คิรากรเริ่มแสดงอาการโบ้

“ปล่อยค่ะคุณคิรากร... ดิฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกับคนไร้มารยาทที่บุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่นแบบนี้” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกความโอหังของชายหนุ่มตรงหน้าให้มลายหายไป มือบางพยายามแกะนิ้วแกร่งที่เกาะกุมข้อมือของเธอไว้อย่างแน่นหนาด้วยความโมโห คิรากรไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังดึงรั้งร่างอรชรเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายที่คุ้นเคยในความทรงจำกำลังโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้นางเอกสาวต้องสะท้านไปถึงสันหลัง “ริน... ผมไม่คิดเลยว่าการได้เห็นคุณในวันนี้ มันจะทำให้ผมรู้สึกเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายได้มากขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ตายไปเลยสิคะ ถ้ามันจะทำให้ชีวิตของดิฉันสงบสุขขึ้น” เธอย้อนถามเสียงเย็นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่บัดนี้ไร้ซึ่งแววเย่อหยิ่งทระนง เหลือเพียงความเว้าวอนอย่างน่าสมเพช คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ “คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ... เกลียดจนอยากให้ผมหายไปจากโลกนี้จริงๆ หรือริน” เขาไม่ได้เพียงแค่พูด แต่เขาเริ่ม ‘ลงมือ’ มือหนาที่เคยทุบตีด้วยคำพูดทำร้ายจิตใจ บัดนี้กลับเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแผ่วเบาที่พยายามลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวเกลี่ยแก้มเนียนใสด้วยความสั่นเทา เหมือนเขากำลังกลัวเหลือเกินว่าหากแตะแรงไปเพียงนิด เธอจะสลายกลายเป็นไอหมอกหนีหายไปจากสายตาเขาอีกครั้ง “ดิฉันไม่ได้เกลียดคุณหรอกค่ะคิรากร” รินรดาเว้นจังหวะ สายตาเธอมองต่ำลงมาที่แผงอกของเขา “เพราะคนที่เราควรเกลียดคือคนที่มีความหมาย... แต่สำหรับดิฉัน คุณเป็นแค่ ‘อดีต’ ที่ควรถูกฝังกลบไปนานแล้ว” คำพูดนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน คิรากรชะงัก ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำ... เขาค่อยๆ ย่อกายลงจนเข่าแทบจะแตะพื้นเบื้องหน้าเธอ “ถ้าการขอโทษ... การกราบกรานเพื่อขอโอกาสซักครั้งมันทำให้คุณยอมมองผมบ้าง ผมก็จะทำ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ คิรากรผู้เคยสูงส่งจนคนรอบข้างต้องก้มหัวให้ บัดนี้กลับแสดงท่าทีดั่งสุนัขที่สูญเสียเจ้าของ เขาคว้ามือของเธอไปแนบแก้มสากอย่างอ้อนวอน ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือเขาทำให้รินรดารู้สึกใจสั่นทว่าสติของเธอยังคงมั่นคง เธอไม่ได้ใจอ่อนกับความ ‘โบ้’ ที่เขากำลังแสดงออก แต่เธอกำลังสมเพช... สมเพชในเกมที่เขากำลังเล่น “คุณไม่ได้กำลังสำนึกหรอกค่ะคิรากร คุณแค่กำลัง ‘เสพติด’ ความพ่ายแพ้ที่เพิ่งเคยพบเจอ” เธอเชยคางเขาขึ้น บังคับให้เขาสบตา “คุณไม่ได้รักดิฉัน คุณแค่รับไม่ได้ที่ของเล่นที่เคยตายซากในกำมือ อยู่ๆ วันหนึ่งก็มีชีวิตและก้าวข้ามหัวคุณไปได้” คิรากรไม่สนคำพูดเหล่านั้น เขารุกเร้าด้วยจูบที่ร้อนแรงและกระหายหิว ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเธอไปเป็นส่วนหนึ่งของเขา มือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสลวย กดศีรษะเธอให้รับสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อน เสียงลมหายใจหอบถี่ดังระงมไปทั่วห้อง สัมผัสของลิ้นที่แทรกซอนและขบเม้มริมฝีปากนุ่มราวกับจะย้ำเตือนความเป็นเจ้าของที่เคยมี รินรดาหลับตาลงรับสัมผัส ความปรารถนาในกามารมณ์ที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นภายใต้ความโกรธแค้น เธอปล่อยให้เขารุกไล้ สัมผัสรอยจูบที่ซอกคอขาวระหง ความร้อนจากกายชายหนุ่มแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าจนเธอแทบละลาย แต่ในขณะที่คิรากรกำลังหลงมัวเมาไปกับความหอมหวานของกุหลาบที่มีหนามแหลมคมอยู่นี้... เสียงเล็กๆ ใสๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง “คุณอาคนนี้เป็นใครเหรอครับแม่ขา... ทำไมถึงทำท่าเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะ?” คิรากรชะงักกึกทันที เขารีบผละออกจากร่างของรินรดาด้วยความตกใจ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อหันไปเห็นเด็กน้อยวัยห้าขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาอย่างกับพิมพ์เดียวกัน โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย หัวใจของคิรากรกระตุกวูบ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็น ‘หลักฐาน’ แห่งการจากลาที่เขาเป็นคนผลักไสมาตลอดห้าปีวางอยู่ตรงหน้า รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวเดินไปลูบหัวลูกชายอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองอดีตสามีที่กำลังตัวชาดิ่งดุจถูกสาป “นี่คือ ‘เหตุผล’ ที่คุณไม่มีวันได้รับโอกาสแก้ตัวอย่างไรล่ะคะคุณคิรากร... รู้สึกอย่างไรบ้างคะ กับการต้องเห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองในวันที่คุณไม่เหลือสิทธิ์อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" มาโดยตลอดนะคะ