หัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ

“หนูไม่กินผักค่ะคุณอา... คุณแม่บอกว่าถ้าดื้อจะไม่ยอมให้อ่านนิทานก่อนนอนนะ” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองที่ควรจะเงียบสงบ แต่เวลานี้ กลับมีประกายความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาทำลายล้างกำแพงความเยือกเย็นของคิรากรลงทีละน้อย ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจและไม่เคยใส่ใจสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ คนไหนบนโลกใบนี้ กลับกำลังนั่งมองจานอาหารของเด็กชายตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างประหลาด รินรดาก้าวเท้ากลับมาจากห้องน้ำพอดี ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากันแดดทรงเก๋ไก๋ชะงักกึก เมื่อเห็นภาพที่คิรากรกำลังใช้ช้อนเขี่ยแครอทชิ้นเล็กๆ ออกจากจานข้าวของน้องลีโอด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง ราวกับเขากำลังทำภารกิจกู้ระเบิดที่ต้องใช้สมาธิสูงสุด มือหนาใหญ่นั้นไม่ควรมาจับช้อนเด็กเล่นด้วยซ้ำ แต่ทว่าภาพที่ปรากฏกลับชวนให้หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ “ลีโอคะ... รบกวนคุณอาเขาทำไมคะลูก” รินรดารemรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงด้วยความระแวดระวังถูกส่งออกไปทันที เธอไม่อยากให้สายใยที่มองไม่เห็นนี้ถักทอเร็วจนเกินไป “เปล่าครับ... แกแค่บอกว่าไม่ชอบกินผักชี” คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา ดวงคมเข้มคู่นั้นไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ตั้งแต่ครั้งแรกที่บังเอิญพบกันที่สนามบินจนถึงวันนี้ หัวใจของเขาเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดคอยฉุดกระชากให้เข้ามาวนเวียนใกล้ชิดสองแม่ลูกคู่นี้โดยฝืนธรรมชาติไม่ได้เลย “ลีโอรบกวนคุณอาหรือเปล่าลูก ไปขอโทษคุณอาเขาสิคะ” รินรดาก้มตัวลงกระซิบกับลูกชาย พร้อมกับดึงร่างเล็กเข้ามาชิดกาย ทว่าเด็กน้อยกลับส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ดวงตากลมโตที่มีประกายระยิบระยับถอดแบบมาจากผู้ชายตรงหน้าไม่มีเพี้ยน ช้อนมองคิรากรด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “คุณอาใจดีครับ ไม่ได้ดุเหมือนที่คุณแม่บอกสักหน่อย” น้องลีโอเอียงคอพูดด้วยความไร้เดียงสา คำพูดนั้นทำให้คิรากรถึงกับมุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง เขาไม่รู้ตัวเลยว่า เผลอตัวยื่นมือไปลูบศีรษะทุยของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากเส้นผมนุ่มนิ่มนั้นแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจอย่างรุนแรง ราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ชาร์จแบตเตอรี่ให้หัวใจด้านชาดวงนี้กลับมาเต้นระรัวขึ้นอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ภาพความผูกพันที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณสายเลือด ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจนมือไม้เย็นเฉียบ เธอพยายามอย่างหนักที่จะปกปิดตัวตนที่แท้จริงของลูกชาย และพยายามดึงน้องลีให้ออกห่างจากซาตานร้ายผู้เคยขยี้หัวใจเธอให้แหลกคาเท้าในอดีต แต่ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เหวี่ยงสองพ่อลูกให้มาผูกพันกันด้วยวิธีที่เธอไม่อาจขัดขวาง “ขอบคุณนะคะที่กรุณาลูกชายดิฉัน... แต่เราคงต้องขอตัวก่อน ถึงเวลานอนกลางวันของแกแล้วค่ะ” รินรดารวบรวมความเยือกเย็นทั้งหมดที่มี เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย ก่อนจะช้อนตัวอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอก “เดี๋ยวก่อนครับ ริน...” คิรากรผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องเรียกร้องให้เขาอยากยื่นมือไปโอบกอดทั้งสองแม่ลูกไว้ในอ้อมแขน “ผมไปส่ง... ข้างนอกฝนกำลังจะตก รถประจำทางแถวนี้หายาก” “ไม่ต้องค่ะ! ขอบคุณในความหวังดี แต่เรามีปัญญาดูแลกันเองได้... และกรุณาอย่าเรียกชื่อนั้นอีก เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นค่ะคุณคิรากร” รินรดาย้ำชัดทุกถ้อยคำ สายตาที่เคยอ่อนหวานในอดีตบัดนี้แข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอกระชับกอดลูกชายแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเขาจะแย่งดวงใจดวงนี้ไปจากอ้อมอก คิรากรเจ็บแปลบในอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ความเย็นชาของเธอไม่ได้ทำให้เขาถอดใจ แต่มันกลับจุดไฟความดื้อรั้นในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ดวงหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่ซบอยู่บนลาดไหล่บาง ดวงตาคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... ทำไมเขายิ่งมอง ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังส่องกระจกมองดูตัวเองในวัยเด็ก “เด็กคนนี้... เกิดเดือนอะไรหรือครับ” จู่ๆ คิรากรก็เอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและจริงจังจนรินรดารู้สึกใจหายวาบ ร่างบางสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบเบือนหน้าหนี ซ่อนแววตาสั่นไหวไว้ภายใต้กรอบแว่นกันแดด “เรื่องส่วนตัวของดิฉัน... คุณไม่มีสิทธิ์รู้ค่ะ ลีโอ... ไปกันเถอะลูก” รินรดารemก้าวเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คิรากรยืนนิ่งค้างอยู่กลางร้านอาหาร สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่สั่นเทาน้อยๆ นั้นด้วยความสงสัยที่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นประตูทางออกของร้าน บอดี้ガードมือหนึ่งของคิรากรก็เดินสวนเข้ามาพอดี พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารลับที่เพิ่งไปรับมาจากโรงพยาบาลเอกชนตามคำสั่งด่วน “ท่านประธานครับ... ผลตรวจ DNA ระหว่างเด็กชายลีโอกับท่าน... ออกมาแล้วครับ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!