วินาทีที่คนใจร้ายกราบลงแทบเท้า

เสียงกระแทกของประตูห้องทำงานหรูหราดังสะท้อนก้อง ราวกับจะประกาศิตถึงความพังทลายของอีโก้ที่เคยค้ำคอผู้ชายคนหนึ่งมาตลอดชีวิต คิรากร ประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาดุจน้ำแข็ง ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ขณะที่ดวงตาคู่คมแดงก่ำจ้องมองร่างเพรียวบางของอดีตภรรยาที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อความเกรี้ยวกราดของเขาแม้แต่น้อย รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้เงียบๆ ในมุมมืดอีกต่อไปแล้ว เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรัศมีของความเยือกเย็น เด็ดเดี่ยว และทรงพลัง จนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลีใต้รองเท้า "คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีกคะ คิรากร" น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอ่ยคำอ้อนวอน บัดนี้ราบเรียบและไร้ซึ่งเยื่อใย มันบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนฟังจนแสบร้อน คิรากรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ผู้ชายที่เคยคุกคามโลกทั้งใบด้วยอำนาจและเงินตรา กำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปจริงๆ แล้ว และหนทางเดียวที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ได้ คือการยอมจำนนอย่างราบคาบ ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นพรมราคาแพงเสียงดังทึบ เข่าทั้งสองข้างแนบชิดติดพื้นอย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ความอีโก้ที่เคยสูงเทียมฟ้ามลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่หัวใจกำลังแหลกสลายเป็นจุล "ริน..." เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่า หลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด คิรากรเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว หยาดน้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดคนหนึ่งเอ่อคลอหน่วยและร่วงหล่นลงมาอาบแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน "ผมขอร้อง... ยกโทษให้ผมเถอะนะ" รินรดากลั้นหายใจวูบหนึ่ง หัวใจไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอกำลังก้มลงกราบแทบเท้า แต่เพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำอันเจ็บปวดนับร้อยนับพันก็ถาโถมกลับเข้ามาตอกย้ำ เธอก้มมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งความสงสาร "คุณไม่ได้กำลังขอร้องฉันหรอกค่ะคิรากร... คุณแค่กำลังร้องขอความเห็นใจให้กับความเห็นแก่ตัวของคุณเองต่างหาก" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พลางก้าวถอยหลังออกห่างจากร่างที่กำลังหมอบราบคาบศิระ "ลุกขึ้นเถอะค่ะ มันน่าสมเพชเกินไปสำหรับผู้ชายอย่างคุณ" "ผมมันเลว! ผมมันโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าของคนที่รักผมที่สุด!" คิรากรเอื้อมมือสั่นเทาไปหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่รินรดากลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วดุจงูพิษ เขากัดฟันกรอด น้ำตาไหลพรั่งพรูอย่างไร้การควบคุม ความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันกัดกินภายในจนแทบกระอักเลือด "ต่อให้คุณจะตบ จะตี จะเหยียบย่ำผมให้ตายคาส้นสูงของคุณ ผมก็ยอม... ขอแค่ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีอีกสักครั้งเถอะนะริน" คำว่า 'พ่อ' ทำให้รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ภาพของน้องลีโอ ลูกชายตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตถอดแบบมาจากคนตรงหน้าผุดขึ้นมาในหัว ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวของเธอดูลังเลและสั่นไหวไปชั่วขณะ คิรากรสังเกตเห็นจุดอ่อนนั้นได้อย่างรวดเร็ว เขารีบคลานเข้าไปใกล้แล้วซบหน้าลงกับเรียวขาอ้อมกอดของเธอ ร้องไห้สะอื้นราวกับเด็กน้อยที่หลงทาง ความร้อนผ่าวจากหยาดน้ำตาของเขาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวเนื้อ สร้างความปั่นป่วนในอกของหญิงสาวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ลุกขึ้นเถอะค่ะ... อย่าทำแบบนี้เลย" รินรดาพยายามดึงเสียงให้แข็ง แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศเธอ คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตา หยาดน้ำตาคลอหน่วยเต็มสองตาคมคายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้เธอตั้งตั้งรับ ก่อนจะดึงเธอล้มลงมานั่งคุกเข่าเคียงข้างเขาบนพื้นพรม อ้อมกอดที่เคยผลักไส บัดนี้กลับโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "ผมไม่ลุก... จนกว่าคุณจะพูดคำว่าอภัยให้ผมได้ยิน" เสียงกระซิบแหบพร่าแนบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน คิรากรใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าให้อย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งเปราะบางที่สุดในจักรวาล สัมผัสที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้หัวใจที่พยายามปิดตายของรินรดากระตุกวูบ กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ กลิ่นอายความคุ้นเคยที่เธอเคยหลงใหลและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา ความโกรธแค้นที่เคยสุมอกถูกเผาผลาญด้วยไฟสวาทที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบงันในห้องที่ปิดตาย รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาเคลื่อนมาแตะลงที่ข้อมือบางที่เธอใช้ผลักอกเขาออก ก่อนที่เรียวปากหนจะไล่จูบซับหยาดน้ำตาที่หลงเหลืออยู่บนพวงแก้มของเธออย่างแผ่วเบาและเว้าวอน "คุณใจร้ายมากนะคะคิรากร..." เธอพึมพำเสียงสั่น ขณะที่มือเรียวเริ่มเปลี่ยนจากการผลักไส เป็นการกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว "ผมรู้... และผมจะชดใช้ให้คุณด้วยลมหายใจทั้งหมดที่เหลืออยู่ของผม" คำสัญญาราวกับมนตราที่ละลายทิฐิทั้งปวงลง คิรากรไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาสที่กำแพงหัวใจของเธอเริ่มร้าวราน ริมฝีปากร้อนรุ่มประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มของภรรยาเก่าอย่างโหยหาและลึกซึ้ง ความหิวกระหายผสมผสานกับความรู้สึกผิดถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกัน รินรดาครางแผ่วในลำคอเมื่อลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานที่เธอเคยหวงแหน สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งมั่นเริ่มพร่าเลือนไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า มือหนาเลื่อนลูบไล้ไปตามสัดส่วนเว้าโค้งภายใต้ชุดเดรสทำงานอย่างชำนาญ ปลุกปั่นไฟปรารถนาที่มอดไหม้ให้โหมกระพือขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี คิรากรพลิกร่างบางให้นอนราบลงไปกับพรมหนานุ่ม โดยมีร่างสูงทาบทับลงมาอย่างแนบชิด ทุกสัมผัส รสจูบ และหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขายังคงเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ... ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันร้อนแรงและคราบน้ำตาแห่งการไถ่บาป เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายห้วงภวังค์ความวาบหวามลงในเสี้ยววินาที "คุณคิรากรคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณ... และหน้าซองระบุว่าเป็นผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กชายลีโอค่ะ!" คิรากรชะงักกึก ลมหายใจติดขัด รินรดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่มือหนาที่กำลังโอบกอดเธออยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ พร้อมกับความจริงบางอย่างที่กำลังจะสั่นคลอนโลกทั้งใบของพวกเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวความรักความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!