รอยร้าวในความสัมพันธ์

ความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพีราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ดวงตาคมกราบของคิรากรเบิกกว้าง ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและทรงอำนาจกลับแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษที่มีโครงหน้า คิ้วหนา และนัยน์ตาสีรัตติกาลถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน กำลังซุกตัวอยู่กับอ้อมกอดของรินรดา—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าตนเองรู้จักทะลุปรุโปร่ง สมองของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดกำลังประมวลผลอย่างเชื่องช้า ทว่ารุนแรงราวกับแผ่นดินไหว คำว่า "คุณแม่" ที่เด็กน้อยเปล่งออกมาเมื่อครู่ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจที่ด้านชาของเขาจนปริแตก "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอของคิรากรอย่างยากเย็น แหบพร่า และสั่นระริกในแบบที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน "เด็กคนนี้... หมายความว่ายังไง" รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มเยียบเย็นที่กรีดแทงอีโก้ของเขาให้แหลกละเอียดลงไปกองกับพื้น มือเรียวบางลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายอย่างอ่อนโยน ราวกับจะปกป้องเด็กน้อยจากอสูรกายในร่างมนุษย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ก็อย่างที่คุณเห็นค่ะ คุณคิรากร" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้ง "เด็กคนนี้คือลูกชายของฉัน... และฉันคิดว่าคุณฉลาดพอที่จะไม่ต้องให้ฉันอธิบายซ้ำนะคะว่าพ่อของเขาคือใคร" โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนเคว้ง คิรากรเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดบาป ความตกใจ และความโกรธเกรี้ยวผสมปนเปกันจนแน่นอก สามปีที่ผ่านมา เขากวาดต้อนเธออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย เขามองเธอเป็นเพียงภรรยาไร้ค่าที่แต่งเข้ามาตามพินัยกรรม เขาเหยียบย่ำหัวใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า... เธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาอยู่! "ทำไม..." คิรากรเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "ทำไมคุณถึงปิดบังเรื่องนี้ ทำไมไม่บอกผม!" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันราวี เธอดันร่างเล็กของน้องลีโอลุกขึ้นยืน พร้อมกับกระซิบสั่งให้พี่เลี้ยงพาเด็กน้อยออกไปรอยังด้านนอกเสียก่อน เมื่อประตูห้องปิดลง ร่างระหงจึงค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาอดีตสามี ช้าๆ ทว่ามั่นคง แววตาที่เคยฉายแววเจ็บปวดและยอมจำนนในอดีต บัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยอำนาจของพญาหงส์ที่เหนือกว่า "บอกคุณอย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาเคยคุ้นเคยบัดนี้กลับเย้ายวนและอันตรายเกินกว่าจะไขว่คว้า "ในวันที่ฉันอุ้มท้องอ่อนๆ ไปขอความเห็นใจจากคุณ คุณทำอะไรคะคุณคิรากร? คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย คุณบอกว่าเด็กคนนี้จะเป็นตราบาปในชีวิตคุณ และคุณไม่มีวันต้องการทายาทที่เกิดจากผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างฉัน... จำไม่ได้แล้วหรือคะ หรือความจำเสื่อมไปชั่วขณะเพราะความตกใจกันแน่" วาจาที่ร้อยเรียงขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเชือดเฉือนทุกอณูผิว ทำเอาคิรากรพูดไม่ออก ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ภาพอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน เขายังจำสายตาดุดันและคำพูดใจร้ายที่เคยพ่นใส่เธอในวันที่เธอร้องไห้แทบขาดใจได้แม่นยำ มันคือบาปกรรมที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง และในวันนี้... บาปนั้นกำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม "ริน... ผมขอโทษ" คิรากรยื่นมือออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนของเธอด้วยความสั่นเทา ความเย่อหยิ่งทระนงตนอันตรธานหายไปจนสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล "ตอนนั้นผม... ผมยังไม่รู้ความจริง ผมตาบอดเอง ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้โอกาสผมได้ชดใช้..." "ชดใช้เหรอคะ?" รินรดาปัดมือของเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "คำว่าชดใช้ของคุณมันมีค่าเท่าไหร่กันคะคุณคิรากร? หยาดน้ำตาที่ฉันหลั่งรินทุกคืนตลอดสามปีเต็ม เงินทองหรืออำนาจที่คุณมี มันซื้อเวลาที่ลูกไม่มีพ่อได้ไหม? มันซื้อความรู้สึกที่ตายไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมาได้หรือเปล่า!" "รินรดา!" คิรากรคำรามต่ำอย่างจนตรอก เขาพุ่งเข้าประชิดตัวร่างบาง รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวด้วยความร้อนรนและโหยหา สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออก ร่างสูงโอบกอดเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น! ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะตบตีผม จะลงโทษผมยังไงก็ได้ แต่คุณไม่มีสิทธิ์พรากลูกไปจากผม ไม่มีสิทธิ์กีดกันไม่ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ!" รินรดาไม่ดิ้นรน เธอปล่อยให้เขากอด เธอปล่อยให้ความอบอุ่นอันร้อนรุ่มจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาสัมผัส ทว่าแววตาของเธอกลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว มือเรียวยกขึ้นแตะที่แผงอกกว้างของเขาเบาๆ ก่อนจะออกแรงผลักออกห่างอย่างเด็ดขาด "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือคู่นี้ค่ะ" เธอกล่าวเสียงเยียบ "ส่วนเรื่องลูก... คุณบอกว่าไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี ในเมื่อเอกสารใบหย่าระบุชัดเจนว่าฉันเป็นผู้มีอำนาจปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว และถ้าคุณยังกล้าลอitเข้ามายุ่งยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเราอีกล่ะก็... ฉันนี่แหละค่ะที่จะทำให้คุณไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะได้เห็นหน้าลูกไปจนวันตาย!" คำขู่ที่ออกจากปากหญิงสาวทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจ คิรากรผงะถอยหลัง ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต... ความหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียเธอและลูกชายไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ระหว่างที่ความตึงเครียดในห้องกำลังพุ่งสูงจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่ประตูดังกล่าวจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของคิรากร สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดราวกับกระดาษ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูร้อนรนเสียยิ่งกว่าไฟ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองรินรดาด้วยความหวาดหวั่น "ทนายฝ่ายคุณรินรดาเพิ่งยื่นเรื่องฟ้องร้องสิทธิ์ขาดในหุ้นบริษัทเครือคิรากรกรุ๊ปทั้งหมด... และศาลมีคำสั่งคุ้มครองฉุกเฉิน อายัดทรัพย์สินส่วนตัวของคุณทั้งหมดไว้แล้วครับ!" คิรากรหันขวับกลับมามองหน้าอดีตภรรยาด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ รินรดายกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มของราชินีผู้ครองเกมกระดานอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ยินดีต้อนรับสู่เกมการแก้แค้นนะคะคุณคิรากร... นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเองค่ะ" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" มาโดยตลอดนะคะ