รินรดาผู้ไม่ยอมแพ้

เสียงปรบมือเบาๆ ในห้องประชุมใหญ่ของเครือข่ายธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ราวกับเสียงกริ่งประหารชีวิตที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรากร ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดในสังเวียนธุรกิจ แต่ในนาทีนี้… เขากลับกำลังพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกละเอียด รินรดาก้าวเท้าออกมาจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างมั่นคง ชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างขับเน้นทรวดทรงองเอวที่เคยนุ่มนวลให้ออกมาในลุคของราชินีผู้ทรงอำนาจ ดวงตาคมกวาดมองผู้ถือหุ้นทุกคนด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น รอยยิ้มที่ไม่มีเงาของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเฉียบคมของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่เธอเพิ่งกว้านซื้อเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด คิรากรนั่งนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกันทั้งความตกใจ คลั่งแค้น และ… ความเสน่หาที่ปะทุขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล "ยินดีด้วยนะคะคุณคิรากร ที่ต่อจากนี้เราจะได้ร่วมงานกันในฐานะ ‘ผู้ถือหุ้นใหญ่’ เคียงบ่าเคียงไหล่กันเสียที" น้ำเสียงหวานที่เคยสั่นเครือยามอยู่ต่อหน้าเขา บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังเสียจนคิรากรต้องขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น แต่วินาทีนี้ รินรดาหาได้ถอยหลังหนีเหมือนเก่า เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไร้ซึ่งความหวั่นเกรง "คุณเล่นเกมสกปรกอะไร รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อศอกเรียว แต่นางพญาในคราบอดีตภรรยาไวกว่า เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่ไว้หน้า ท่ามกลางสายตาของคณะกรรมการนับสิบชีวิต "เกมสกปรกเหรอคะ? ดิฉันแค่ใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้จากการ ‘หย่า’ มาต่อยอดทางธุรกิจอย่างชอบธรรม... หรือว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ กำลังกลัวผู้หญิงที่เคยถูกคุณเขี่ยทิ้งคนนี้ จะขึ้นมามีอำนาจเหนือคุณกันแน่คะ" รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบคม รอยยิ้มมุมปากของเธอบาดลึกหัวใจคนฟังจนแทบกระอัก คิรากรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน อีโก้ค้ำคอทำให้เขาไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาได้ แต่หัวใจข้างในกลับบีบรัดด้วยความเจ็บปวดอย่างประหลาด ยิ่งเห็นเธอเย่อหยิ่งและงดงามเย้ายวนใจมากเท่าไหร่ ความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ก็ยิ่งแผดเผาจนเขาแทบคลั่ง รินรดาในตอนนี้ช่างน่าหลงใหลและน่าจับกดให้จมอยู่ใต้ร่าง เพื่อลงทัณฑ์ความอวดดีนี้เสียให้เข็ด หลังเสร็จสิ้นภารกิจอันดุเดือดในห้องประชุม รินรดาเดินเลี่ยงเข้ามาในห้องพักรับรองส่วน แผ่นหลังบางยังไม่ทันได้พิงกับบานประตูไม้เนื้อดี ร่างสูงใหญ่ของคนที่เธอเพิ่งเฉือนคมใส่ก็พุ่งเข้ามาประชิด ล็อกตัวเธอไว้กับบานประตูอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดกั้นทางหนีด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง "ปล่อยนะ!" รินรดาตวัดเสียงดุ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ไม่ปล่อย!" คิรากรคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "เก่งนักนะรินรดา กล้าดีอย่างไรมาท้าทายอำนาจผมถึงถิ่น คิดว่าบินสูงแล้วจะไม่มีวันตกลงมางั้นสิ" "ต่อให้ตกลงไปตายต่อหน้าคุณ ดิฉันก็ไม่มีวันกลับไปก้มหัวให้ผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณอีกเด็ดขาด!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คิรากรหมดความอดทน เขาประกบเรียวปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มทันทีโดยไม่ให้อตั้งตัว จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความโหยหาที่อัดแน่นมาเนิ่นนาน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาอินทรีย์ที่กำลังคลั่งสวาทได้ มือหนาเลื่อนลงมาล็อกเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับกายแกร่ง เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จากสัมผัสที่ดุดันและป่าเถื่อน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนวาบหวามที่แฝงไปด้วยความเว้าวอน มือใหญ่สอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอให้รับจูบอันลึกซึ้งได้อย่างเต็มอิ่ม รินรดาที่พยายามแข็งขืนในตอนแรก เริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจเมื่อความคุ้นเคยและสัมผัสอันเร่าร้อนปลุกเร้าไฟสวาทที่เคยหลับใหลให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกันในห้องที่เงียบสงบ คิรากรถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินรดายืนหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์พิศวาสที่ถูกจุดขึ้นจนยากจะดับลง "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า "ใช่... ผมบ้า เพราะคุณคนเดียวรินรดา" คิรากรกดจูบซับลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจร้อนผ่าวสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างบาง มือซุกซนเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูทหรู ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวผู้หญิงและผู้ชายให้โหมกระหน่ำ รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางที่จ่ออยู่ริมฝีปาก แม้เธอจะเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไฟรักครั้งนี้กำลังแผดเผาหัวใจทั้งดวงของเธอให้หลอมละลาย ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงจนแทบแผดเผาทั้งคู่ให้มอดไหม้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับสายน้ำเย็นที่สาดซัดลงมากลางกองเพลิง "คุณแม่ครับ! คุณแม่ขา..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูห้องพักรับรอง ทำให้สติของรินรดากลับคืนมาทันที เธอดือกดผลักอกคิรากรให้ออกห่างอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่คิรากรชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนเมื่อได้ยินเสียงเด็กผู้ชายเรียกหาอดีตภรรยาของเขา ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวไปเปิดประตู ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกโดยผู้จัดการส่วนตัว พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากคิรากรรากระจกเงา วิ่งดุจ 々 เข้ามาโอบกอดขาแม่ไว้แน่น "คุณแม่ฮะ คุณป้าบอกว่าเราต้องกลับบ้านแล้วนะ... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยฮะ ทำไมหน้าเหมือนผมเลยล่ะครับคุณแม่?" ดวงตากลมโตของเด็กชายกะพริบปริบๆ มองหน้าคิรากรสลับกับหน้ามารดาด้วยความสงสัย ขณะที่คิรากรยืนแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล เมื่อก้มลงมองเด็กน้อยตรงหน้า... และตระหนักได้ว่าอายุของเด็กคนนี้ตรงกับช่วงเวลาที่พวกเขาเพิ่งหย่าขาดจากกันพอดี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ - เข็มฉายานิศ -