รินรดาผู้เหนือกว่า

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือของคิรากรสั่นน้อย ๆ ตามแรงบีบที่เกร็งจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งผยองและมองเห็นรินรดาเป็นเพียงอากาศธาตุมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา บนเก้าอี้ประธานบริหารแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน... ตำแหน่งที่เคยเป็นของเขาโดยเบ็ดเสร็จเด็ดขาด บัดนี้กลับมีร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลออฟไวท์นั่งไขว่ห้างอยู่อย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบไม่ได้มีความอ่อนหวานเหมือนภรรยาคนเดิมที่เขาเคยเหยียบย่ำ แต่มันคือรอยยิ้มของ "ผู้ล่า" ที่กำลังมองเหยื่อติดบ่วง "ตกใจมากเลยหรือคะ คุณคิรากร" น้ำเสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือยามอ้อนวอนขอความรักจากเขา บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม รินรดายกเอกสารในมือขึ้นพลิดูช้า ๆ ราวกับจะย้ำเตือนสติอดีตสามีว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมในเวลานี้ "คุณ... รินรดา คุณเข้ามานั่งตรงนี้ได้ยังไง หุ้นส่วนร้อยละสี่สิบห้าของบริษัทเราถูกเทคโอเวอร์โดยบริษัทต่างชาติเมื่อไหร่กัน!" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด อีโก้สูงลิ่วของประธานหนุ่มกำลังถูกกรีดแทงจนยับเยินต่อหน้าคณะกรรมการบริษัทที่นั่งเงียบกริบ "ก็คงเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่คุณกำลังเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไรล่ะคะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงลอยแตะจมูก ผสมผสานกับออร่าความเย้ายวนที่ทรงพลังจนคิรากรถึงกับหายใจติดขัด "คุณคิดว่าผู้หญิงโง่ ๆ ที่ก้มหน้ายอมรับความชอกช้ำอยู่บ้านหลังใหญ่จะไม่มีวันลุกขึ้นมาตบหน้าคุณคืนได้เลยหรือคะ? น่าเสียดายนะคะที่ความประมาทมันคือจุดจบของคนฉลาดอย่างคุณ" สายตารอบห้องประชุมจับจ้องมาที่อดีตสามีภรรยาคู่นี้ด้วยความระทึก คิรากรพยายามระงับโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อลากตัวเธอออกไปพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว แต่ทว่า... รินรดากลับปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี พร้อมกับส่งสายตากดดันที่ทำให้เขาต้องชะงัก "อย่าแตะต้องตัวฉัน ถ้าไม่อยากให้หุ้นที่เหลือของคุณร่วงจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษ" เธอเอמהกระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบคม ประชิดตัวเข้าหาจนแผ่นอกของเขาแทบจะชนกับไหล่ลาด คอนทราสต์ระหว่างความเย้ายวนของสรีระและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ทำให้หัวใจของคิรากรกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง จากความโกรธเกรี้ยว... มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้ที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างยากจะควบคุม คืนนั้น... ภายในเพนต์เฮาส์หรูส่วนตัวของรินรดา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ผสมผสานกับแรงปรารถนาอันมืดมน คิรากรตามราวีเธอมาถึงห้องพักส่วนตัวหลังจากเหตุการณ์ในที่ประชุม เขาใช้แรงผลักบานประตูให้ปิดล็อกลงก่อนจะกักขังร่างบางไว้ระหว่างแผ่นอกของตนกับผนังห้อง "คุณกล้ามากนะรินรดา กล้าเอาบริษัทของตระกูลผมมาเดิมพันเพื่อเอาชนะผมอย่างนั้นเหรอ!" คิรากรคำรามเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวน ทั้งโกรธ ทั้งแค้น และ... ปรารถนา "แล้วคุณคิดว่าฉันทำไปทำไมล่ะคะ?" รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นแตะปกเสื้อสูทของเขา ไล้นิ้วผ่านปมเนกไทอย่างยั่วเย้า ดวงตากลมโตมองสบตาเขาตรง ๆ อย่างท้าทาย "เพื่อสั่งสอนให้คุณรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของการถูกเหยียบย่ามอย่างไรล่ะคะ... คุณคิรากร" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ คิรากรทนไม่ไหวอีกต่อไป ฝริมือกว้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนและดุดัน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และการครอบครองที่ไม่อาจปฏิเสธได้ รินรดาเผยอกลีบปากรับรสสัมผัสอันคุ้นเคยแต่แปลกใหม่ในคราวเดียวกัน เธอไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เขาดื่มด่ำความหวานล้ำจากรสจูบที่ดุเดือด มือเรียวเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนเส้นผมหนาของเขาเพื่อระบายความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามไขสันหลัง ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเกมหักเหลี่ยมและแรงปรารถนาอันร้อนแรง ทำให้ห้องทั้งห้องแทบจะลุกเป็นไฟ เรียวขาเปลือยเปล่าภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมซาตินถูกเกี่ยวรั้งขึ้นเกี่ยวพันรอบเอวสอบของชายหนุ่ม คิรากรอุ้มร่างระหงแนบกายเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้าง ความโกรธแค้นในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งไคล้ในตัวหญิงสาวผู้พลิกผันสถานะจาก "อดีตภรรยาผู้ไร้ค่า" กลายเป็น "ราชินี" ที่กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ในมือ ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มเคล้าคลอไปกับเสียงกระซิบเย้ายวนของหญิงสาว ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยจังหวะที่เร่าร้อน ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับปี ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์ ทุกการสอดประสานคือการประกาศชัยชนะ รินรดาแอ่นกายรับความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย หยาดเหงื่อผสานกับความเร่าร้อนของค่ำคืนอันยาวนาน ทำให้ทั้งคู่ต่างจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออก แต่ทว่า... ท่ามกลางความหวามไหวและคราบน้ำตาแห่งความสะใจที่เอ่อคลอหน่วยตาของหญิงสาว เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักกลับดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาก้มลงจูบซับที่ลาดไหล่เนียนของรินรดาเบา ๆ ก่อนจะผละกายออกแล้วหยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวก ๆ เพื่อเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าถมึงทึง เมื่อบานประตูเปิดออก... ร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตถอดแบบมาจากคิรากรราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหน้าประธานหนุ่มด้วยแววตาใสซื่อ "คุณลุงฮะ... คุณแม่รินบอกว่าให้มารับผมนอนด้วย เพราะวันนี้คุณแม่มีแขกไม่ใช่เหรอฮะ?" คิรากรยืนแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อก้มมองเด็กชายตัวน้อยที่เรียกอดีตภรรยาของเขาว่า "แม่" ขณะที่รินรดาก้าวเท้าตามออกมาจากห้องนอนด้วยชุดคลุมเรียบร้อย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะคาดเดา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมรักเกมแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!