คำปฏิเสธที่คมกริบ

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานหรูหราฉายภาพเคลื่อนไหวจากกล้องวงจรปิดซ้ำไปซ้ำมา ดุจกงลอว์แห่งกรรมที่หมุนย้อนกลับมาบดขยี้หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักความพ่ายแพ้ คิรากรยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สันจมูกโด่งรั้น ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาด และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากพิมพ์บล็อกเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน เด็กชายวัยสามขวบคนนั้น... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองที่ถูกซ่อนเร้นไว้ในเพนต์เฮาส์ริมทะเล ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพความเย็นชาและท่าทีห่างเหินที่รินรดาเคยแสดงออกในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำ จุดจบของการเป็นคนโง่เขลาในสายตาอดีตภรรยาคือการที่เขาถูกกีดกันออกจากการเติบโตของโซ่ทองคล้องใจอย่างไร้เยื่อใย "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดมหาศาลโถมเข้าใส่ดุจคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาให้จมดิ่ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์จะก้าวเข้ามา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้เขาเหยียบย่ำหัวใจอีกต่อไปแล้ว เธอยืนสง่านิ่ง แววตาคมกริบดุจดั่งราชินีผู้กุมความได้เปรียบทุกประการในกำมือ เอกสารในแฟ้มสีดำถูกวางลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นสะท้อนความเด็ดเดี่ยว "เอกสารสัญญาโครงการร่วมทุนล็อตสุดท้ายค่ะคุณคิรากร ดิฉันจัดการตรวจสอบรายละเอียดทางกฎหมายเรียบร้อยแล้ว หวังว่าคุณจะเซ็นมันโดยไม่ต้องให้ดิฉันต้องเสียเวลาอธิบายซ้ำสอง" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาทร หรือแม้แต่เยื่อใยใดๆ ช่างบาดลึกหัวใจคนฟังยิ่งกว่าคมมีด คิรากรละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตอย่างช้าๆ ดวงตาคมกราบกรานมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งหลงใหล และเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวช้าๆ เข้าประชิดร่างบาง จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าคุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับมาตลอด "เธอซ่อนเขาไว้จากฉันได้ยังไง ริน..." คิรากรเอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน สายตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช "ซ่อนเหรอคะ? คำนี้ดูเหมือนจะใช้กับสิ่งของที่ถูกขโมยมามากกว่านะคะคุณคิรากร... เด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน ลูกที่เกิดจากผู้หญิงไร้ค่าในสายตาคุณ จำไม่ได้แล้วหรือคะว่าคุณเคยพูดอะไรไว้บ้างในวันที่เราหย่ากัน" รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธองดงามทว่าแฝงพิษร้ายแรงยิ่งกว่ายาพิษอาบน้ำผึ้ง คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงกลางอกของคิรากรจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เขายอมรับว่าในอดีตเขาเคยโง่เง่าแค่ไหน แต่วินาทีนี้ เมื่อรู้ว่าตนเองมีเลือดเนื้อเชื้อไขเติบโตอยู่โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรับรู้ ความคลั่ง ริษยา และความโหยหาในตัวเธอก็ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม "ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง... ริน อยากให้ฉันทำยังไง เธอถึงจะยอมให้ฉันได้ทำหน้าที่พ่อ อยากให้ฉันกราบแทบเท้าเธอก็ได้!" คิรากรพุ่งเข้าประชิด รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่แววตากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ เนื้อตัวแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร่งของอีกฝ่าย ความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ทาบทับลงบนสะโพกเริ่มสร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดในท้องน้อย แต่เธอก็ยังคงไว้ซึ่งความแข็งกร้าว "ปล่อยนะคะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นี้!" เธอกัดฟันกรอด พยายามบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการพันธนาการ "มือคู่นี้เหรอที่เธอเกลียดนัก... แต่จำได้ไหมว่ารินคนเดิมเคยร้องครางใต้ร่างของฉันด้วยความสุขสมขนาดไหน" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน คิรากรฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นกายหอมหวานที่เขาโหยหามาแรมปีทำให้สติของเขาขาดผึ่ง สัมผัสอุ่นร้อนที่กดจูบลงมาทำให้รนรดาลมหายใจสะดุด ร่างกายทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสคุ้นเคยอย่างรวดเร็ว ผิวเนื้อที่ถูกริมฝีปากหนารุกเร้าร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปตามกระแสเลือดจนขาเรียวแทบทรุด แต่ทว่าความแค้นและความเจ็บปวดในอดีตกลับทำหน้าที่เป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้เธอยอมจำนนอะไรง่ายๆ "คนสารเลว..." เธอกลั้นใจเค้นเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับใช้เข่ากระแทกเข้าที่จุดสำคัญอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี คิรากรผะยอยถอยหลังด้วยความจุก ร่างสูงทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง มือหนากุมช่วงล่างไว้แน่น ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดระคนตกตะลึงที่ถูกภรรยาเก่าเล่นงานเข้าอย่างจัง รินรดายืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอก้มมองอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยแววตาเหนือกว่าอย่างแท้จริง "จำไว้นะคะคุณคิรากร... สิทธิ์ในตัวลูก และสิทธิ์ในหัวใจของฉัน คุณไม่มีวันได้รับมันคืนมาทั้งสิ้น เชิญคุณก้มหน้าสำนึกบาปอยู่ตรงนั้นให้พอใจเถอะค่ะ!" เธอหมุนตัวเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อจบเกมการสนทนานี้อย่างผู้ชนะ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับประตูห้องที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยเลขาหน้าห้อง ทำให้รินรดาต้องหยุดชะงัก "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ... มีคนส่งพัสดุด่วนพิเศษจ่าหน้าถึงคุณ เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลจากศาลเยาวชนและครอบครัวค่ะ!" เข็มฉายานิศขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ