สัมผัสที่คุ้นเคย

ความเงียบงันภายในห้องพักกว้างขวางราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เมื่อร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนก้าวออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า คิรากรถึงกับรู้สึกคล้ายลมหายใจสะดุดกะทันหัน ดวงตากลมโตคู่ใสแจ๋วที่กำลังกะพริบปริบๆ นั้นช่างถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นสันจมูกโด่งรั้น หรือแม้แต่แววตาฉลาดเฉลียวที่ฉายประกายความซุกซน “คุณลุง... หน้าเหมือนคุณแม่ของผมตอนดุเลยครับ” เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาที่เพิ่งเดินตามออกมาจากห้องครัวถึงกับหน้าถอดสี หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม หญิงสาวรีบพุ่งเข้ามาอุ้มร่างลูกชายตัวน้อยแนบกายทันที พร้อมกับถอยร่นไปตั้งหลักอยู่เบื้องหลังความปลอดภัย “ลีโอ... มาหาแม่ค่ะลูก ดึกมากลอดนอนได้แล้วนะคะ” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือกับเขา ทว่า คิรากรไม่ได้สนใจคำพูดนั้น สายตาคมกราบดุจเหยี่ยวของประธานหนุ่มกำลังกวาดมองเด็กน้อยสลับกับใบซีดเผือดของอดีตภรรยา สมองอันชาญฉลาดของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วจนได้คำตอบที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น วันเวลา... อายุของเด็กชาย... และโครงหน้าที่ชัดเจนราวกับกระจกเงา ทุกอย่างมันฟ้องออกมาหมดแล้วว่าเด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา! “รินรดา...” เสียงทุ้มต่ำรlลอดไรฟันด้วยความตกตะลึงระคนโกรธกริ้ว “นี่มันหมายความว่ายังไง... เด็กคนนี้... ลูกของเราอย่างนั้นเหรอ?” “ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาใส่ใจค่ะ คุณคิรากร” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีตสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและความแค้นที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน “เด็กคนนี้เป็นลูกของดิฉันคนเดียว คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาเอ่ยถามชื่อเขาด้วยซ้ำ!” คำพูดที่เย็นชาและตัดเยื่อใยนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คิรากรก้าวเท้าฉับๆ เข้าประชิดตัวร่างบางในพริบตา ความสูงใหญ่และออร่าอันคุกามของเขาทำให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ หลงใหล และเจ็บปวดจนแทบคลั่ง “เลือดในอกของฉัน... ฉันจะไม่มีสิทธิ์ได้ยังไง หกปีที่ผ่านมา เธอซ่อนลูกจากฉันได้อย่างแนบเนียนมากนะรินรดา เธอตั้งใจจะเอาคืนฉันให้สาสมใช่ไหม ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้!” “ใช่ค่ะ! ดิฉันตั้งใจ” รินรดาไม่หลบสายตา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำหัวใจผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ “คุณเคยสนใจไยดีดิฉันไหมตอนที่เราหย่ากัน? คุณมองดิฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าที่เกาะคุณกิน คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดิฉันจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วทำไมตอนนี้... พอรู้ว่าเขามีสายเลือดเดียวกับคุณ คุณถึงทำท่าทางเหมือนคนบ้าแบบนี้ล่ะคะ!” “เพราะฉันเพิ่งรู้ตัวว่าโง่ยังไงล่ะ!” คิรากรตะโกนลั่น ร่างกายกำยำพุ่งเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการครอบครอง “โง่ที่ปล่อยผู้หญิงที่มีค่าที่สุดในชีวิตให้หลุดมือไป โง่ที่ไม่เคยเหลียวแลคนที่รักฉันด้วยใจจริง... แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว รินรดา” “ปล่อยนะ! คนสารเลว!” รินรดาดิ้นรนสุดแรงเกิด มือเรียวระดมทุบตีแผงอกกว้าง แต่มันกลับไร้ผลเมื่อเทียบกับพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มที่กำลังคลั่งเพราะแรงปรารถนาและโทสะ “บอกให้ลูกไปนอนซะ...” เสียงกระซิบพร่าเลือนของคิรากรแนบชิดอยู่ข้างใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดต้นคอระหงจนร่างบางสะท้านเฮือก “ไม่อย่างนั้น... ฉันจะจูบเธอให้เด็กมันเห็นตรงนี้แหละ!” รินรดากัดฟันกรวดด้วยความแค้นใจ หญิงสาวก้มลงกระซิบสั่งลูกชายด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “ลีโอครับ... เข้าไปนอนในห้องก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่คุยกับคุณลุงคนนี้เสร็จแล้วจะตามไป” เด็กชายพยักหน้ารับด้วยความง่วงงุน ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูลงอย่างเรียบร้อย ทันทีที่ลับร่างของพยานรักตัวน้อย คิรากรก็ไม่รอช้าที่จะปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปี ริมฝีปากหยักหนาร้อนรุ่มพุ่งเข้าประกบกลีบปากอิ่มสีระเรื่อทันทีอย่างไร้ความปรานี รินรดากรกรีดร้องประท้วงอยู่ในลำคอ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนและดุดันที่ชายหนุ่มโถมเข้าใส่ รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความโหยหา และแรงแค้นที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจะแผดเผาซึ่งกันและกัน มือหนาทำหน้าที่ปลุกเร้าสรีระบอบบางอย่างชำนาญ ลากไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวามที่เผลอไผล รินรดาพยายามจะผลักไส แต่มืออีกข้างของคิรากรกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวตรึงไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย “อื้อ... ปล่อยนะ... อื้ออ!” เสียงทท้วงของเธอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกล้ำและยาวนาน คิรากรขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงดันร่างบางให้ถอยร่นจนแผ่นหลังแนบติดกับผนังห้องนอนอีกครั้ง ความรู้สึกคุ้นเคยของสัมผัสที่เธอเคยโหยหาและพยายามลบเลือนมาตลอดหกปี กลับตอกย้ำลงมาในความรู้สึกอย่างชัดเจนจนหัวใจทรยศยอมสยบ รสสัมผัสที่ร้อนระอุทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หา คิรากรผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัว ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างดุร้าย “จำรสชาตินี้ได้ไหม รินรดา...” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน “สัมผัสที่เธอเคยบอกว่าเกลียด... แต่ร่างกายของเธอกำลังบอกฉันว่ามันโหยหาฉันแทบตาย” “คนหลงตัวเอง... อ๊ะ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปอีกครั้ง เมื่อคิรากรช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างกะทันหัน รินรดาต้องรีบยกแขนคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องโดยไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ตั้งตัว ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีแรก แต่ทว่าวินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น แววตาของคิรากรในยามนี้เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และดุดันจนน่ากลัว “คืนนี้... เราต้องเคลียร์กันให้จบทุกเรื่อง” คิรากรกระซิบเสียงต่ำชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะซุกไซ้ไล้ลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางอย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ มือหนาเริ่มลูบไล้ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นน้อยออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว รินรดาสะท้านเฮือกกับสัมผัสที่วาบหวามจนเกินต้านทาน แม้ปากจะบอกว่าเกลียดและอยากแก้แค้น แต่ลึกๆ ในใจที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดก็คือ หัวใจของเธอยังคงพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้เสมอมา... ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและหยาดน้ำตากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งบนเตียงนอนหลังเดิม ทว่า... ในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปปิดสวิตช์ไฟหัวนอนเพื่อเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความเร่าร้อนอย่างไร้ขีดจำกัด เสียงกุกกักเบาๆ จากหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของลูกชายตัวน้อยที่ตะโกนเรียกเข้ามาข้างใน “คุณแม่ครับ... ลีโอนอนไม่หลับ เปิดประตูให้หน่อยสิครับ” คิรากรชะงักกึก ร่างกายที่กำลังร้อนระอุด้วยเพลิงสวาทแข็งค้างในทันที เช่นเดียวกับรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักว่าลูกชายกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอในยามวิกาลเช่นนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเข็มฉายานิศเสมอนะคะ