กำแพงที่หนากว่าเดิม

ความเงียบงันที่โรยตัวลงในห้องรับแขกราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าความหนาแน่นของอากาศกลับถูกแผดเผาด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่คมของคิรากรเบิกกว้าง ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งทระนงบัดนี้กลับแข็งค้างราวกับรูปปั้นหินแกรนิต สายตาของเขาตรึงอยู่กับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้ากระจกเงาด้านนอก ดึงรั้งสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาให้ดิ่งวูบลงไปในห้วงเหวแห่งความตื่นตะลึง ใบหน้านั้น... สันจมูกโด่งเป็นสันคม ริมฝีปากหยักลึก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ดวงตากลมโตคู่เรียวที่ฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย คู่นั้นถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับนำพิมพ์เดียวกันมาหล่อหลอม ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นقاطเดียว! "มะ... หมายความว่ายังไง" เสียงของคิรากรแหบพร่า สั่นระรัวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขากวาดสายตากลับมามองรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนหวาดระแวง ดวงตาคู่สวยของเธอแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดแทงทุกคนที่กล้าล้ำเส้นเข้ามา "ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ คิรากร!" รินรดาตวาดลั่น เสียงของเธอสั่นเครือแต่มั่นคงในความเด็ดเดี่ยว เธอพุ่งตัวไปขวางหน้าลูกชายเอาไว้โดยอัตโนมัติ สองมือบางโอบกอดร่างเล็กของน้องลีโอดึงเข้ามาแนบอกแน่น ราวกับแม่นกที่กำลังปกป้องลูกน้อยจากเหยี่ยวร้าย "ริน..." คิรากรก้าวขาไม่ออก ราวกับพื้นห้องใต้เท้าของเขากำลังพังทลายลงมา หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งด้วยความทะเยอทะยาน กลับถูกกระชากอย่างรุนแรงด้วยความจริงที่พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง "เด็กคนนี้... ลูกของเราใช่ไหม? ริน... เธอท้องตอนที่เรา..." "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อนั้น!" รินรดากล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง รอยแผลเป็นในอดีตที่เธอใช้หยาดน้ำตาและความเพียรพยายามทั้งหมดในการเยียวยา กำลังถูกผู้ชายคนนี้ทำลายลงในพริบตา "วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไม่ใยดี วันที่คุณไล่ฉันออกจากชีวิตโดยไม่แม้แต่จะฟังคำอธิบาย... คุณได้ตัดขาดความสัมพันธ์ของเราไปหมดสิ้นแล้วค่ะ!" "แต่เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน!" คิรากรพยายามก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก ทั้งความตกใจ ความผิดบาป และความรู้สึกบางอย่างที่พยายามผุดขึ้นมาทำลายอีโก้ของเขา—ความรักและความผูกพันที่เพิ่งค้นพบว่ามันฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด "ริน... ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน? ทำไมเธอถึงกล้าซ่อนลูกของเราไว้?!" "เพราะฉันรู้ดีว่าถ้าบอก... เด็กคนนี้ก็คงไม่หลุดรอดจากเงื้อมมือของปีศาจอย่างคุณ!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มหยันบนเรียวปากของเธอบาดลึกหัวใจของคนฟังจนแทบแหลกสลาย "คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าคุณเคยพูดอะไรกับฉันบ้าง? คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า เป็นแค่ภรรยาในนามที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องความรักจากคุณ แล้วทำไม... ทำไมตอนนี้คุณถึงทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายเมื่อเห็นลูกล่ะคะ?" "คุณแม่ครับ..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ยกขึ้นจับชายเสื้อของรินรดาด้วยความหวาดกลัว เด็กชายช้อนตาขึ้นมองผู้เป็นแม่สลับกับชายแปลกหน้าตัวโตที่กำลังร้องไห้—ใช่ คิรากรกำลังหลั่งน้ำตา ผู้ชายที่ไม่เคยหลั่งน้ำให้ใครแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต "คนนี้ใครเหรอครับ?ทำไมเขาถึงหน้าตาเหมือนลีโอจังเลยล่ะครับ?" คำถามไรียงสาของลูกชายเปรียบเสมือนมีดคมที่กรีดลงบนหัวใจของคนทั้งคู่ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอทรุดกายลงนั่งชันเข่า กอดร่างเล็กของน้องลีโอไว้แนบอก ลูบศีรษะทุยนั้นด้วยความรักสุดหัวใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด "ฟังให้ดีนะคะ คิรากร... คุณไม่มีวันได้แตะต้องลูกของเรา" รินรดาประกาศกร้าว น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยอยู่ในชีวิตของเรา สิทธิ์ความเป็นพ่อของคุณมันหมดไปตั้งแต่วินาทีที่คุณตัดสินใจผลักไสเราสองคนแม่ลูกออกจากชีวิตคุณแล้วค่ะ" "ไม่... ริน เธอทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!" คิรากรพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าของเธอ มือหนาสั่นเทาระคนอยากจะเอื้อมไปแตะต้องตัวเด็กน้อย แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงผู้ชายที่กำลังสำนึกบาปและตระหนักถึงความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต "ฉันขอโทษ... ริน ฉันขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา ให้โอกาสฉันได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดเชยเวลาที่สูญเสียไป... ได้โปรดเถอะนะ" "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะ" รินรดากล่าวสวนกลับทันควัน แววตาของเธอฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "สามปีที่คุณปล่อยให้เราเผชิญชะตากรรมตามลำพัง สามปีที่คุณใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองโดยไม่เคยเหลียวแลว่าอดีตภรรยาที่ท้องแก่ปางตายจะอยู่รอดอย่างไร... ตอนนี้คุณกล้าดียังไงมาทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ?" บรรยากาศภายในห้องเงียบงัดลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคิรากรและเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของน้องลีโอที่ซบหน้าลงกับไหล่ของมารดา คิรากรกัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อเขาตระหนักได้ว่า กำแพงที่รินรดาสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเธอกับลูกนั้น หนาแน่นและสูงชันเสียจนไม่มีทางที่เขาจะปีนข้ามไปได้ง่ายๆ "ต่อให้คุณจะใช้ทั้งอำนาจและเงินทองทั้งหมดที่มีมาบีบบังคับฉัน..." รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โดยบังร่างของน้องลีโอไว้มิดชิด สายตาคู่นั้นจ้องมองอดีตสามีจากมุมสูง ราวกับพญาหงส์ที่มองดูเศษธุลีดิน "ก็ไม่มีวันเปลี่ยนความจริงที่ว่า คุณเป็นแค่ 'คนแปลกหน้า' สำหรับลูกของฉันค่ะ!" พูดจบ รินรดาก็กระชากประตูห้องรับแขกเปิดกว้าง ก่อนจะผายมือออกด้านนอกด้วยท่าทีเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว "เชิญกลับไปค่ะ... และอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุก" คิรากรค่อยๆ ยืนขึ้นตามแรงโน้มถ่วง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน สายตาคมกริบยังคงจ้องมองใบหน้าของเด็กชายที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังของรินรดา ความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบระเบิด ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยคำพูดอ้อนวอนออกมาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเปิดประตูรั้วบ้านจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาในบ้านอย่างคุ้นเคย พร้อมกับถุงใส่อาหารและของเล่นเด็กในมือ ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นขณะเอ่ยทักทาย "รินครับ พี่ซื้อของโปรดของน้องลีโอมาฝาก—เอ๊ะ..." ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง และยิ่งตกใจเมื่อเห็นร่างของคิรากรยืนอยู่ตรงนั้น คิรากรหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เมื่อจำได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คือใคร—ทนายหนุ่มมือหนึ่งผู้เป็นเพื่อนสนิทของรินรดา และเป็นคนที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอดช่วงเวลาสามปีที่เขาไม่อยู่! รินรดาชำเลืองมองคิรากรที่กำลังยืนแข็งค้าง ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้ง "แนะนำให้รู้จักนะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำพูดพุ่งตรงปักกลางใจอดีตสามีอย่างแม่นยำ "นี่คือคุณากร... ว่าที่สามีใหม่ของฉัน และคุณพ่อบุญธรรมที่น้องลีโอรักมากที่สุดค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวความรักความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!