อาหารมื้อพิเศษ

เสียงมีดเงินกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังขึ้นเบาๆ ทว่าในห้องอาหารส่วนตัวที่เงียบงันและโอ่อ่าหลังนี้ มันกลับบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทราวกับเสียงคำรามเตือนภัยของสัตว์นักล่า รินรดากำด้ามมีดในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ใต้ใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เธอกวาดสายตามองอาหารหรูหราตรงหน้า สลับกับร่างสูงใหญ่ของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—คีริน มาเฟียหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ทุกลมหายใจ เขายังคงอยู่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับ ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีเข้มที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ "อาหารมื้อนี้ดูจะหนักหน่วงเสียยิ่งกว่ากระสุนปืนของภาคินเสียอีกนะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าแฝงความเยียบเย็นและคมกริบ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มองจานอาหารเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองเธอ... มองทุกอณูการเคลื่อนไหว ราวกับจงใจแทะโลมด้วยสายตาที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงจนเธอรู้สึกราวกับผิวหนังถูกแผดเผา "ฉันทานไม่ลงหريكค่ะ—เอ๊ย... ฉันทานไม่ลงหรอกค่ะ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดที่เกือบพลาดไป ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามและปรับสีหน้าให้แข็งกร้าวขึ้น "ถ้าคุณคินยังมีสายตาคุกคามแบบนี้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความพึงพอใจ เขาวางส้อมลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้หัวโต๊ะแล้วก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างของเธอมิดชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัส "อาหารบนจานน่ะ... มันแค่เอาไว้รองท้อง" คีรินโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกชัน "แต่อาหารมื้อหลักที่ผมต้องการจริงๆ... นั่งอยู่ตรงนี้ต่างหากล่ะครับ" รินรดาใจเต้นรัวระส่ำ เธอพยายามจะถอยหนีแต่เก้าอี้กลับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยพละกำลังมหาศาลของเขา มือหนาเอื้อมมาสัมผัสที่คางอิ่ม บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ ความดุดันและเย้ายวนผสมผสานกันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณมันคนเอาแต่ใจ..." เธอพยายามเปล่งเสียงต่อต้าน แม้เรียวปากจะสั่นระริกด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะปฏิเสธ "รู้ตัวช้าไปหน่อยนะครับ" คีรินกระิบชิดริมฝีปาก รสจูบแรกเริ่มแตะแต้มลงมาอย่างดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะทวีความเร่าร้อนขึ้นตามอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า นิ้วเรียวแกร่งเกี่ยวรั้งชุดเดรสของเธอให้แนบเนียนไปกับสรีระ แรงปรารถนาพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างไร้การควบคุม สัมผัสอันลึกซึ้งและวาบหวามเริ่มครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้วในห้องอาหารแห่งนี้ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเข้าหากันภายใต้พันธนาการแห่งเสน่หาที่ร้อนแรงและอันตรายจนเกินกว่าจะถอนตัว ทว่า ท่ามกลางห้วงอารมณ์อันลึกล้ำที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าฝེપหนักและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่ผลผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "นายครับ... ภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์แล้วครับ!" คีรินหยุดการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเหี้ยมเกรียมขึ้นในเสี้ยววินาที เขาก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวที่กำลังหอบสะท้านด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นประสาท "ดูเหมือนอาหารมื้อนี้... จะมีแขกไม่เชิญมาร่วมโต๊ะเสียแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ