากขยับเพียงเล็กน้อยแต่มันไม่มีร่องรอยของความขบขัน “การกล่าวหาลูกค้าของฉันด้วยคำพูดลอยๆ จะทำให้คุณติดคุกเร็วกว่าที่คิดนะคะ ฉันเป็นทนาย ไม่ใช่นักบุญ สิ่งที่ฉันต้องการคือ ‘หลักฐาน’ ที่จะทำให้ฉันเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าธนภัทร ไม่ใช่ความยุติธรรมแบบอุดมคติของคุณ” “ถ้าผมให้สิ่งที่ต้องการ คุณจะทำอย่างไร?” คีรินเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมแบบแมสคิวลีนเจือจางด้วยกลิ่นกระดาษและน้ำยาเขียนแบบของเขาทำเอาสมาธิของรินรดาแกว่งไปชั่วขณะ “ถ้าผมยอมเปิดเผยรหัสเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองในตึกร้างนั่น... ตึกที่เป็นสุสานความลับของเขา คุณจะกล้าเอาชื่อเสียงทนายความมือหนึ่งของคุณไปเดิมพัน เพื่อกระชากหน้ากากเขาลงมาไหม?” รินรดาลุกขึ้นยืน ร่างเพรียวระหงเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงขอบโต๊ะกั้น เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความลวง แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความดึงดูดที่รุนแรงจนน่ากลัว “อย่ามาท้าทายฉันด้วยเกมจิตวิทยาเลยค่ะคีริน เพราะถ้าฉันตกลง เราสองคนจะกลายเป็นพันธมิตรที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับความฉิบหายด้วยกันทั้งคู่” “นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมเร้าใจไม่ใช่เหรอครับ?” คีรินโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ ความเงียบในห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่ม “คุณก็แค่ทนายเลือดเย็นที่กำลังหิวโหยชัยชนะ... ส่วนผม ก็แค่สถาปนิกที่กำลังมองหาคนที่จะกล้าทำลายโครงสร้างเน่าเฟะนี่ไปพร้อมกับผม” รินรดาไม่หลบสายตา มือเรียวของเธอขยับไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขา ปลายนิ้วสัมผัสถึงความตึงเครียดของกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้า “ถ้าพันธมิตรของเราต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงขนาดนั้น เราก็ควรมีข้อตกลงที่ชัดเจน” เธอเว้นวรรค ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบสัมผัสกัน “ฉันต้องการรหัสเข้าถึง... และคืนนี้ คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า คุณพร้อมจะเผาเรือลำเดียวกับฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่กะล่อนไปวันๆ” คีรินไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้รินรดาถอยหลังไปพิงกับโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะบดขยี้ลงมาอย่างเรียกร้อง ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการโต้ตอบและทดสอบ รสสัมผัสของเขาเหมือนความร้อนที่ค่อยๆ ลามเลียไปทั่วร่างของเธอ มือของรินรดาจิกเข้าที่ไหล่ของเขา สติที่เคยมีไว้เพื่อวิเคราะห์คดีความเริ่มแตกกระเจิงเมื่อลิ้นร้อนชื้นสอดประสานกันอย่างหิวกระหาย บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารกฎหมาย กลายเป็นเวทีแห่งแรงปรารถนา รินรดาตอบรับสัมผัสของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ มือของเธอลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นแรงภายใต้อกเสื้อ ความปรารถนาที่เป็นเหมือนไฟสุมขอนปะทุขึ้นจนยากจะดับลง คีรินอุ้มเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะก่อนจะเบียดกายเข้าหาจนไม่มีช่องว่างให้ความเย็นชาได้เล็ดลอดผ่าน “รหัส... อยู่ในความทรงจำของผม” เขากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นสะท้าน “และถ้าคุณอยากได้มัน... คุณต้องทำให้ผมลืมทุกอย่างให้หมดเสียก่อน” รินรดากรีดนิ้วลงบนแผ่นหลังของเขา ดวงตาที่เคยเยือกเย็นกลับฉ่ำเยิ้มไปด้วยเพลิงอารมณ์ “คุณประเมินค่าความอดทนของฉันต่ำไปค่ะคีริน...” เธอสวนกลับก่อนจะดึงเขาเข้ามาจูบอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง เป็นการตกลงแลกเปลี่ยนที่เดิมพันด้วยชีวิตและหัวใจ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะถอดถอนสติสัมปชัญญะทั้งหมดไปพร้อมกับเขา เสียงสัญญาณเตือนจากคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น มันคือเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารสำนักงานที่ส่งตรงถึงหน้าจอของเธอ รินรดาผละออกจากเขาอย่างรวดเร็ว สายตาหันไปมองหน้าจอที่กำลังแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดในที่จอดรถใต้ดิน แสงสีแดงกะพริบถี่ๆ แสดงให้เห็นรถลีมูซีนสีดำคันคุ้นตาที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอด... รถของธนภัทร “เขามาที่นี่...” รินรดากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชาในชั่วพริบตา ขณะที่คีรินกระชับเสื้อสูทที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง ดวงตาคมกริบของเขาเหลือบมองไปที่แฟ้มสีดำบนโต๊ะที่รินรดาเปิดทิ้งไว้ มันไม่ได้มีแค่สัญญาจ้างงาน แต่มันคือรายงานการตรวจสอบโครงสร้างอาคารฉบับจริงที่ธนภัทรต้องการทำลายทิ้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ฟังดูเหมือนคำประกาศิตแห่งความตายดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดที่คุ้นเคย “รินรดา... ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน และผมก็รู้ด้วยว่ามีคนอื่นอยู่กับคุณด้วย เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับ ก่อนที่ผมจะต้องใช้กุญแจสำรอง” มิดไนท์คิสหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ