ความเจ็บปวดที่เขาสร้าง

ความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้หยาดน้ำตาและการหย่าร้าง กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในวินาทีนี้เอง! เสียงฟ้าร้องคำรามก้องกังวานราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนที่กระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างบานใหญ่ในคืนนั้น ไม่เคยหนתหน่วงเท่ากับความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจของรินรดาเลยแม้แต่น้อย ย้อนกลับไปในคืนที่มืดมนและโหดร้ายที่สุดคืนนั้น... คืนที่เธอตั้งท้องอ่อนๆ และแบกรับความหวังอันน้อยนิด เดินทางมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหัวใจที่เปียกปอน เพื่อจะพบว่าสามีทางนิตินัยของเธอกำลังยืนหันหลังให้ด้วยท่าทางเย็นชาดุจน้ำแข็ง "คุณกรคะ... ฝนตกหนักมาก ริน... รินแค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ" เสียงหวานที่สั่นเครือเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คิรากรในเวลานั้น ไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมองเธอด้วยซ้ำ ร่างสูงสง่าในชุดสูทเนื้อดีกอดอกยืนมองทัศนียภาพเบื้องนอกผ่านกระจกใส ความเงียบที่เขาหยิบยื่นให้มันช่างคมกริบยิ่งกว่าใบมีด รินรดายืนกอดตัวเองแน่น หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับหยดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่ตามเรือนร่างและเส้นผม ความเจ็บปวดในค่ำคืนนั้นไม่ได้มาจากความหนาวเหน็บของอากาศ หากแต่มาจากความไร้ตัวตนในสายตาของคนที่เธอรักหมดหัวใจ "เธอมาทำไมที่นี่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างไร้เยื่อใย ไร้ความอบอุ่น "ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนน่ารำคาญ กลับไปซะ... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความพยายามน่าสมเพชพวกนี้" คำพูดเหล่านั้นกรีดลึกเข้าไปในเนื้อหนัง เผาผลาญความรู้สึกและทำลายความอ่อนโยนทั้งหมดในตัวรินรดาให้มอดไหม้กลายเป็นจุล ในค่ำคืนที่ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวน เธอก.้าวเดินออกไปจากชีวิตของเขาด้วยหัวใจที่ตายด้าน และในวันนี้... ทุกหยดน้ำตาที่เธอเคยหลั่งรินในคืนนั้น จะถูกทวงคืนด้วยดอกเบี้ยที่สาสมที่สุด ปัจจุบัน... รินรดาลืมตาขึ้นจากห้วงความคิดอันเจ็บปวด นัยน์ตาคู่สวยที่เคยไหวระริก บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจดุจราชินี เธอยืนอยู่เบื้องหน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นสรีระเย้ายวนและสง่างาม รัศมีแห่งความมั่นใจแผ่ซ่านออกมาจนคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ คิรากรที่แอบลอบมองเธอมาจากมุมห้อง หัวใจของเขากลับกระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีผสมผสานเข้ากับความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ไม่อาจหักห้าม เขาไม่อาจละสายตาจากเรือนร่างเย้ายวนและแววตาที่เต็มไปด้วยความถือดีนั้นได้เลย ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยยอมให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นยาพิษหอมหวานที่ยิ่งอันตราย เขาก็ยิ่งโหยหาอยากจะครอบครองจนแทบคลั่ง "มองพอหรือยังคะ, คุณคิรากร" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นอกของชายหนุ่ม "ริน..." คิรากรสาวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงที่โผล่พ้นร่มผ้า มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเข้ากับเอวคอดกิ่ว "ผมขอโทษ... เรื่องในอดีต..." "อย่าแตะต้องฉัน!" รินรดาพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตคมกริบราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะข่วนหน้าคนที่บังอาจล้ำเส้น "คำขอโทษของคุณมันไร้ค่าพอๆ กับความรู้สึกที่คุณเคยมีให้ฉันนั่นแหละค่ะ จำไม่ได้เหรอคะว่าคุณเคยพูดอะไรไว้บ้างในคืนฝนตกคืนนั้น" "ริน... ผมรู้ว่าผมโง่ ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณขนาดไหน แต่ขอโอกาสให้ผมได้ชดใช้..." คิรากรพยายามจะโน้มใบหน้าลงมาหา แต่รินรดาเบี่ยงหลบอย่างรังเกียจ "ชดใช้? คุณเอาอะไรมาพูดคะ คนอย่างคุณเข้าใจคำว่าชดใช้จริงๆ เหรอ" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจนแทบแหลกสลาย "ความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับ มันมากกว่าที่คุณกำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้เป็นร้อยเท่าพันทิป!" แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นผสมผสานกับความปรารถนาที่ถูกกดทับมานาน ทำให้คิรากรหมดความอดทน มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะกดริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้การปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีและขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาอินทรีที่กำลังคลั่งรักและหิวกระหาย รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความโหยหา คละคลุ้งไปด้วยความเจ็บปวดและรสชาติของน้ำตาที่ซึมออกมาจากความอัดอั้น คิรากรขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธมันไป รินรดาพยายามผลักไสแต่ยิ่งขัดขืนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับจะหลอมละลายร่างทั้งร่างให้เป็นเนื้อเดียวกัน ความวาบหวามซ่านสยิวแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อดี สัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อนทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวอย่างน่าละอาย ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่ด้านนอก คิรากรจงใจถอนริมฝีปากออกช้าๆ ไล้พรมจูบไปตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่มือเรียวของเขาเริ่มปลดซิปชุดด้านหลังลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟในห้อง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนหอบสะท้าน ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจเมื่อเผชิญหน้ากับสัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนของเขา ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความโกรธปนความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาในอก แต่วินาทีที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับห้วงสวาทอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ "คุณแม่ครับ! น้องลีโอหิวนมแล้วครับ..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ดังลอดผ่านเข้ามาจากหน้าประตูห้อง ทำเอาคิรากรชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ร่างสูงแข็งทื่อทันที ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ขณะที่รินรดาหน้าถอดสี รีบผลักอกเขาออกอย่างแรงก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยหัวใจที่เต้นรำระส่ำระสาย คิรากรหันขวับไปมองบานประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อดวงตาสีดำสนิทคู่โตรูปทรงคุ้นตา กำลังกะพริบปริบๆ มองตรงมาที่เขาจากร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบ ที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีอยู่ตรงนั้น... เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ