อดีตที่หวนคืน

กลิ่นอسายของดินปืนและคราบเลือดจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด คีรินยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ทอดสายตาคมกริบมองออกไปในความมืดเบื้องล่าง ร่างกายสูงใหญ่กำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ เขากำลังคิดถึงคำเตือนของลูกน้องคนสนิทเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของ 'ภาคิน' ศัตรูเก่าผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาในอดีต และบัดนี้ มันกลับมาเพื่อทวงแค้นอย่างสาสมโดยมีจุดมุ่งหมายสูงสุดคือการพราก "เธอ" ไปจากอกของเขา ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างบางของรินรดาก้าวเข้ามา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววระแวดระวังและดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีมุกที่แนบเนื้อจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดระคนหึงหวงพลุ่งพล่านขึ้นในอกของคีรินทันที เขารู้ดีว่าความงามของเธอมันอันตรายต่อหัวใจเขามากแค่ไหน และยิ่งรู้ว่ามีหมาป่าจ้องจะขย้ำเยื่อชิ้นนี้ เขากยิ่งอยากกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ตลอดไป "คุณยังไม่นอนอีกหรือคะ... เอ๊ด... คีริน" รินรดาชะงักคำพูดเมื่อเห็นสายตาที่เขามองมา มันเป็นสายตาที่ร้อนแรงและดิบเถื่อนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ คีรินไม่ตอบคำลังเลของเธอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคิวด์ของเธอแล้วรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามขัดขืนด้วยการดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มได้ "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... ทำไมถึงยังเดินมาหาผมถึงถ้ำเสือล่ะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ร้อนผ่าวจนหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว "ฉันแค่... ได้ยินเสียงผิดปกติ เลยมาดู" เธอโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงเธอนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ" คีรินหัวเราะในลำคออย่างเย้ายวน ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวผ่องสูดดมความหอมหวานเข้าปอดอย่างลึกล้ำ รินรดากลั้นหายใจ ร่างกายอ่อนยวบลงทันทีเมื่อสัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้เธอมึนงงจนแทบยืนไม่อยู่ มือหนาเลื่อนขึ้นลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่จงใจปลุกเร้าทำให้ความตึงเครียดจากภายนอกเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผา ทั้งสองร่างเบียดชิดกันแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง คีรินอุ้มร่างบางขึ้นด้วยแขนข้างเดียวโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมละจากกลีบปากนุ่ม รินรดาร้องประท้วงเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยอมโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอนกว้าง เขาตามทาบทับลงมา ร่างกายหนาหนักแต่เต็มไปด้วยเสน่หาโอบล้อมเธอไว้ทุก2ทาง แววตาของคีรินเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามเมื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววจำยอม "จำเอาไว้... ว่าคุณเป็นของผมคนเดียว รินรดา ไม่มีใครหน้าไหนแย่งคุณไปจากผมได้ทั้งนั้น... แม้แต่ไอ้ภาคิน" ชื่อนั้นทำให้รินรดาชะงัก "ภาคินเหรอคะ? เขา... กลับมาแล้วหรือ" "ใช่ครับ" คีรินกระซิบเสียงต่ำด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงไปปิดปากเธอเพื่อไม่ให้เอ่ยชื่อนั้นอีก รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้องสิทธิ์ ทำให้รินรดาลืมสิ้นทุกสิ่ง เธอตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความโหยหา มือเรียวขยำเส้นผมสีดำสนิทของเขาแน่นขณะที่อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีLละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ผิวเนื้อเนียนนุ่มกระทบกับความเย็นของอากาศก่อนจะถูกทดแทนด้วยความร้อนผ่าวจากฝ่ามือและริมฝีปากของชายหนุ่ม คีรินปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและป่าเถื่อนในเวลาเดียวกัน เสียงหอบหายใจระคนเสียงครางหวานหูประสานกันในความเงียบ ร่างกายที่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวสร้างความสุขสมจนแทบขาดใจ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ขณะที่คีรินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขากอดกระหวัดร่างเธอไว้แน่นราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบงันและลมหายใจที่ยังคงหอบถี่ รินรดานอนซบอยู่บนอกกว้างของชายหนุ่ม นิ้วเรียวของคีรินไล้เบาๆ บนเส้นผมของเธออย่างรักใคร่ แต่ดวงตาคมกราบของเขากลับมองตรงไปยังความมืดนอกหน้าต่างด้วยความระแวง กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะกดรับ สายตาคมกราบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาถึงขีดสุดในทันที เสียงปลายสายหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดออกมาเบาๆ "ไง คีริน... น้องรินรดานอนหลับสบายดีไหมวะ? กูบอกมึงแล้ว... ว่าของอะไรที่เคยเป็นของกู วันหนึ่งมันต้องกลับมาหาGู" คีรินตวัดสายตากลับมามองรินรดาที่กำลังงัวเงียตื่นขึ้นมามองเขาด้วยความสงสัย ก่อนที่ความเย็นยะเยือกจะแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งจากด้านนอกห้องนอน ทั้งๆ ที่ระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดของคฤหาสน์ไม่มีทางให้ใครเล็ดลอดเข้ามาได้ง่ายๆ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ