ความจริงเริ่มสั่นคลอน

ดวงตากลมโตคู่ใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าบานประตูห้องนอน ทำเอาหัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านจนลมหายใจสะดุด ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นแม่ เธอกลับตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ร่างเพรียวระหงรีบผละออกจากอ้อมแขนอันร้อนรุ่มของคิรากร ก้าวฉับๆ ไปทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าลูกชาย พร้อมกับดึงร่างเล็กป้อมเข้ามาสวมกอดไว้แน่นแนบอก เพื่อซ่อนแผ่นหลังบางของเด็กน้อยให้อยلةพ้นจากสายตาคมกริบของอดีตสามีที่กำลังยืนตะลึงงันอยู่เบื้องหลัง "แม่ขา... ลีโอตื่นมาไม่เจอแม่ ห้องข้างนอกมืดตื๋อเลยครับ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยอู้อี้อยู่ตรงซอกคอของเธอ มือเล็กป้อมข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ตาด้วยความง่วงงุน ขณะที่มืออีกข้างโอบรอบลำคอระหงของรินรดาไว้แน่น ความอบอุ่นและบริสุทธิ์ผุดผ่องของเด็กชายทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของหญิงสาวพองโตและปวดร้าวไปพร้อมๆ กัน เธอสูดกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากซอกคอของลูกชายเพื่อเรียกพลังใจ ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนแข็งค้างราวกับถูกสาป คิรากรไม่ขยับเขยื้อน ราวกับทุกส่วนในร่างกายถูกแช่แข็งด้วยความตกตะลึง ปลายประสาททุกส่วนชาดิก นัยน์ตาคมกريบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามพินิจมองเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดของอดีตภรรยา ดวงตากลมโตคู่นั้น... สันจมูกโด่งรั้นนั่น... และโครงหน้ายามที่เด็กน้อยเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย มันช่าง... ช่างถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา ไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องนอนกว้าง ลมหายใจของคิรากรติดขัดอยู่ในลำคอ สมองอันปราดเปรื่องของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด กลับว่างเปล่าและประมวลผลไม่ทันกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ภาพความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดหลายปี ค่อยๆ ปะติดปะต่อขึ้นทีละนิดอย่างน่ากลัว "คุณ... คุณควรกลับไปได้แล้วค่ะคิรากร ดึกมากแล้ว ลูกฉันต้องการนอน" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเด็ดเดี่ยว แม้ภายในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอดันร่างของลูกชายให้ถอยหลังไปนิดหนึ่ง ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอกด้วยความทะนุถนอม สายตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและว่างเปล่าเมื่อมองสบตากับเขา คิรากรก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรึงข้อเท้าของเขาไว้กับพื้น หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บแปลบที่หน้าอก ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความตกใจระคนกันจนแยกไม่ออก เขากวาดสายตามองเด็กชายในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง ก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะแวบเข้ามาในหัว รถหรูคันงามที่จอดอยู่ด้านล่าง... รองเท้าผ้าใบเด็กไซส์จิ๋วคู่เล็กที่วางอยู่เบาะหลัง... และตอนนี้... เด็กชายวัยสามขวบเศษที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน! "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากหยักหนาที่สั่นระริกเล็กน้อย "เด็กคนนี้... ลูก... ลูกใคร..." "ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องรู้ค่ะ" รินรดาตัดบทอย่างไม่ใยดี เธอหันหลังให้เขา อุ้มลูกชายเดินเลี่ยงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ ปลอบประโลมเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่นที่แตกต่างจากยามพูดกับเขาอย่างสิ้นเชิง "คนเก่งของแม่ ง่วงนอนแล้วไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวแม่ร้องเพลงกล่อมนะ" "ครับแม่จ๋า..." น้องลีโอซบใบหน้ากลมลงกับไหล่บางของมารดาอย่างออดอ้อน ดวงตาสงสัยเหลือบมองชายแปลกหน้าชุดสูทภูมิฐานที่ยืนอยู่กลางห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะเคลิ้มหลับไปตามความง่วงงุน คิรากรยืนมองภาพความผูกพันอันแสนอบอุ่นและงดงามนั้นด้วยความรู้สึกที่จุกแน่นอยู่ในอก ภาพของแม่ลูกที่โอบกอดกันอย่างไร้ที่ติ บาดลึก2เข้าไปในขั้วหัวใจของเขาอย่างเจ็บปวด เขานึกถึงความเย็นชาที่เขาเคยปฏิบัติกับเธอในอดีต นึกถึงวันที่เธอยืนร้องไห้ขอความเห็นใจ แต่เขากลับผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย และในวันนี้... เธอกลับเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวผู้สง่างาม พร้อมกับซ่อนพยานรักตัวน้อยที่ถอดแบบมาจากเขาไว้โดยที่เขาไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงก้าวเดินตามหลังช้าๆ อย่างไร้สติ เขารู้สึกราวกับคนใกล้ตายที่กำลังขาดอากาศหายใจ ความกระหายใคร่รู้พุ่งพล่านจนแทบคลั่ง แต่ทว่าเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามอะไรออกไปมากกว่านี้ เพราะแววตาของรินรดายามนี้ ช่างเด็ดเดี่ยวและปิดตายจากเขาอย่างสมบูรณ์แบบ รินรดาวางร่างของลูกชายลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ห่มผ้าห่มผืนนุ่มให้เรียบร้อย บรรจงจูบหน้าผากมนของเด็กน้อยด้วยความรักทั้งหมดที่มีในหัวใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่สวยฉายชัด ราวกับราชินีผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ในมือและพร้อมจะพิพากษาเขาด้วยความเย็นชา "เชิญค่ะคุณคิรากร ประตูอยู่ทางนั้น" เธอผายมือไปยังทางออกด้วยกิริยาสุภาพแต่ไร้เยื่อใย "อย่าทำให้ลูกชายของฉันตื่นอีกเลยนะคะ เพราะพื้นที่ตรงนี้... ไม่ต้อนรับคนใจร้ายอย่างคุณอีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาเจ็บจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คิรากรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นในอก เขารู้ดีว่าหากขืนอยู่ต่อ คงได้เสียอาการและพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอของตัวเองเป็นแน่ ชายหนุ่มจำใจต้องก้าวเดินออกจากห้องนอนนั้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกผิดหวังและค้างคาใจกัดกินวิญญาณของเขาจนแทบแหลกสลาย แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะเดินพ้นจากประตูห้องและเอื้อมมือไปปิดมัน สายตาคมกลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเล็กมุมห้อง เอกสารบางแผ่นหลุดรอดออกมาจากแฟ้มที่ปิดไม่สนิท และชื่อตัวอักษรบนหัวกระดาษแผ่นนั้นก็สะดุดตาเข้าอย่างจัง... ชื่อของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง... พร้อมกับผลตรวจทางพันธุกรรม (DNA Test) ที่ระบุสถานะความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง! ดวงตาคมกริบของคิรากรเบิกกว้างขึ้นในทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความจริงอันสั่นคลอนกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในวินาทีนี้! --- อ่านตอนต่อไปเพื่อร่วมลุ้นและดื่มด่ำไปกับเกมแห่งการเอาคืนที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะคะ *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เข็มฉายานิศ" เสมอมาค่ะ*