ร่องรอยแห่งอดีต

ซองเอกสารสีน้ำตาลจากศาลเยาวชนและครอบครัวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หนาหนักราวกับก้อนหินที่ถ่วงรั้งหัวใจของรินรดาให้ดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ปลายเล็บเรียวที่เคลือบสีนู้ดเรียบหรูจิกเข้าหากันแน่นจนเนื้อตัวสั่นเทา กลิ่นอายของความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี คล้ายกำลังจะถูกลมพายุแห่งโชคชะตาพัดกระโชกให้ปลิวหลุดลอยออกไปต่อหน้าต่อตา "คุณรินรดาคะ... คือว่า ทางนั้นเขาโทรศัพท์มายืนยันด้วยค่ะว่า เอกสารฉบับนี้ต้องการให้คุณเซ็นยินยอมภายในสัปดาห์นี้ ไม่อย่างนั้นอาจจะมีผลทางกฎหมาย..." เสียงของเลขาฯ สาวละล่ำละลักรายงานด้วยความตื่นตระหนก แต่รินรดากลับไม่ได้ยินมันชัดเจนนัก ในหูของเธอมีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดุจกลองศึก สายตาคมกริบมองทะลุผ่านกระจกใสของห้องทำงาน ไปยังมุมพักผ่อนด้านนอก... ที่ซึ่งร่างเล็กป้อมของ "น้องลีโอ" ลูกชายวัยสี่ขวบกำลังนั่งระบายสีภาพวาดอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะริมฝีปากหยักได้รูปที่ถอดแบบมาจาก "คิรากร" อดีตสามีผู้เลือดเย็นอย่างไร้ที่ติ... คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอต้องปกป้องด้วยชีวิต หากคิรากรล่วงรู้เรื่องนี้... เกมการแก้แค้นที่เธอกำลังเป็นผู้กุมบังเหียนอยู่นี้ อาจจะพลิกผันกลายเป็นกรงขังที่กัก Nเธอไว้ตลอดกาล "วางไว้ตรงนั้นค่ะ..." รินรดาเปล่งเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ข้างในจะปั่นป่วนราวกับมีคลื่นพายุซัดสาด "แล้วช่วยออกไปก่อน ฉันขออยู่คนเดียวสักครู่ค่ะ" เมื่อประตูกลปิดลง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างหมดแรง มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ข้างในคือคำร้องขอสิทธิ์ในการตรวจพิสูจน์ความเป็นบิดาและจัดการทรัพย์สิน... คิรากรไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายใจร้ายที่เขี่ยเธอทิ้งในอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่เขากำลังใช้ อำนาจและอิทธิพลทั้งหมด บีบคั้นเธอให้จนมุมทีละน้อย ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในคืนวันหย่าไหลย้อนกลับมาบาดลึกในอก วันนั้นเธอกลืนน้ำตากลืนเลือดเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชาโชติโดยไม่มีอะไรติดตัว นอกจากหัวใจที่แตกสลายและหนึ่งชีวิตน้อยๆ ที่กำลังก่อ ร่างในครรภ์... ที่เขาเคยกล่าวหาว่าเป็นเพียงเครื่องมือผูกมัด และไม่มีวันต้องการ "คุณแม่ครับ!" เสียงใสแจ๋วของลูกชายตัวน้อยดังขึ้น พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่ชายกระโปรง ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบพับเอกสารลับเก็บใส่ลิ้นชักแล้วล็อกกุญแจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมาปั้นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดให้ลูกน้อย "ว่ายังไงคะคนเก่ง วาดรูปเสร็จแล้วเหรอคะ" น้องลีโอวิ่งเข้ามาซบลงที่ตักนุ่มนิ่ม มือเล็กๆ ชูภาพวาดครอบครัวที่มีพ่อ แม่ และลูก ขึ้นมาอวดด้วยดวงตาเป็นประกายบริสุทธิ์ "นี่ครับ ลีโอวาดคุณแม่กับลีโอ... แล้วก็... เอ่อ ลีโออยากให้มีคุณพ่อมาอยู่ด้วยจังเลยครับ เหมือนเพื่อนๆ ในห้องอนุบาล" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยเปรียบเสมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางใจ รินรดารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก เธอรวบร่างเล็กของลูกชายเข้ามากอดไว้แนบอก สัมผัสอุ่นๆ และกลิ่นหอมแป้งเด็กจางๆ ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในใจได้เพียงชั่วครู่ มือบางลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของลูกด้วยความรักท่วมท้น ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "คุณแม่รักลีโอนะคะ... รักที่สุดในโลกเลยค่ะ" เธอพزมพำบอกลูกซ้ำๆ แนบแก้มเนียนลงกับขมับเล็กด้วยความหวงแหน "ลีโอก็รักคุณแม่ครับ!" เด็กชายหัวเราะคิกคัก ยื่นมือเล็กๆ มาเช็ดน้ำตาให้มารดาอย่างรู้ความ "คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ ใครรังแกคุณแม่ บอกลีโอนะครับ เดี๋ยวลีโอจะปกป้องคุณแม่เอง!" ความน่ารักและคำพูดเกินวัยของลูกชาย ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของรินรดาอ่อนยวบลง เธอหัวเราะทั้งน้ำตา พร้อมกับกอดกระชับร่างน้อยนั้นไว้แน่นขึ้น ใช่... เธอผ่านจุดที่เจ็บปวดที่สุดมาแล้ว เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้ใครย่ำยีอีกต่อไป ไม่ว่าคิรากรจะพยายามขุดคุ้ยอดีตหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมใดบีบบังคับ เธอสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่า... เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากแก้วตาดวงใจคนนี้ไปจากอกเด็ดขาด ทว่า ความสงบสุขในอ้อมกอดของแม่ลูกคู่นี้กลับดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูด้านนอกจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มราคาแพงของ "คิรากร" ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอด้วยท่าทีคุกคามและทรงอำนาจ แววตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายที่ซุกตัวอยู่ข้างกายอดีตภรรยา คิรากรชะงักฝีเท้าลง ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก เมื่อดวงตากลมโตคู่ใสของเด็กชายคนนั้นหันมาสบตาเข้ากับเขาพอดิบพอดี... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมดสิ้น รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่โอบกอดลูกน้อยไว้เริ่มสั่นระริก เมื่อเห็นสายตาของคิรากรที่หันกลับมาจ้องมองเธอนิ่งสนิท เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความสงสัยที่ลุกโชนขึ้นอย่างน่ากลัว "ริน..." คิรากรเอ่ยชื่ออดีตภรรยาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเพิ่งค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่ "เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ