บททดสอบความรู้สึก

เสียงแก้วเจียระไนกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาเคลียในห้องจัดเลี้ยงส่วนบนสุดของโรงแรมหรู รวินท์ยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกสูงจรดเพศ มองออกไปเบื้องล่างคือมหานครกรุงเทพฯ ที่ถูกย้อมด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ โปรเจกต์ 'แกรนด์ เทอร์รา' เดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนผ่านสำคัญ โครงสร้างส่วนฐานรากผ่านการทดสอบความปลอดภัยอย่างไร้รอยต่อตามมาตรฐานวิศวกรรมสูงสุด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ารอยร้าวในใจของคนทั้งคู่จะถูกสมานไปด้วย เหล้าบลูเบอร์รีสกัดเข้มข้นในแก้วทรงสูงถูกหมุนวนช้า ๆ รวินท์จิบมันเพื่อขับไล่ความอึดอัดที่เกาะกุมก้อนเนื้อในอกตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความเครียดจากการแก้ไขแบบแปลนและการเมืองภายในบริษัททำให้เธอดื่มไปมากกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวสัมผัสความเย็นเยียบของแก้ว ขณะที่หางตารับรู้ถึงการมาเยือนของใครบางคน "สถาปนิกเก่ง ๆ มักใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องมือระบายความกดดัน แทนที่จะเป็นการเผชิญหน้าตรง ๆ สินะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะ รวินท์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นกรณ์ วิศวกรหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและเส้นตรงอย่างไร้ความยืดหยุ่น เขายืนอยู่ใกล้เสียจนไอร้อนจากกายอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงเข้ามาแตะผิวเนื้อ รวินท์หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มแล่นริ้วเข้าสู่กระแสเลือด เธอยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริง "และวิศวกรผู้เย็นชาก็มักจะหลบซ่อนหลังตัวเลขและสูตรคำนวณ เพื่อปฏิเสธความจริงที่ว่า... มนุษย์เราไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้สมบูรณ์แบบเหมือนโครงสร้างเหล็กกล้าหรอกนะครับ" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เจือความประชดประชัน กรณ์ไม่ตอบทันที เขายกแก้ววิสกี้ออนเดอะร็อคขึ้นจิบช้า ๆ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยของหญิงสาว ความเงียบระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่ปะทะกันอย่างเงียบเชียบ อุดมการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างยึดถือ—ความงามทางศิลปะที่ไร้ขอบเขตของเธอ ปะทะกับความปลอดภัยที่ตายตัวของเขา—กลายเป็นกำแพงหนาที่คั่นกลางมาตลอดหลายเดือน แต่ค่ำคืนนี้ กำแพงนั้นเริ่มสั่นคลอน "คุณกำลังเมานะ รวินท์" กรณ์เอ่ยเสียงต่ำ ขยับเข้าประชิดอีกนิดจนเกือบจะอยู่ในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะครับ คุณกรณ์" รวินท์เชิดหน้าขึ้น ทว่าดวงตากลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด "หรือว่าการเห็นฉันเป๋ไปจากลูปคำ3 คำนวณของคุณ มันทำให้ระบบการจัดการความรู้สึกของคุณรวนเรไปด้วย?" คำพูดนั้นทำลายความอดทนเส้นสุดท้ายที่กรณ์พยายามถักทอขึ้นมาป้องกันตัวเองตลอดหลายสัปดาห์ มือหนาคว้าข้อมือเรียวของหญิงสาวไว้เบา ๆ ไม่ให้เธอถอยหนี แรงสัมผัสที่อบอุ่นและหนักแน่นส่งผ่านกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดเข้าสู่ร่างกายของรวินท์จนเธอต้องกลั้นหายใจ กรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนดวงตาคมกริบสะท้อนเงาของเธอไว้อย่างชัดเจน "ใช่... มันรวน" เสียงของกรณ์แหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "ตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามาเปลี่ยนเส้นสายโครงสร้างของผมให้มันโค้งมนตามใจคุณ... ผมก็ไม่เคยควบคุมอะไรได้อีกเลย" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับจังหวะเพลงแจ๊ส รวินท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนคานเหล็กปลายสุดตึกสูง ลมพัดแรงจนเซ แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความสูง หากแต่เป็นการตระหนักว่าเธอกำลังจะตกลงไปในหลุมพรางที่ผู้ชายคนนี้ขุดไว้ด้วยความเย็นชาของเขาเอง ก่อนที่สติปัญญาและข้ออ้างทางวิชาชีพจะทันได้ห้ามปราม รวินท์ก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือไปแตะปกเสื้อสูทของเขา ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยแต่เจตนาแน่วแน่ "ถ้าอย่างนั้น... ก็หยุดคำนวณแล้วลองปล่อยให้ความรู้สึกมันพังทลายดูสักครั้งสิครับ" เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา ดวงตาของกรณ์วาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายไฟที่ถูกจุดติด เขาดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล จูบนั้นไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้น ความโหยหา และการปะทะกันของทิฐิที่ถูกละลายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และบรรยากาศอันเร่าร้อน รวินท์เผยอริมฝีปากรับสัมผัสนั้นอย่างยินยอมพร้อมใจ มือเรียวขยำปกเสื้อสูทแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่วงแขนแข็งแกร่งของกรณ์โอบกระชับเอวบางไว้มั่น ราวกับต้องการหลอมรวมตัวตนของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างชีวิตที่เขาเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว เวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหลือเพียงรสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์และความหวานล้ำที่อันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า ในวินาทีที่อารมณ์กำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นตรงทางเดินด้านนอกห้องวีไอพี พร้อมกับเสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ๆ" สองครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของพัชรที่เอ่ยเรียกชื่อกรณ์ผ่านบานประตูไม้สักทอง "คุณกรณ์ครับ... เอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่เรื่องงบประมาณส่วนที่เหลือ มาถึงแล้วครับ... และผมคิดว่าคุณคงอยากจะเห็น 'หลักฐาน' ชิ้นนี้ด้วยตาตัวเอง ก่อนที่โปรเจกต์นี้จะเดินหน้าต่อ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความซับซ้อนทางอารมณ์ไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ