จุดแตกหักของความอดทน

เสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องนอนเพนท์เฮาส์หรูหรา ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงลมหายใจที่ร้อนจัดและติดขัดของเด็กชายตัวน้อยที่นอนซมอยู่บนเตียง รินรดานั่งตัวแข็งทื่ออยู่ริมขอบเตียง มือเรียวที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยมีแต่หยาดน้ำตา เต็มไปด้วยประกายความแข็งกร้าวและความหวาดวิตกที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น อุณหภูมิในร่างกายของน้องลีโอพุ่งสูงจนน่าใจหาย ร่างเล็กๆ นั้นสั่นเทา ลำคอแห้งผากส่งเสียงครางฮือด้วยพิษไข้ที่กัดกินเรี่ยวแรง "คุณแม่... หนาว... ลีโอหนาวจังเลยครับ" เสียงแหบพร่าของลูกชายเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของคนเป็นแม่ รินรดารีบใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามซอกคอและใบหน้าของลูกน้อย หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นคลอหน่วยอย่างสุดกลั้น แต่เธอไม่มีเวลามาอ่อนแอ ในเมื่อตอนนี้ "เขา" คนนั้น... พ่อผู้ให้กำเนิดที่ไร้ซึ่งความทรงจำและเยื่อใย กำลังยืนตระหง่านอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน คิรากรไม่เคยคิดเลยว่า ภาพผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและขับไลไสส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย จะยืนหยัดอย่างมั่นคงได้ในวันที่พายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตโหมกระหน่ำ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและถืออีโก้สูงส่ง บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาคมกราบกรานมองร่างเล็กของเด็กชายที่มีโครงหน้าและดวงตาทอดแบบมาจากเขาอย่างไร้ที่ติ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้ มันทั้งหน่วง หนักหน่วง และเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก "ลีโอเป็นไข้สูงเกินไปแล้ว ทางโรงพยาบาลแจ้งว่ารถพยาบาลติดม็อบและน้ำท่วมขังทางขึ้นคอนโด ออกไปไม่ได้..." คิรากรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจสั่นเครือเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกทำลายลงราบคาบเมื่อเห็นอาการของเด็กน้อยแย่ลงทุกที "ถ้ารู้สึกผิดหรือสำนึกช้าไปกว่านี้ ลูกฉันคงไม่รอดพ้นเงื้อมมือความใจจืดใจดำของคุณ!" รินรดาหันกลับมาตวัดสายตาคมกริบใส่เขา น้ำเสียงเย็นชาบาดลึกไร้เยื่อใย "ถอดเสื้อสูทหรูหราแล้วมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้ คิรากร! ถ้าคุณยังมีความเป็นคนเหลืออยู่บ้าง" ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คิรากรพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ถอดเสื้อแจ็คเก็ตและพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาร่วมมือกับอดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้ง ความจำเป็นและความเป็นห่วงชีวิตน้อยๆ ทำให้กำแพงอีโก้พังทลายลงชั่วคราว ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง เคียงบ่าเคียงไหล่กับหญิงสาวที่เขาเคยผลักไส พื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตาเมื่ออุณหภูมิร่างกายของลีโอร้อนจัดจนต้องทำการเช็ดตัวลดไข้ครั้งใหญ่ รินรดาขยับกายเข้าไปใกล้เพื่อประคองร่างเล็ก ขณะที่คิรากรช่วยจับข้อแขนและขาของลูกชายไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่บังเอิญเฉียดผ่านผิวกายของรินรดา ทำให้หัวใจของทั้งคู่กระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวพลันร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะพิษไข้ของเด็กน้อย แต่เป็นเพราะถ่านไฟเก่าที่ถูกเขี่ยขึ้นมาท่ามกลางวิกฤต ดวงตาคมกริบของคิรากรลอบมองเสี้ยวหน้าหวานที่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าของรินรดา ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนโหมกระหน่ำซัดเข้ามาจนเขาแทบคลั่ง ภาพในอดีตที่เขาเคยใจร้ายใส่เธอ ย่ำยีหัวใจดวงนี้อย่างไร้ความปรานี ย้อนกลับมาตบหน้าเขาซ้ำๆ "ริน..." คิรากรกระซิบเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น แฝงไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "ผมขอโทษ... ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง" "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่เราหย่าขาดกันอย่างสมบูรณ์แบบเถอะค่ะ คิรากร" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี แม้หัวใจจะไหววับกับความใกล้ชิด "ตอนนี้หน้าที่เดียวของคุณคือทำตามที่ฉันสั่ง ช่วยลูกของเราซะ!" ความดุดันและเยือกเย็นของเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธเกลียด ตรงกันข้าม... มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าและความคลั่งรักที่ถูกกัก ขังไว้ให้ตื่นขึ้น คิรากรลอบกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก ความเร่าร้อนจากความตึงเครียดในสถานการณ์ผสานเข้ากับแรงดึงดูดทางเพศที่ยังมีอยู่เต็มเปี่ยมระหว่างคนทั้งคู่ เมื่อไข้เริ่มลดลงระดับหนึ่งหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงอันยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ ลีโอน้อยก็หลับสนิทลงด้วยความอ่อนเพลีย ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น รินรดาทิ้งตัวลงพิงหัวเตียงด้วยความหมดแรง ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งคืนสั่นเทาเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจมจนเธอหลับตาลงชั่วขณะ คิรากรที่เฝ้ามองอยู่ไม่ละสายตา ขยับเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งทรุดอยู่บนพื้นพรมหนา มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บอบบางอย่างแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเฮือก หันมามองเขาด้วยแววตาระแวดระวังดุจลูกแมวป่า "พักผ่อนเเถอะครับ คุณเหนื่อยมามากพอแล้ว" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นใกล้ๆ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี แต่คิรากรกลับไม่ถอยหนี ร่างสูงขยับเข้าประชิดวงแขนแกร่งโอบกอดเอวบางไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ความอัดอั้นตันใจ ความคิดถึง และความเร่าร้อนที่ถูกกดทับระเบิดออกในวินาทีนั้น ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบนเรียวปากอิ่มของรินรดาอย่างดุดันและเรียกร้อง เป็นรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา สำนึกผิด และแรงปรารถนาอันรุนแรงที่ไม่อาจหักห้ามใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้คลั่งรักที่รอคอยเวลานี้มาแสนนาน รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและวาบหวาม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาที่พยายามแข็งขืนในตอนแรก เริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคย ปลุกเร้าไฟสวาทที่มอดไหม้ให้กลับโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล มือหนาสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อเนื้อนุ่ม ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดที่ร้อนผ่าวอย่างจาบจ้วงและโหยหา สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน ความโกรธแค้นในอดีตถูกหลอมละลายด้วยความเร่าร้อนและสัมผัสอันชำนาญการของเขา ร่างบางแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกขยุ้มกลุ่มผมหนาของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คิรากรผละริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อกอบโกยอากาศ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือซอกคอหอมกรุ่น เขาพรมจูบหนักหน่วงลงบนลาดไหล่เนียน ไล้เลียผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนหญิงสาวสะท้านเยือก เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม ยิ่งเพิ่มความคลั่งไคล้ให้ชายหนุ่มแทบขาดใจ ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังก้าวล้ำเส้นแบ่งของความถูกต้องและอดีตอันขมขื่น ร่างบางในอ้อมกอดของเขาก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุ้มของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามา "ท่านประธานครับ! ผลตรวจ DNA ด่วนที่สุดจากแล็บโรงพยาบาลใหญ่ส่งมาถึงแล้วครับ!" หัวใจของคิรากรและรินรดากระตุกวูบพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นของเกมรักเกมแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!