เมื่ออดีตตามมาหลอกหลอน

"คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนี้... คิรากร" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดอาบน้ำผึ้งของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองส่วนตัวในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนบนเรือนร่างอรชรในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิท ขับเน้นผิวเนียนละเอียดดุจงาช้างให้ดูโดดเด่นและเย้ายวนจนน่าหวาดหวั่น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนแสงและเจิ่งนองด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะและความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสูงตระหง่านและออร่าความกดดันที่เคยใช้สยบคนทั้งวงการธุรกิจ บัดนี้กลับไร้ความหมายเมื่ออยู่เบื้องหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาคมกล้าของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและโหยหา เขาพยายามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ แต่ระยะห่างเพียงคืบกลับเหมือนถูกกั้นด้วยกำแพงน้ำแข็งที่หนาเตอะ "ริน... ผมอธิบายได้" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาก็เพิ่งตระหนักว่ามันกัดกินหัวใจตัวเอง "เรื่องในอดีต... ทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้ ผมต้องการแค่คุณ..." "คำว่า 'ต้องการ' ของคุณ มันราคาถูกเกินกว่าที่ฉันจะชายตามองแล้วค่ะ, คุณคิรากร" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เธอหมุนตัวช้าๆ ทิ้งระยะห่างให้เขาได้แต่มองตามด้วยความกระวนกระวายใจ สรีระที่เคยบอบบางบัดนี้เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนของผู้หญิงที่รู้คุณค่าในตัวเอง ทุกย่างก้าวที่เธอย่างกรายคือการประกาศสงครามประสาทที่ทำให้ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแทบคลั่ง ทว่า... ก่อนที่เกมการเชือดเฉือนทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งสองจะดำเนินไปมากกว่านั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "คิรากรคะ! ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันรอที่ล็อบบี้ตั้งนานล่ะคะ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแทบแย่" น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความกระเง้ากระงอดคุ้นหู ทำให้รินรดาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ขณะที่คิรากรถึงกับใบหน้าเผือดสีด้วยความตกใจระคนหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ร่างระหงของ 'พิม Suthasinee' นางแบบสาวเซ็กซี่ชื่อดังแถวหน้าของเมืองไทย ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีโอ้อวดความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เธอสวมชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงที่เผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนใจ ทว่าแววตาที่กวาดมองมายังรินรดากลับฉายแววริษยาและเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง ศัตรูหัวใจคนเก่า... ผู้หญิงที่เคยเป็นต้นเหตุทำให้ชีวิตแต่งงานของรินรดาในอดีตพังทลายลงในพริบตา ปรากฏตัวขึ้นอย่างถูกจังหวะราวกับนัดหมาย เพื่อขัดขวางทุกย่างก้าวที่คิรากรพยายามจะเข้าหาอดีตภรรยา "คุณมาที่นี่ได้ยังไง, พิม?" คิรากรเค้นเสียงถามลอดไรฟัน แววตาดุดันจ้องมองนางแบบสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของผม!" พิมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบไร้เยื่อใยจากชายหนุ่มที่เธอพยายามเกาะติด แต่ด้วยความมั่นใจในเรือนร่างและเสน่ห์แพรวพราวที่เคยใช้มัดใจเขาได้ในอดีต เธอจึงรีบปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสาร แล้วเดินเข้าไปควงแขนแกร่งของคิรากรไว้อย่างถือวิสาสะ "ก็คุณเล่นหายมานานเกินไปนี่คะคิม... พิมกลัวว่าคุณจะถูกผู้หญิงหน้าเงินบางคนหลอกเอาอีก" พิมจงใจปรายตามองรินรดาด้วยหางตา พร้อมกับเบะปากอย่างดูแคลน "สมัยนี้พวกผู้หญิงตกอับชอบทำตัวเป็นหมาหวงก้าง เห็นคนอื่นเขารวยหน่อยก็ทำเป็นเข้ามาตีสนิม ทั้งที่ตัวเองก็แค่อดีตภรรยาที่ถูกเขาทิ้งขว้างเหมือนเศษผ้าเก่าๆ เท่านั้นแหละค่ะ" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที คิรากรหน้าเสียทันที เขารีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของพิมอย่างแรงจนหญิงสาวเซถลาเกือบ้ม "หุบปากซ้ำซากของคุณซะ, พิม! ถ้าไม่อยากให้ฉันไล่คุณออกไปจากวงการนี้ทั้งเป็น!" รินรดาไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวหรือตื่นตระหนกอย่างที่พิมคาดหวัง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของอดีตภรรยาผู้สูงศักดิ์กลับยิ่งทำให้พิมรู้สึกเหมือนกลายเป็นตัวตลก ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงเชอร์รี่ขยับช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "ไม่ต้องไล่เธอหรอกค่ะ, คุณคิรากร..." รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย้ายวนเฉพาะตัวลอยแตะจมูกชายหนุ่มจนลมหายใจของเขาสะดุด "ในเมื่อคุณหญิงพิมเธออุส่าห์มาแสดงความโง่เขลาให้เราดูถึงที่แล้ว... เราก็ควรจะต้อนรับเธอก2สักหน่อยไม่ใช่เหรอคะ?" ดวงตากลมโตคู่สวยหันไปสบตากับพิมโดยตรง ความกดดันและอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวของรินรดา ทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของนางแบบสาวเริ่มแข็งค้าง "คุณ... แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" พิมกรีดเสียงแหลมด้วยความอับอายและโกรธจัด "ทำไมฉันจะไมกล้าล่ะคะ?" รินรดาหัวع้าวเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าทรงพลังอำนาจ "ในเมื่อสิ่งที่ฉันพูดมันคือความจริง... ผู้หญิงที่ต้องวิ่งไล่ตามเก็บเศษความสัมพันธ์จากผู้ชายที่เขาไม่เคยชายตามอง แม้แต่ทะเบียนสมรสก็เป็นได้แค่ใบไม้ใบหนึ่งที่รอวันร่วงโรย... คนแบบนั้นน่ะ เขาเรียกว่า 'ของเหลือเดน' ต่างหากล่ะคะ" "กรี๊ดดด! นังรินรดา!" พิมหมดความอดทน เธอเงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบหน้าหญิงสาวที่กล้าหยามเกียรติเธอต่อหน้าชายหนุ่มที่หมายปอง ทว่า... มือแกร่งของคิรากรกลับคว้าข้อมือของพิมเอาไว้กลางอากาศอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด แรงบีบที่หนักหน่วงจนกระดูกแทบแหลกทำให้พิมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "ออกไปจากที่นี่ซะ, พิม!" คิรากรคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล "ถ้าไม่อยากตายคาอกฉัน... ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!" พิมน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจและแค้นเคือง เธอมองหน้าคิรากรสลับกับรินรดาก่อนจะสะบัดหน้าหนีและวิ่งกระแทកเท้าออกไปจากห้องอย่างไม่เป็นขบวน เสียงประตูปิดลงตามหลังพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง คิรากรหันกลับมาหารินรดา หัวใจของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวยคมนั้น เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับพิมถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์แล้ว และมันเป็นความผิดพลาดโง่เขลาในอดีตที่เขาอยากจะลบมันออกไปจากความทรงจำมากที่สุดเพื่อแลกกับการได้เธอกลับคืนมา "ริน... ผมไม่เคยมีอะไรกับเธอ นานมาแล้วที่เรา..." "ฉันไม่ได้สนใจค่ะว่าคุณจะเคยนอนกับใครมาบ้าง..." รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเดินถอยหลังไปยืนพิงขอบโต๊ะทำงานหรู สายตาคมกราบกวาดมองสำรวจชายหนุ่มที่เคยเป็นเจ้าชีวิตของเธอด้วยความรู้สึกว่างเปล่า "เพราะสำหรับฉัน... คุณมันก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่มีค่าแค่พนักงานทำความสะอาดโรงแรมยังจะมีประโยชน์เสียกว่า" คำพูดเจ็บแสบราวดาบคมกริบกรีดลงกลางใจคิรากรจนเขาแทบยืนไม่อยอยู่ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลง เขาไม่อาจทนมองแววตาเย็นชาที่ไร้เยื่อใยนั้นได้อีกต่อไป หมับ! มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับอกแกร่ง รินรดาลอบตกใจเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้ดิ้นรน เธอปล่อยให้เขากอดไว้ขณะที่ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้ม "ปล่อยนะ..." เธอเอ่ยเสียงเบา "ไม่ปล่อย!" คิรากรก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ ความหึงหวง ความโหยหา และอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นจนสติหลุดลอย "คุณทำให้ผมคลั่งจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว, รินรดา... ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมนัก!" "ถ้าฉันใจร้าย... แล้วที่คุณทำกับฉันในอดีตมันเรียกว่าอะไรล่ะคะ?" รินรดาเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ระยะห่างระหว่างริมฝีปากจะเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน "อยากได้ฉันคืนเหรอคะ? อยากได้อดีตภรรยาที่โง่งงคนนั้นกลับมาเหรอ?" "ผมไม่ได้อยากได้อดีต... ผมต้องการปัจจุบันและอนาคตที่มีคุณ!" คิรากรประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิบอิ่มของเธอทันทีโดยไม่รอให้อนุญาต สัมผัสร้อนแรง ดุดัน และเว้าวอน ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นพายุ รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะก่อนที่ความรู้สึกคุ้นเคยและรสชาติแห่งความเจ็บปวดในอดีตจะผสมปนเปกันจนเกิดเป็นเพลิงอารมณ์อันเร่าร้อน มือเรียวที่เคยคิดจะผลักไส กลับเผลอขยุ้มเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว... แต่ทว่า... ในวินาทีที่สัมผัสวาบหวามกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างสุภาพ แต่ทว่าหนักแน่นพอที่จะดึงพวกเขาให้หลุดออกจากภวังค์ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณแม่ครับ! คุณปู่บอกว่าให้รีบลงไปข้างล่างได้แล้วครับ น้ากรุ๊ปมารอรับแล้วนะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับชื่อที่ทำให้คิรากรถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล... รินรดาผลักอกแกร่งออกอย่างแรงในทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก ขณะที่คิรากรหันขวับไปมองหน้าประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเสียงฝีเท้าเล็กๆ นั้นกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ และภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าและดวงตากลมโตถอดแบบมาจากตัวเขาพิมพ์เป๊ะๆ กำลังจะผลักประตูห้องเข้ามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! - อ่านต่อตอนที่ 23 - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ