สงครามแย่งชิงสิทธิ์

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสกระจายเสียงก้องกังวานไปทั่วห้องชุดเพนต์เฮوسต์หรูหรา รินรดาไม่แม้แต่จะปรายตาแลมองมัน แววตาคู่สวยที่เคยฉาบไว้ด้วยความอ่อนโยนและยอมจำนนในอดีต บัดนี้กลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ปลายเรียวเล็บสีนู้ดเคาะเบาๆ บนพนักพิงอย่างใจเย็น ราวกับกำลังชมการแสดงละครลิงที่น่าสมเพชฉากหนึ่ง "คุณไม่มีสิทธิ์กีดกันผมจากการเจอหน้าลูก รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยร่องรอยความกดดันและอีโก้ที่ถูกบดขยี้ดังขึ้น คิรากรในยามนี้ไม่ได้มีมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจองหองเหมือนเมื่อครั้งวันวานอีกต่อไป ดวงตาคมกราบกรานคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยความร้าวรานและความคลั่ง รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนที่เคยเหยียบยละเธออย่างไม่ใยดี เธอค่อยๆ เอนกายพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของอดีตสามี "สิทธิ์เหรอคะคุณคิรากร..." เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณเขี่ยฉันออกจากชีวิตเหมือนเศษฝุ่น วันนั้นคุณเคยนึกถึงคำว่า 'สิทธิ์' ของความเป็นพ่อบ้างไหมคะ?" "ผมผิดไปแล้ว..." คิรากรก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าเรียวขาผอมเพรียว แต่นรินรดากลับขยับหนีด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "ตอนนั้นผมตาบอด ผมไม่รู้... ผมไม่รู้ว่าคุณท้อง และผมไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นคือสายเลือดของผม ได้โปรด... ริน รดน้ำสังข์ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ" "โอกาส?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อย่างเร่าร้อน "คุณคิดว่ากฎหมายที่คุณถือมาขู่ฉัน มันจะช่วยให้คุณชนะเกมนี้ได้จริงๆ หรือคะ? ฉันไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยืนร้องไห้สะอื้นให้คุณสงสารอีกต่อไปแล้วนะคิรากร... ฉันคือแม่ของลีโอ และฉันไม่มีวันยอมให้ผู้ชายใจร้ายอย่างคุณเข้ามาทำลายโลกอันสงบสุขของลูกฉันเด็ดขาด" บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความปรารถนาและแรงแค้นปะปนกันจนแยกไม่ออก คิรากรจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อnคำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หัวใจของเขาเจ็บแปลบจนแทบหยุดเต้น แต่ทว่า... สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความคลั่งรักที่สะสมมานานนับปีกลับพุ่งพล่านขึ้นจนยากจะควบคุม เขาลุกขึ้นพรวดเดียว ร่างสูงกักขังเธอบริเวณพนักโซฟาด้วยสองแขนแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้ซอกคอหอมกรุ่นจนรินรดาชะงักไปเล็กน้อย แต่แววตาเธอยังคงแข็งกร้าว "ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะเหยียบย่ำผมให้จมดินแค่ไหน... รินรดา คุณก็ไม่มีวันปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้หรอ" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมหู พร้อมกับที่มือหนาฉวยโอกาสรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างอุกอาจ "ว่าร่างกายของคุณ... มันยังคงโหยหาและจดจำสัมผัสของผมได้ดีแค่ไหน!" "ปล่อยนะ! คนสารเลว!" รินรดาหวีดร้องพร้อมกับระดมกำปั้นทุบลงบนอกแกร่ง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงอดีตสามีผู้คลั่งคลั่งได้ คิรากรฉวยจังหวะที่เธอเผลอประกบเรียวปากลงมาบดขยี้อย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความปรารถนาอันรุนแรงพรั่งพรูออกมา ราวกับต้องการหลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่คิรากรกลับใช้มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอน้อมรับสัมผัสวาบหวามที่แสนคุ้นเคย ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ ร่างกายที่เคยต่อต้านค่อยๆ อ่อนระทวยลงตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า มือเรียวที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ดำเนินไปท่ามกลางห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง คิรากรไม่เพียงแต่ต้องการเอาชนะทางกฎหมาย แต่เขาต้องการครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและอุณหภูมิในห้องที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความสวาทกำลังลุกโชนถึงขีดสุด เสียงกุกกักเบาๆ จากประตูห้องนอนเด็กที่เปิดแง้มไว้ก็ดังขึ้น *“คุณแม่ฮะ... คุณป๋าคนนั้นเป็นใครเหรอฮะ ทำไมถึงมากอดคุณแม่ล่ะ?”* เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาสดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด เธอกระชากร่างตัวเองออกจากอ้อมแขนของคิรากรทันที ขณะที่คิรากรหันขวับไปมองร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบที่ยืนขยี้ตาอยู่หน้าประตู ดวงตากลมโตคู่นั้นถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา... และในวินาทีนั้นเอง เอกสารรับรองผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่รินรดาซ่อนไว้ใต้หมอนก็ร่วงหล่นลงมาแทบเท้าเด็กชายพอดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวความรักความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!