ความหึงหวงภายใต้มาดนิ่ง

"ถ้าพัชรเขามีความสามารถในการโน้มน้าวใจลูกค้าได้ดีขนาดนั้น ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้เขาเป็นคนนำเสนอรายงานส่วนนี้แต่เพียงผู้เดียวล่ะครับ คุณรวินท์... จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งทบทวนตัวเลขโครงสร้างซ้ำซ้อนถึงสามรอบในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้" น้ำเสียงของกรณ์ราบเรียบ เย็นชา และเจือด้วยกระแสความกดดันที่ถูกเก็บกักไว้อย่างแนบเนียน ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นโลหะ เขายืนพิงขอบโต๊ะทำงานในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปนิก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีชาโคลไร้รอยยับทอดเงาทับร่างบางของรวินท์ที่กำลังนั่งก้มหน้าตรวจแบบแปลนโครงสร้างบนหน้าจอแท็บเล็ต รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ชะงักไปเล็กน้อยกับประโยคที่ฟังดูเผินๆ เหมือนคำแนะนำทางธุรกิจ แต่หากเงี่ยหูฟังให้ดี มันกลับมีคลื่นใต้น้ำบางอย่างที่ร้อนระอุซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสนิทนั้น "พัชรเขามีจุดเด่นเรื่องการบริหารความสัมพันธ์กับลูกค้าครับ วิศวกรใหญ่อย่างคุณกรณ์ก็น่าจะรู้ดีว่าสถาปัตยกรรมไม่ได้ขายแค่ความงาม แต่ขายความเชื่อมั่น... ซึ่งพัชรทำได้ดีในจุดนั้น" รวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ พยายามรักษามาตรฐานความเป็นมืออาชีพ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจากระยะห่างระหว่างเขากับเธอที่ใกล้จนเกินความจำเป็น "ความเชื่อมั่น... หรือแค่ความคุ้นเคย?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยนัยยะที่บาดลึก "ผมเห็นคุณกับพัชรใช้เวลาอยู่หน้าห้องประชุมนานเกินความจำเป็นสำหรับเรื่อง 'งาน' มาสามวันติดต่อกันแล้วนะครับ หรือว่าหลักสูตรอบรมสถาปัตยกรรมยุคใหม่เขาเพิ่มวิชา 'การประสานสายตาอย่างไรให้ดูสนิทสนมเป็นพิเศษ' เข้าไปด้วย?" รวินท์วางปากกาในมือลง ช้าๆ และมั่นคง เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นระเบียบและเยือกเย็นแบบผู้ชายคนนี้มักจะสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอต้องระวังตัวอยู่เสมอ "คุณกำลังหมายถึงอะไรครับ คุณกรณ์?" รวินท์เอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าดวงตากลมโตกลับทอประกายท้าทาย "เรากำลังพูดถึงโครงการตึกระฟ้ามูลค่าหลายพันล้าน หรือคุณกำลังเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับเกณฑ์การประเมินโครงสร้างทางวิศวกรรม?" กรณ์ไม่หลบสายตา เขาก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดจนรวินท์ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะ อุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดฮวบลง แต่ในขณะเดียวกัน ความตึงเครียดทางอารมณ์กลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเอื้อมไปแตะขอบแท็บเล็ตบนโต๊ะใกล้ตัว ปลายเล็บเคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังคำนวณน้ำหนักความอดทนของตัวเองที่ใกล้จะหมดลง "ผมเป็นคนประเภทที่เกลียดความผิดพลาดจากตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้มากที่สุดครับ... และพัชรก็คือตัวแปรที่ผมประเมินไว้ว่า 'อันตราย' ต่อความราบรื่นของโครงการนี้" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยของหญิงสาว ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "ส่วนคุณ... รวินท์ กำลังทำตัวเป็นสถาปนิกที่ประมาทเกินไปในการปล่อยให้คนแบบนั้นเข้ามามีอิทธิพลเหนือตารางเวลาของคุณ" "พัชรเป็นเพื่อนร่วมงาน และเขาให้เกียรติฉันในฐานะหัวหน้าทีม" "เพื่อนร่วมงาน?" กรณ์ทวนคำ น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นเล็กน้อยจนเกือบหลุดจากการควบคุม "คนที่จ้องจะพาคุณไปดินเนอร์ทุกครั้งหลังเลิกงาน เขาเรียกกว่าเพื่อนร่วมงานในพจนานุกรมเล่มไหนครับ? หรือว่าที่ผ่านมา ผมจำกัดความคำว่า 'ความเป็นมืออาชีพ' ของคุณผิดไป?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ รวินท์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเธอกลัวท่าทีคุกคามของเขา แต่เพราะเธอประหลาดใจที่ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึกต่อสิ่งรอบข้างอย่างกรณ์ จะคอยสังเกตรายละเอียดปลีกย่อยเกี่ยวกับเธอและพัชรได้มากขนาดนี้ ดวงตาคู่คมที่มักจะมองแต่ตัวเลขและโครงสร้างเหล็กกล้า บัดนี้กลับฉายแววความหึงหวงที่ถูกปรุงแต่งด้วยมาดนิ่งสนิทอย่างแนบเนียน "คุณกำลังหึง... หรอครับ?" รวินท์หลุดปากถามออกไป เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก้องกังวานในความเงียบงันของห้องประชุมยามวิกาล กรณ์ชะงักไปในเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขายืดตัวตรงถอยกลับไปตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดออกมาให้เธอเห็น แววตาไหววับชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยหน้ากากความเย็นชาแบบฉบับวิศวกรผู้ไร้ความรู้สึกทันที "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ คุณรวินท์" กรณ์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเรียบสนิทดังเดิม แม้ว่าจังหวะการหายใจจะยังคงติดขัดเล็กน้อย "ผมแค่ไม่อยากให้ความไร้ระเบียบในชีวิตส่วนตัวของคุณ มาทำให้แบบแปลนโครงสร้างที่ผมใช้เวลาคำนวณมาเป็นเดือนต้องพังทลายลงเพราะความผิดพลาดทางวิศวกรรมขั้นพื้นฐาน... งานก็คืองานครับ" รวินท์มองท่าทีที่พยายามกลบเกลื่อนนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนทึบ เธอรู้ดีว่าภายใต้กำแพงเหล็กกล้าและเหตุผลอันเย็นชาของผู้ชายคนนี้ มีความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงและเป็นเจ้าveryเจ้าของซ่อนอยู่ และเขาก็เพิ่งทำลายกำแพงนั้นลงด้วยมือของเขาเอง "ถ้าอย่างนั้น คุณกรณ์ก็วางใจได้เลยครับ" รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง ปลายนี้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทด้านซ้ายของเขา ราวกับจะย้ำเตือนสติ "เพราะฉันไม่มีทางปล่อยให้ผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้ มีรอยร้าว... เหมือนกับหัวใจของใครบางคนแถวนี้หรอกครับ" กรณ์นิ่งงิ่งสนิทเมื่อปลายนิ้วของเธอลากผ่าน เนื้อผ้าสัมผัสกับความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้ว ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง เขาขยับตัวจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อรักษาฟอร์ม แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพัชรที่ถูกลืมทิ้งไว้ ก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ รวินท์หันไปมองตามเสียงนั้น กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่สว่างวาบขึ้นมาจากการเชื่อมต่อบลูทูธสำรองในห้องประชุม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที หน้าจอไม่ได้แสดงข้อความสนทนาระหว่างพัชรกับลูกค้าอย่างที่ควรจะเป็น... แต่มันคือไฟล์เอกสารลับสุดยอดที่ถูกซ่อนไว้ในระบบเซิร์ฟเวอร์กลางของบริษัท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสถานะการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีของบริษัทคู่แข่งหลัก เข้าสู่บัญชีส่วนตัวของพัชรเมื่อสิบนาทีที่แล้ว รวินท์หันกลับมาสบตากรณ์ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความขบขันเมื่อครู่เป็นความตกใจสุดขีด "นั่นมัน..." กรณ์ไม่ได้ตอบคำถาม มือหนาคว้าแท็บเล็ตเครื่องนั้นขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขและชื่อบัญชีปลายทาง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบออกมา ชนิดที่ทำให้รวินท์รู้สึกหนสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า... ตัวแปรที่คุณคิดว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงานคนสนิทคนนี้ จะไม่ได้แค่พยายามแย่งเวลาทำงานของคุณไปอย่างเดียวนะครับคุณรวินท์" กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายคมปลาบของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "แต่เขากำลังขายแบบแปลนโครงสร้างทั้งหมด... ให้กับคนที่ต้องการทำลายบริษัทเรา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านอุปสรรคไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ