จูบแรกที่ไม่ตั้งใจ

กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงเคล้าคลอไปกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน รินรดายืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มที่กำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายทางของความดื้อรั้นในคราวก่อนนำพาเธอกลับมาสู่กรงขังแห่งอำนาจที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นด้วยความคลุ้มคลั่งและหึงหวง "คุณมันบ้าไปแล้วคีริน! ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะนึกอยากจับโยนไว้ที่ไหนก็ได้!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น แม้ภายในอกจะเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่นยามที่แผงอกกว้างทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งคมมีดคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความกระหายที่ไม่อาจปิดบัง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กตรึงไว้แนบกับผนังห้องอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี "ใช่... ฉันมันบ้า และความบ้าของฉันก็มีไว้สำหรับเธอคนเดียวเท่านั้น รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดรินอยู่ข้างแก้มทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความดุดันและดิบเถื่อนในแววตาของเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ที่เธอเกือบจะตกเป็นเครื่องมือต่อรองของไอ้ภาคิน คู่อริตัวฉกาจ ความหวาดระแวงก็เปลี่ยนให้คีรินกลายเป็นซาตานที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่กล้าแตะต้องของๆ เขา รินรดาพยายามบิดข้อมือหนีแต่แรงมหาศาลกลับตรึงเธอไว้ราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นส่ำ ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกเริ่มถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธแต่ร่างกายกลับทรยศยอมจำนน "จำใส่สมองของเธอเอาไว้... ว่าถ้ากล้าคิดจะหนีไปจากอ้อมอกฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะทำให้คนรอบตัวเธอไม่เหลือแม้แต่เงา และตัวเธอ... ก็จะต้องชดใช้บนเตียงนี้จนกว่าฉันจะพอใจ" คำขู่ที่ทรงอิทธิพลและเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนนั้นทำให้รินรดานิ่งงัน ดวงตาทั้งคู่สบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและแรงหึงหวงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะโน้มลงมาทาบทับเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ซึ่งการปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการลงทัณฑ์ ความเร่าร้อน และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด รินรดาสะفิดด้วยความตกใจก่อนที่รสสัมผัสวาบหวามจะดูด 1 กลืนสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและเสน่หาอันอันตรายหลอมรวมกันจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่ได้แขนแกร่งที่โอบอุ้มร่างเธอไว้ด้วยความหวงแหน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นเร้าในอก คีรินผริมริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มแดงก่ำที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความคับแค้น "ทีนี้... รู้หรือยังว่าเธอหนีฉันพ้นไหม ริน" เสียงกระซิบพร่าต่ำชวนสั่นสะท้านดังขึ้นชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบอันเร่าร้อน ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากโต้ตอบด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้องด้วยน้ำร้อนลนลาน "นายครับ... ทางด้านภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมโกดังสินค้าฝั่งตะวันออกแล้วครับ มันบอกว่าต้องการตัวคุณรินรดาคืน!" คีรินชะงักไปชั่วพริบตา แววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที เขาละสายตาจากใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดาช้าๆ ก่อนจะหยิบปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดล็อกเซפต์ด้วยความนิ่งสงบอันน่ากลัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ