เด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนประธาน

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งเด็กเนื้อละเอียดฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้องสตูดิโอศิลปะขนาดย่อม รินรดาย่อกายลงใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อเบา ๆ ให้กับเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นกำลังจดจ่ออยู่กับการระบายสีน้ำในสมุดภาพอย่างตั้งอกตั้งใจ รอยยิ้มจิ้มลิ้มที่แย้มออกมาทำให้หัวใจของคนเป็นแม่พองโตจนแทบ ล้นทะลัก "คุณแม่ขา... ลีโอระบายสีฟ้าตรงก้อนเมฆได้ไหมฮะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในดวงตาคู่นั้นช่างทรงพลังเหลือเกิน... ดวงตาเรียวรีที่ทอประกายความดื้อรั้นเงียบงัน จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่มักจะยกยิ้มอย่างดื้อดึงเมื่อต้องการเอาชนะ รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ภาพสะท้อนของใครอีกคนซ้อนทับขึ้นมาในห้วงคำนึงอย่างห้ามไม่ได้ จนเธอต้องรีบกะพริบตาเพื่อขับไล่เงาอดีตอันน่าชังนั้นออกไปจากความทรงจำ "ไม่ได้ค่ะคนเก่ง ก้อนเมฆต้องเป็นสีขาวหรือสีฟ้าอ่อนจาง ๆ นะคะ ถ้าหนูระบายสีฟ้าเข้ม เมฆฝนจะตกลงมาเปียกเสื้อหนูเอานะคะ" รินรดาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สองมือโอบกอดร่างเล็กเข้ามาแนบอก สูดดมความหอมบริสุทธิ์จากซอกคออวบอิ่มนั้นเพื่อเยียวยาร่องรอยความหวาดหวั่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจ สำหรับเธอแล้ว 'น้องลีโอ' คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่พระเจ้าประทานมาให้ในยามที่โลกทั้งใบพังทลายลงด้วยน้ำมือของผู้ชายใจร้ายคนนั้น ผู้ชายที่เคยเหยียบยละศักดิ์ศรีของเธออย่างไร้ความปรานี และในวันนี้... เธอกำลังจะใช้ก้าวที่มั่นคงของตนเอง เหยียบย่ำความเย่อหยิ่งของเขาคืนบ้าง ทว่า ความสงบสุขในบ่ายวันนั้นกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูกระจกบานใสหน้าห้องสตูดิโอดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่า... รอยยิ้มและแววตาที่เตรียมจะเอ่ยต้อนรับลูกค้ากลับต้องแข็งค้าง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอจดจำได้ดีแม้ในยามหลับใหลลอยมาปะทะนาสิก คิรากร! ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของประธานหนุ่มกวาดตามองผ่านร่างบางเข้าไปภายในห้อง รังสีความกดดันและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างฉับพลัน เขาก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาดุดันคู่นั้นกวาดสำรวจไปทั่วราวกำลังประเมินราคา ก่อนจะหยุดชะงักลงที่มุมห้อง ตรงนั้น... เด็กชายตัวน้อยกำลังเงยหน้าขึ้นจากสมุดภาพ ดวงตากลมโตคู่โตที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกำลังจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความฉงน คิรากรชะงักฝีเท้า ลลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาเองอย่างชัดเจนราวกับมองกระจกเงา ประธานหนุ่มนิ่งอึ้ง สมองที่เคยเฉียบคมประมวลผลอย่างเชื่องช้า ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมาพร้อมกับความจริงที่หล่นหายไปในอดีต รินรดารีบก้าวเข้าไปขวางลำตัวบังร่างเล็กเอาไว้ สีหน้าของเธอเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับเกราะแก้วที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต "คุณเข้ามาทำไมที่นี่ คิรากร? ที่นี่ไม่ต้อนรับคนไร้มารยาทค่ะ" น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบคม สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความเหินห่างและชิงชังอย่างปิดไม่มิด คิรากรไม่ได้สนใจคำขับไล่นั้น สายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับเด็กน้อยด้านหลัง เธอพยายามบังร่างนั้นมิดชิดเพียงใด เขายิ่งมองเห็นความจริงที่เด่นชัดขึ้นเท่านั้น หัวใจแกร่งที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก จนเขาแทบหายใจไม่ออก "เด็กคนนั้น..." คิรากรเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา ริมฝีปากหยักลึกสั่นเทาเล็กน้อย ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา "ริน... เด็กคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขาถึง..." "เขาเป็นลูกของฉันค่ะ!" รินรดาตัดบทเสียงกร้าว แววตาแข็งกร้าวขึ้นทันที "และขอย้ำเตือนความจำอันเลอะเลือนของคุณด้วยนะคะ ว่าเราหย่ากันขาดแล้ว เด็กคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคุณทั้งสิ้น กรุณาออกไปจากร้านของฉันไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกค่ะ!" คำประกาศกร้าวราดรดลงมาบนความรู้สึกของคิรากรราวกับน้ำสيلาด ร่างสูงยืนนิ่งงัน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง แม้ปากจะปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับกรีดร้องเตือนสติว่าเด็กชายหน้าตาน่ารักคนนั้น... มีสายเลือดครึ่งหนึ่งที่เป็นของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ คิรากรก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว หมายจะก้มลงมองหน้าเด็กน้อยให้ชัดเจนกว่าเดิม แต่วินาทีนั้นเอง รินรดากลับคว้าแจกันดอกไม้คริสตัลบนโต๊ะมาถือไว้ ปลายเรียวนิ้วสั่นเทาแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวและไร้ความกลัว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีด้วยรอยยิ้มหยันที่กรีดลึกลงไปในใจเขา "ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวของคุณคงจะได้แตกละเอียดคามือฉันนี่แหละค่ะ... คุณคิรากร" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด คิรากรชะงักฝีเท้าลง สายตาคมกริบมองสลับระหว่างใบหน้าเย็นชาของอดีตภรรยากับดวงตากลมโตของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งกอดตุ๊กตาแน่นอยู่ด้านหลัง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดส่วนตัวก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! ทางสำนักงานใหญ่โทรมาด่วนที่สุด... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับผลตรวจ DNA ลับที่คุณสั่งให้ตรวจเมื่อสัปดาห์ก่อน... ถูกส่งมาถึงมือแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!