ความลับในกระดาษรายงาน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ คิรากรไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัวที่พนักงานทยอยเดินออกไปจนหมด เขากำลังจดจ้องกระดาษแผ่นบางที่เพิ่งร่วงหล่นออกมาจากซองเอกสารลับที่สายสืบส่วนตัวเพิ่งนำมาส่งให้เมื่อครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรและตัวเลขบนกระดาษรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอ บรรทัดสรุปผลความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างเด็กชายลีโอกับตัวเขาเองประจักษ์ชัดเจนอยู่ตรงหน้า—*ความน่าจะเป็นร้อยละ 99.99* ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึกในอก ราวกับถูกค้อนเหล็กมหึมาทุบลงกลางศีรษะจนชาดิ่งไปทั่วร่าง ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งรินรดาอย่างไร้เยื่อใย ภาพที่เขาเคยปรามาสว่าเธอเป็นผู้หญิงทะเยอทะยานและสร้างเรื่องโกหกเพื่อเกาะเขา ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ ลูกชาย... เด็กน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เป๊ะ แท้จริงแล้วคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองที่เขาโง่เขลาเบาปัญญาปฏิเสธมาตลอด "ริน..." เสียงทุ้มต่ำครางชื่ออดีตภรรยาออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งเจ็บปวดร้าวลึก ทั้งสำนึกผิด และตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายหัวใจของผู้หญิงที่รักเขามากที่สุดจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยมือของตัวเอง นิ้วแกร่งกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจในอกเต้นระรัวด้วยความคลั่งแค้นและกระวนกระวายใจระคนกัน เขาต้องพบเธอ เดี๋ยวนี้! ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง รินรดากำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอกำลังจัดเสื้อผ้าชุดทำงานสไตล์แอนด์ฮิวแมนที่ส่งเสริมให้เธอดูสง่างาม น่าเกรงขาม และเยือกเย็นยิ่งกว่าอดีต บาดแผลจากรอยน้ำตาในวันวานถูกหลอมรวมเป็นเกราะเหล็กคุ้มภัย ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงรอยยิ้มมุมปากของราชินีผู้กุมชัยชนะในเกมนี้ เสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นถี่กระชั้น บ่งบอกถึงอารมณ์ร้อนรนของผู้มาเยือน รินรดาขยับยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก, เดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีนิ่งสงบ ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวพรวดเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อินวิเทชัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ กระดาษรายงานผลดีเอ็นเอในมือถูกชูขึ้นตรงหน้าเธอทันทีที่ประตูปิดลง "นี่มันอะไรกัน ริน!" เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมา "ลีโอ... ลูกของเราใช่ไหม ทำไมเธอถึงปิดบังฉัน ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้!" รินรดากอดอก สายตาที่มองอดีตสามีเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเหยียดหยัน เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "ใจร้ายเหรอคะคุณคิรากร?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่นั่นกลับน่ากลัวยิ่งกว่า "คำนี้มันสม and fair กับคุณที่สุดแล้วต่างหาก วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของคุณ วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี... คุณเคยใช้สมองส่วนไหนคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหมคะ" "ริน... ผมขอโทษ ผมมันโง่ ผมมันสารเลวเอง!" คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือหนาสั่นเทาระaพยายามจะเอื้อมคว้าไหล่บาง แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอประกาศกร้าว นัยน์ตาดุดันเปล่งประกายความเจ็บปวดที่ถูกชำระสะล้างจนกลายเป็นความแข็งแกร่ง "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเขาว่าลูก คิรากร คุณเป็นคนผลักเราสองคนตกนรกเองกับมือ และตอนนี้... อย่าหวังว่าคุณจะใช้คำว่าพ่อมาพรากเขาทั้งเป็นไปจากฉันได้อีก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคิรากรที่สะท้อนความสิ้นหวัง เขาไม่เคยรู้สึกไร้อำนาจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาในอดีต บัดนี้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่พร้อมจะทำลายเขาให้แหลกสลายไม่แพ้กัน ทว่า... ในวินาทีที่คิรากรกำลังจะคุกเข่าลงอ้อนวอนขอโอกาสจากอดีตภรรยา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่ขา... ลีโอกลับมาแล้วครับ มีคุณอาใจดีมาส่งด้วย!" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปชั่ววูบ ขณะที่คิรากรหันขวับไปมองบานประตูด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน กลอนประตูด้านนอกถูกบิดเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มอีกคน—ศท้อน ศัตรูหัวใจและคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของคิรากร—กำลังอุ้มเด็กชายลีโอเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มอบอุ่น! "สวัสดีครับคุณรินรดา พอดีผมบังเอิญเจอน้องลีโอกำลังเดินมากับพี่เลี้ยง เลยอาสาพามาส่งครับ" ศท้อนกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเหลือบไปเห็นคิรากรที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดแผ่รังสีอำมหิตอยู่มุมห้อง "อ้าว... คุณคิรากรก็อยู่ด้วยหรอครับเนี่ย บรรยากาศดูเคร่งเครียดจัง มีเรื่องอะไรรabรึเปล่าครับ?" คิรากรกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ เมื่อศัตรูหัวใจดันก้าวเข้ามาเหยียบพื้นที่ส่วนตัวในวินาทีที่ความลับเรื่องลูกกำลังระเบิดออกพอดิบพอดี! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" มาโดยตลอดนะคะ