เกมการรุกรานเริ่มต้นขึ้น

กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ไม่ได้ช่วยให้คิรากรมีสติขึ้นมาได้เลย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน แต่สายตาคมกริบกลับไม่ได้มองทิวทัศน์เบื้องล่าง หากแต่กำลังจ้องมองรอยจุมพิตจางๆ บนต้นคอของตัวเองในกระจก... ร่องรอยที่ถูกฝארทิ้งไว้โดยหญิงสาวผู้เคยเป็นเพียงเงาในบ้านหลังใหญ่ รินรดาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าปล่อยให้เขาเดินผ่านราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศอีกต่อไปแล้ว เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาคนสนิทที่ถือแฟ้มเอกสารรายงานความคืบหน้าโครงการรีสอร์ตแห่งใหม่ แต่คิรากรไม่ได้สนใจตัวอักษรในแฟ้มนั้นเลย สมองของเขากลับสะดุดหยุดอยู่ที่ชื่อของบริษัทที่ปรึกษาอิสระรายใหม่... *‘Rin-Design’* ที่เพิ่งชนะการประมูลโครงการมูลค่าหลายพันล้าน และผู้บริหารสูงสุดของที่นั่น ก็คืออดีตภรรยาที่เขาเคยหยาดหยามน้ำใจไว้อย่างเลือดเย็น "คุณคิรากรคะ ทางตัวแทนจาก Rin-Design แจ้งว่าจะเข้ามาประชุมสรุปแบบแปลนเฟสแรกด้วยตัวเองในบ่ายวันนี้ค่ะ" เสียงของเลขาสสาวรายงานอย่างนอบน้อม มุมปากของประธานหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เคลือบด้วยความปรารถนาอันดุดัน ข้ออ้าง... ที่เขาเฝ้ารอมานานนับเดือน ถูกเสิร์ฟมาถึงมืออย่างง่ายดาย "ให้เธอขึ้นมาพบผมที่ห้องทำงานส่วนตัว ไม่ใช่ห้องประชุมใหญ่" คำสั่งเฉียบขาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เอ่อ... แต่คุณรินรดาแจ้งว่าต้องการประชุมเป็นทางการนะคะท่านประธาน" "บอกเธอว่า ถ้าอยากให้โปรเจกต์นี้ผ่านการอนุมัติภายในสัปดาห์นี้ เธอมีเวลาสามสิบนาทีในการคุยกับผมแบบ *ตัวต่อตัว*" เมื่อนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงตรง บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก รินรดาก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูทรงอำนาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นลำคอระหงและต่างหูเพชรระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคิรากรมากที่สุดคือแววตาคู่สวยที่เรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งร่องรอยของความรักความอาลัยที่เคยมีให้เขาแม้แต่น้อย "สวัสดิการของบริษัทคุณ ดูแปลกดีนะคะ ถึงขั้นต้องเรียกผู้รับเหมามาดีลงานในห้องส่วนตัวเชียวหรือคะ คุณคิรากร" น้ำเสียงหวานใสแต่คมกริบเอ่ยขึ้นทันทีที่ยืนเผชิญหน้า คิรากรไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นกายหอมเย็นของเธอปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกด "ผมแค่อยากคุยรายละเอียดให้มัน... *ลึกซึ้ง* ขึ้นกว่าเดิม ริน" เขาจงใจทิ้งเสียงพร่าต่ำขณะหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้ลด์ทาบลงใกล้ซอกคอขาวจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "โปรดรักษาขอบเขตด้วยค่ะ ท่านประธาน เรากำลังคุยกันเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" มือเรียวบางยกขึ้นกั้นแผงอกกว้างที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบแนบชิด แต่ทว่าความแข็งแกร่งของเขากลับทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายถูกกักขังไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับอ้อมแขนกำยำของเขาโดยปริยาย "ธุรกิจงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงต่ำจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะเฉียดผ่านพวงแก้มเนียน "แล้วข้อเสนอที่ว่า ถ้าผมยอมเซ็นอนุมัติงบทั้งหมดแลกกับการที่... คืนนี้คุณต้องไปทานข้าวกับผมสองต่อสองล่ะ คุณรินรดา คิดว่ามันคุ้มค่าพอกับโปรเจกต์ร้อยล้านนี่ไหม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโต ไล้ผ่านปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างจงใจ แกล้งทำเป็นจัดมันให้เข้าที่อย่างเชื่องช้า ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "เสียใจด้วยนะคะ... ตัวฉันในตอนนี้ มีค่ามากกว่าที่ประธานงกๆ อย่างคุณจะหาซื้อได้ด้วยเงินแค่ร้อยล้านแล้วค่ะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ความอดกลั้นทั้งหมดของคิรากรขาดผึ่ง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานนับปีระเบิดออกในวินาทีนั้น ริมฝีปากร้อนระอุพุ่งเข้าประกบกลีบปากอิ่มสีชาดโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีและทุบตีแผงอกเขา แต่แรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำกลับทำให้จูบนั้นทั้งดุดัน รุกราน และเรียกร้องจนสติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกมนภายใต้กระโปรงทรงสอบอย่างแรงจนเนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยปลุกเร้ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อความตั้งใจ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้... คือสิ่งที่เธอเคยโหยหามาตลอด แต่วันนี้... มันถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทวงคืน คิรากรผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่มเมื่อเห็นริมฝีปากเธอบวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบอันเร่าร้อน "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่... แต่ร่างกายเธอก็ยังซื่อสัตย์กับฉันเหมือนเดิม ริน" เขาเอ่ยเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ รินรดาหอบหายใจแรง พยายามรวบรวมสติทั้งหมดผลักอกเขาออกเต็มแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความอับ eอายที่เกือบจะพ่ายแพ้ให้กับซาตานอย่างเขา เธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนเสียงดังสะท้อนก้องห้องทำงาน "อย่ามาหลงตัวเองให้มากนักค่ะ คิรากร!" เธอกัดฟันกรอด จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ถ้าคุณอยากได้ลายเซ็นนัก... ก็รอรับเอกสารทางอีเมลก็แล้วกัน!" หญิงสาวสะบัดหน้าเดินหนีออกไปทันทีทิ้งให้คิรากรยืนใช้มือลูบแก้มข้างที่โดนตบ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งกว้างขึ้นด้วยความคลั่งไคล้... *เธอยิ่งพยศ เขายิ่งอยากสยบเธอไว้ใต้ร่าง* แต่ทว่า... ในจังหวะที่คิรากรกำลังจะเดินไปหยิบเอกสารบนโต๊ะ เสียงแจ้งเตือนข้อความวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าเพนต์เฮาส์ส่วนตัวที่บ้านพักริมทะเลก็ดังขึ้น ภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตปรากฏร่างของแม่บ้านกำลังจูงมือเด็กชายวัยประมาณสามขวบคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน และเมื่อเด็กน้อยคนนั้นหันหน้ามามองกล้อง ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์บล็อก... ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มหยุดเต้นไปชั่วขณะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ นฤมลผู้กำชัยชนะกำลังรอให้ทุกท่านมาลุ้นในตอนต่อไปค่ะ