ตามล่าความลับ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ตุบ* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้เศษฝุ่นที่มองไม่เห็นลอยวนอยู่ในอากาศ คิรากรไม่ได้สนใจรอยเปื้อนบนปกแฟ้ม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองภาพถ่ายหลายใบที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า ภาพถ่ายที่ถูกบันทึกไว้ด้วยเลนส์ซูมระยะไกล... ภาพของผู้หญิงในชุดสูททำงานเข้ารูป ท่วงท่าการก้าวเดินที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง ราวกับนางพญาที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร รินรดา... คนเดียวกับผู้หญิงที่เคยนั่งกอดเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาในบ้านหลังเดิมเมื่อสามปีก่อน สามปีที่เขาปล่อยให้เธอกลืนกินหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็น สามปีที่เขาคิดว่าเธอคงเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลีที่ปลิวหายไปตามลมแห่งความไร้เยื่อใยของเขาเอง แต่ในวินาทีที่เขากวาดสายตาอ่านรายงานการสืบสวนอย่างละเอียด หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับกระตุกวูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าอย่างจัง "สามปีเต็ม... เธอย้ายไปอยู่ที่นั่นโดยไม่มีฉัน แม้แต่เงาของความอ่อนแอเธอก็ไม่หลงเหลือไว้เลยสินะ" เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน ประโยคเหล่านั้นไม่ได้เปล่งออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว หากแต่เต็มไปด้วยความสั่นพร่าและความคลุ้มคลั่งที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม มือหนากำแฟ้มในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดาในรายงานฉบับนี้ไม่ใช่ภรรยาเก่าผู้แสนน่าสงสารคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอคือผู้บริหารหญิงมือฉกาจผู้กุมอำนาจทางธุรกิจในต่างแดน เป็นผู้หญิงที่แม้แต่คู่แข่งทางธุรกิจยังต้องหวาดหวั่น และที่สำคัญที่สุด... บันทึกการเดินทางและภาพถ่ายลับๆ อีกมุมหนึ่ง กลับระบุชัดเจนว่าเธอยังมี "สิ่งสำคัญ" อีกหนึ่งอย่างที่ถูกซ่อนไว้จากสายตาของเขา ภาพเด็กชายวัยสามขวบเศษ ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่มีโครงหน้าและดวงตาดุจดั่งพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณกรครับ ทีมสืบสวนรายงานเพิ่มเติมว่า... คุณรินรดามีกำหนดการจะเดินทางกลับมาร่วมงานประมูลการกุศลที่กรุงเทพฯ ในสัปดาห์หน้า และ... และเด็กชายคนนั้น เดินทางกลับมาพร้อมกับเธอด้วยครับ" เลขานุการหนุ่มรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง เพราะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวเจ้านายที่เย็นเยียบจนน่ากลัว คิรากรเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมปลาบฉายประกายความคลุ้มคลั่งที่ยากจะควบคุม ความรู้สึกผิดบาปที่เคยซุกซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจบัดนี้ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความกระหาย โหยหา และต้องการทวงคืน รินรดาคิดว่าเธอซ่อนลูกจากเขาได้พ้นหรือ? เธอคิดผิดถนัด... ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินกลับมาเหยียบบนแผ่นดินนี้ด้วยตัวเอง คราวนี้แหละ เขาจะทำให้เธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจอย่างในอดีต แต่จะเป็นความเร่าร้อนและพันธะสวาทที่เขาจะใช้ล่ามตรึงเธอไว้ใต้ร่าง ไม่ให้เธอมีสิทธิ์หนีไปไหนได้อีกตลอดกาล! "เตรียมรถ... ฉันจะไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้" ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาคมกริบเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดุดัน เกมการเอาคืนนี้... เขาจะเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ