ความหวาดระแวง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว คีรินไม่ได้ขยับเขยื้อนกายหนาที่ทาบทับอยู่เหนือร่างของรินรดาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีสนิมดุจสัตว์ป่ากระหายเลือดหรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวเขาราวกับคลื่นความร้อนที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนาข้างหนึ่งที่เมื่อครู่ยังกอบกุมเรียวคางระหงเปลี่ยนเป็นเลื่อนมากดล็อกต้นคอเนียนนุ่มไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "นอนรอนิ่งๆ อยู่บนเตียง... อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างคาดโทษ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะผละออกจากเตียงนอนด้วยความเร็วสูง มือแกร่งคว้าปืนพกเบอร์เรตต์สีดำสนิทที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างไร้เสียง ความเยือกเย็นและดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่มทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความหวาดระแวงพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อนึกถึงเงื่อนงำและศัตรูตัวฉกาจอย่างภาคินที่จ้องจะเล่นงานพวกเขาอยู่ตลอดเวลา แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา ประตูห้องนอนบานใหญ่ที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยสูงสุดกลับถูกเปิดออกด้วยการไขกริชกลไกบางอย่าง คีรินยืนดักรออยู่มุมอับสายตา ร่างของเขากลมกลืนไปกับความมืดมิด ทว่ากลิ่นอายอันตรายกลับพวยพุ่งจนคนมาใหม่ชะงักฝีเท้า ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัดทะลุผ่านความเงียบ ร่างของบอดี้การ์ดมือหนึ่งที่หน้าห้องทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่าสิ่งที่ทำให้คีรินต้องเบิกตากว้างไม่ใช่การบุกรุก แต่เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ร่วงหล่นลงมาจากมือของคนที่นอนแน่นิ่งไป พร้อมกับข้อความสลักด้วยลายมือที่เขาจำได้แม่นยำ *‘ของขวัญชิ้นต่อไป... เธอน่าจะชอบมากกว่านี้นะ คีริน’* สิ้นเสียงฝีเท้าที่ถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็วดั่งเงา คีรินไม่ได้ตามออกไปเพราะห่วงความปลอดภัยของคนบนเตียงมากกว่า เขาสลัดความคิดที่จะไล่ล่าทิ้งทันทีแล้วสาวเท้ายาวกลับมาที่เตียงนอน รินรดาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า "ใคร... ใครมาเหรอคะ... เอ๊ย ใครมาเหรอคิน" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของชายหนุ่ม คีรินก้าวขึ้นมาบนเตียง คุกเข่าครอบงำร่างบางให้อยู่ในอาณัติ แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริก มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางเธอเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอต้องเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "มันจบแล้ว... แต่ต่อจากนี้ เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินเหินออกไปนอกห้องนี้อีก กฎข้อใหม่เริ่มมีผลตั้งแต่ตอนนี้ รินรดา" "คุณหมายความว่ายังไง! จะให้ฉันติดคุกอยู่ในห้องนี้หรือไงคีริน ฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ความถือดีและศักดิ์ศรีทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้ความเผด็จการของเขาโดยง่าย ถึงแม้ภายในใจจะหวาดกลัวต่อสถานการณ์ภายนอกเพียงใดก็ตาม "ใช่... เธอไม่ใช่ตุ๊กตา แต่เธอคือคนของฉัน คนที่ไอ้ภาคินมันจ้องจะกระชากไปจากอกฉัน!" คีรินคำรามต่ำในลำคอ แรงกดดันจากร่างกำยำโน้มลงมาทาบทับจนแผ่นหลังของเธอกลืนหายไปกับฟูกนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวผสมปนเปกันจนน่ากลัว "คิดเหว่าฉันจะยอมให้มันแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" รสจูบป่าเถื่อนและเอาแต่ใจถูกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มเพื่อระบายความหงุดหงิดและหวาดระแวงที่เกาะกุมจิตใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้คลั่งไคล้ในตัวเธอได้ คีรินฉวยโอกาสที่เธอกำลังอ้าปากประท้วงสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยห้วงอารมณ์อันลึกล้ำทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน ร่างกายที่เคยขขัดขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกภายใต้สัมผัสที่ร้อนระอุราดรดดั่งเปลวเพลิง มือหนาทำหน้าที่ปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างบางออกอย่างรวดเร็ว สัมผัสหยาบโลนแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาลูบไล้ไปทั่วทุกตารางinchของผิวเนียนนุ่ม คีรินขบเม้มซอกคอขาวผ่องจนเกิดรอยกุหลาบสีเข้มเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว รินรดาครางฮือในลำคอด้วยความวาบหวามและเจ็บแปลบผสมกัน แรงดึงดูดทางกายภาพอันทรงพลังทำให้เธอลืมสิ้นทุกความหวาดกลัวภายนอก เหลือเพียงไฟเสน่หาที่ชายหนุ่มเป็นคนจุดขึ้นและโหมกระหน่ำเผาผลาญพรมจรรย์และจิตวิญญาณของเธอจนมอดไหม้ ค่ำคืนนั้นดำเนินไปอย่างไร้ความปราณี มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงครางหวานล้ำที่เคล้าคลอไปกับเสียงอ้อนวอนขอความเมตตา ซึ่งถูกกลืนหายไปกับรสจูบอันร้อนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความตึงเครียดของโลกภายนอกที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงสลัวยามใกล้รุ่งสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเสน่หา คีรินนอนตะแคงกอดร่างระหงที่หลับใหลไปทั้งน้ำตาจากความเหนื่อยอ่อน มือแกร่งยังคงกุมข้อมือบางของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป นัยน์ตาสมาร์ทสีสนิมมองสำรวจใบพักตร์หวานที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนหัวเตียงจะสั่นครูดขึ้นมาทำลายความเงียบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้รินรดาตื่น หน้าจอแสดงข้อความวิดีโอคอลจากเบอร์แปลกปลอมที่ถูกบล็อกไว้ทุกช่องทาง แต่ครั้งนี้มันกลับทะลุผ่านระบบเข้ามาได้ คีรินกดรับอย่างไม่ลังเล ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรอยยิ้มเยาะของภาคินที่ยืนอยู่หน้าโกดังร้างแห่งหนึ่ง พร้อมกับภาพกล้องวงจรปิดที่ซูมให้เห็นชัดเจนว่า... น้องชายต่างแม่ของเขาที่ถูกส่งไปดูแลกิจการต่างประเทศ กำลังถูกจับมัดอยู่บนเก้าอี้และมีปากกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ขมับ! *“ตื่นมารับอรุณหน่อยสิเพื่อนรัก... ของขวัญชิ้นต่อไปที่ฉันเตรียมไว้ให้แก น่าสนใจกว่าผู้หญิงในห้องนั้นเยอะนะ”* ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้นะครับ