แผนซ้อนแผน

"คุณคิดว่าแผนตื้นๆ แค่นี้ จะทำให้ฉันหันกลับไปมองคุณด้วยสายตาแบบเดิมได้จริงๆ หรือคะ คุณคิรากร" เสียงหวานใสที่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นในความมืดของห้องทำงานส่วนตัว รินรดายืนพิงขอบโต๊ะทำงานราคาแพงด้วยท่าทางผ่อนคลาย ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวผ่องและสรีระที่เย้ายวนเกินกว่าหญิงสาวผู้เคยบอบช้ำคนเดิม ดวงตาคู่คมกวาดมองประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้านผู้กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้หวาดกลัวเขาอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้าม เธอกำลังสนุกกับการได้เห็นเสือร้ายตัวนี้เดินเข้าสู่กรงที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารสัญญาลับบนโต๊ะที่เขาจงใจส่งมาให้เธอตกหลุมพราง เพื่อบีบให้เธอกลับมาอยู่ภายใต้อาณัติของเขา ทว่าในเวลานี้ เกมมันพลิกกลับตาลปัตรเสียแล้ว เอกสารฉบับนั้นไม่ได้มีอำนาจเหนือเธอ แต่มันกลับเป็นหลักฐานมัดตัวความโลภและความมั่นใจที่พังทลายของเขาเอง "คุณริน... คุณรู้ทันผมตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงทุ้มต่ำของคิรากรแหบพร่าลงเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีถูกความฉลาดล้ำของอดีตภรรยาสยบลงจนราบคาบ เขาก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา "ตั้งแต่แรกค่ะ" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก เธอก้าวถอยหลังเพียงเล็กน้อยเพื่อให้แผ่นหลังแนบชิดกับขอบโต๊ะ ขณะที่คิรากรสาวเท้าเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "คุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่ามาโดยตลอด คอยชักใยบงการเกมทุกอย่างให้เป็นไปตามอำเภอใจ แต่คุณมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดไป... ความเจ็บปวดที่คุณเคยฝังไว้ในใจฉัน มันคือเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุด และมันก็สอนให้ฉันฉลาดพอที่จะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของคุณเป็นครั้งที่สอง" ร่างสูงใหญ่ของคิรากรหยุดยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเร่าร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงทรงพลังและสร้างความปั่นป่วนให้ชีพจรของเธอเต้นผิดจังหวะได้เสมอ แต่รินรดาก็ควบคุมแววตาและหัวใจตัวเองให้อยิ่งนิ่งสนิท เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "ยอมรับเถอะค่ะ ว่าคุณพ่ายแพ้ให้กับฉันแล้ว" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้ง คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขาฉายแววอันตรายที่รินรดารู้จักดี แทนที่จะถอยหนี มือหนากลับเอื้อมไปโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น รั้งร่างเธอดึงเข้าหาตัวจนแนบชิดติดกับอกแกร่ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด ความใกล้ชิดที่คุ้นเคยปลุกเร้าเพลิงอารมณ์ที่ต่างฝ่ายต่างพยายามกดทับไว้ให้ปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "พ่ายแพ้หรือคะ... คุณคิดผิดแล้ว รินรดา" คิรากรก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านพวงแก้มเนียน "ผมไม่เคยแพ้... และในเมื่อคุณเป็นคนเดินเข้ามาในกับดักที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยคุณไปตั้งแต่แรก คุณก็เตรียมตัวรับบทลงโทษจากความอวดดีนี้ได้เลย" สิ้นคำพูด รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาบด1ขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเรียกร้อง เป็นรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความต้องการ และแรงปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกกักเก็บมานาน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผ่นอกกว้าง แต่คิรากรกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย รสจูบที่ดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อน ลิ้นร้อนชุกชุมกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามฝืนความรู้สึกวาบหวามที่เริ่มตีรวนขึ้นมาในอก แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศ สมองที่เคยสั่งการให้ต่อต้านเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกภายใต้ชุดเดรสสีดำ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขากดจูบเน้นย้ำซ้ำๆ จนเธอแทบระลายคออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดในอดีตผสมปนเปไปกับสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้ คิรากรผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอบริหารลมหายใจที่ขาดหวง ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบมองสำรวจใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบด้วยความลุ่มหลง "คุณมัน... คนร้ายกาจ" รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น กระซิบต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ผมร้ายก็เฉพาะกับคุณคนเดียวเท่านั้น รินรดา" คิรากรกดจูบลงบนเปลือกตาที่หลับพริ้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ช่างขัดกับความดุดันเมื่อครู่เสียเหลือเกิน "และไม่ว่าคุณจะวางแผนซ้อนแผนอะไรไว้อีก จำไว้ว่าผมยินดีจะติดกับดักของคุณ... ตราบใดที่ผมได้กอดคุณไว้แบบนี้" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะแนบชิดกับอกเธอ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับยอมสยบแทบเท้าเธอด้วยความเสน่หา ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าเธอเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า เสียงฝีเท้าฝีตักเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ "คุณแม่ขา... น้องลีโอตามหาคุณแม่ตั้งนานแน่ะครับ!" ร่างเล็กป้อมของเด็กชายหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตถอดแบบมาจากคิรากรราวกับพิมพ์เดียวกัน วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยห้าม รินรดาหน้าถอดสี รีบผลักอกคิรากรออกสุดแรงแล้วหันไปมองลูกชายตัวน้อย คิรากรชะงักงัน ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกหินอัคนีสาป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่เบื้องหน้า และเมื่อสายตาของเขาเลื่อนกลับมาสบเข้ากับดวงตากลมโตของเด็กน้อยที่มีโครงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน เลือดในกายของประธานหนุ่มก็เย็นเฉียบลงในพริบตา ความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้หยาดน้ำตาและการหย่าร้าง กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในวินาทีนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!