น้ำผึ้งอาบยาพิษ

"ถ้าคุณยังกล้าส่งสายตาแบบนั้นให้ไอ้ภาคินอีกครั้ง ผมจะทำให้คุณรู้ว่าเตียงหลังนี้มันกว้างพอที่จะใช้ล่ามโซ่คุณไว้ได้ตลอดชีวิต... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของคีรินเต็มไปด้วยไอสังหารและแรงหึงหวงที่แผדซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะลุกเป็นไฟ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้กลางห้องนอนกว้าง แววตาดุดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความดื้อรั้นในสายตาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอจะเพิ่งรอดพ้นจากการถูกลูกน้องของภาคินลักพาตัวมาหมาดๆ และถูกคีรินฉุดกระชากลากถูเข้ามาในคฤหาสน์ส่วนตัวหลังนี้ เธอกลับไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ความดิบเถื่อนของเขาเลย "คุณมันบ้าไปแล้ว คิน! ฉันเกือบตายในสนามรบทางธุรกิจของคุณนะ! แล้วคุณยังมีหน้ามาหาว่าฉันอ่อยมันอีกเหรอ!" รินรดาตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจเอ่อคลอเบ้า แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังราวดั่งมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีอีกแล้ว "ใช่... ผมมันบ้า" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบขาดอากาศหายใจ "บ้าเพราะคลั่งคุณ จนยอมทำลายล้างทุกคนที่กล้าแม้แต่จะมองคุณ... คุณไม่เข้าใจเหรอวะ ริน" น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยในวินาทีที่เขาเอื้อมมือหนาขึ้นไปประคองใบหน้าเรียวได้รูป ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้าจะแตกสลายคามือ รินรดาชะงัก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำซัดรัวยิ่งกว่ากลองศึก ความอบอุ่นที่แฝงอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อนและท่าทีเอาแต่ใจของเขา ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มสั่นคลอน ความห่วงใยที่เจือด้วยความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลนี้ มันคือ "น้ำผึ้งอาบยาพิษ" ชัดๆ หวานล้ำจนเสพติด แต่น่ากลัวจนอาจถึงตายได้หากเผลอใจลงไป "คิน... ปล่อยฉันนะ" เธอกระซิบเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงมาสัมผัสที่ริมฝีปากอิ่ม สัมผัสที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายทำให้สติสตางค์ของเธอพร่าเลือน "ไม่ปล่อย... และไม่มีวันปล่อย" คีรินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างไร้ซึ่งความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งการปลอบโยน หากแต่เป็นการประกาศความเป็นเจ้าIข้าเจ้าของอันเร่าร้อนและดุดัน ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากบางอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม รินรดาครางอือในลำคอ มือบางที่พยายามทุบตีอกแกร่งในคราแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ แรงต้านทานทั้งหมดพังทลายลงภายใต้รสจูบที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ คีรินผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา แววตาคมกริบทอดมองเรือนร่างอรชรที่สั่นสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ มือหนาไม่รอช้าที่จะเกี่ยวรั้งเอวบางเข้ามาชิดแนบกาย จนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากแผงอกกว้างที่แนบสนิท "คุณทำให้ผมใจร้ายกับคุณไม่ลงสักที รู้ตัวไหมริน" เสียงกระพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ซุกไซร้ไล้เรื่อยลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีจางเพื่อตีตราจอง รินรดาสะท้านเฮือก ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่ได้แขนแกร่งของเขาโอบอุ้มรับน้ำหนักไว้ สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าไฟสเสน่หาให้โหมกระพือขึ้นอย่างไม่มีวันดับ ความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วทุกอณูผิว ความยินยอมพร้อมใจก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในห้วงคำนึง แม้จะรู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรงเล็บของซาตานตนนี้อย่างหมดรูป คีรินช้อนตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้นในท่าเจ้าสาว รินรดาผวาคล้องคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยประกายความต้องการอันร้อนแรง เขาพาเธอก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ทิ้งตัวลงทาบทับร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างมิดชิด ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดกัน ทว่าในจังหวะที่คีรินกำลังจะก้มลงมอบจูบแห่งความลุ่มหลงให้กับเธออีกครั้ง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้องนอน... เงาของบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้! ปัง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับวัตถุโลหะสีดำเงาวับที่พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ