จูบที่ไม่มีวันลืม

ความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีของโรงแรมหรูยามวิกาลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้เคยเป็นเจ้าชีวิต เธอมองลึกลงไปในดวงตาคมกริบที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาพยายามสะกดกลั้นมานาน กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากตัวคิรากรกำลังบีบคั้นพื้นที่หายใจของเธอให้แคบลงทุกที "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันอีกแล้วนะคะ... คุณคิรากร" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้ง เธอก้าวถอยหลังเมื่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาประชิด ระยะห่างที่เคยมีถูกร่นจนหมดสิ้นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ทว่าคิรากรไม่ได้ใช้ความรุนแรง เขากลับใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาเป็นอาตรึงเธอไว้กับที่ "ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์... แต่ร่างกายของเธอกำลังบอกอะไรฉันอยู่ รินรดา" คิรากรกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่นจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ "หัวใจของเธออาจจะเกลียดฉัน แต่ผิวเนื้อของเธอมันจำสัมผัสของฉันได้ดี... เหมือนที่ฉันไม่เคยลืมเธอเลยสักวินาทีเดียว" ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมไปสัมผัสเรียวคางคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส รินรดาพยายามต้านทานแรงดึงดูดอันมหาศาลนี้ด้วยเกราะป้องกันแห่งความเยือกเย็นที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี แต่ทว่า... ทันทีที่ริมฝีปากหนาประทับลงมาบด คลื่นความสั่นสะเทือนก็แล่นริ้วไปทั่วร่าง จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาและเร่าร้อนราวกับไฟที่โหมกระหน่ำ รินรดาครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสชาติแห่งความคิดถึงและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชาพังทลายลงในพริบตา เมื่อสัญชาตญาณดิบแห่งความเสน่หาเข้าครอบงำทั้งสองคนอย่างสมบูรณ์แบบ ชุดเดรสหรูถูกร่นลงอย่างไร้ความปรานีเมื่อคิรากรประคองร่างอรชรขึ้นแนบชิดกับผนังห้อง ความเย็นเยือกของปูนปั้นตัดกับความร้อนระอุของผิวเนื้อที่เสียดสีกันจนเกิดเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายของเขาร้อนราวกับเตาไฟ ขณะที่ความนุ่มหยุ่นและส่วนโค้งเว้าของเธอกำลังทำให้สติปัญญาอันสุขุมของประธานหนุ่มขาดผึ่งลง เขาลูบไล้ไปตามเรือนร่างระหงด้วยความหลงใหล หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ต่ออารมณ์เอ่อคลอหน่วยตาของรินรดา แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าความคลั่งไคล้ในตัวคิรากรให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่ม บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนดำเนินไปท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน การผสานร่างเป็นหนึ่งเดียวครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเซ็กส์ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการชดใช้ความผิดบาปที่คิรากรโหยหามาตลอดชีวิต ทุกสัมผัสเน้นย้ำความลึกซึ้ง ทุกแรงปะทะเรียกร้องหาการยอมจำนน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นIนไอน้ำภายใต้เพลิงสวาทที่เขาเป็นคนจุดขึ้น เธอทั้งเจ็บปวดและสุขสมจนแทบขาดใจในเวลาเดียวกัน เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ร่างทั้งสองหอบสะท้านแนบชิดอยู่บนเตียงกว้าง คิรากรฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนนุ่ม พรางจูบซับหยาดเหงื่อด้วยความรักใคร่ที่อัดแน่นจนล้นอก เขากอดเธอไว้แน่นรา2กับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "เราเริ่มต้นกันใหม่นะ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอמהอขอร้องอย่างหมดฟอร์ม รินรดาเบือนหน้าหนี ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินผ่านพวงแก้ม เธอยันกายลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาจากรสสัมผัสเมื่อครู่ แต่แววตาที่เธอมองกลับมานั้น... เย็นชาและไร้เยื่อใยยิ่งกว่าเดิม "อย่าฝันเลยค่ะ... สิ่งที่เราเพิ่งทำลงไป มันเป็นแค่ความผิดพลาดของคนเหงาเท่านั้น" เธอก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คิรากรพยายามจะลุกขึ้นคว้าตัวเธอไว้ แต่เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงใสเล็กๆ ของเด็กชายวัยอนุบาลตะโกนเรียกดังลอดเข้ามาในความเงียบ ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "คุณแม่ครับ! คุณแม่ขา... น้องลีโอตื่นแล้ว ทำไมคุณแม่ออกมานานจังเลยครับ" คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ร่างสูงแข็งทื่อรา2ถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมเมื่อสมองประมวลผลคำว่า "คุณแม่" และเสียงเด็กน้อยที่คุ้นหูอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร รินรดาก็หันมาส่งยิ้มหยันให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย... ยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนเข็มฉายานิศเสมอนะคะ