กรงขังที่อบอุ่นหรือหนาวเหน็บ

เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืนอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเมื่อครู่ ยังคงทิ้งคลื่นความระทึกตกค้างไว้ในอากาศราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เนื้อตัวของเธอยังหลงเหลือร่องรอยความร้อนลุ่มจากบทเพลงรักที่คีรินเพิ่งบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความปรานีเมื่อไม่กี่นารีก่อนหน้านี้ แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกลับไม่ใช่ความเหนื่อยอ่อน หากเป็นประโยคสุดท้ายจากปลายสายของภาคินที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ของขวัญชิ้นต่อไปที่ฉันเตรียมไว้ให้แก น่าสนใจกว่าผู้หญิงในห้องนั้นเยอะนะ”* มันคือประกาศิตแห่งสงครามจิตวิทยา ภาคินจงใจส่งพิษร้ายเข้ามาปั่นป่วนประสาทสัมผัสของคีริน และเขาก็ทำสำเร็จอย่างงดงาม เพราะทันทีที่วางสาย ร่างสูงใหญ่ที่เคยเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดสูทสีเข้มด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องเพנטท์เฮาส์หรูหราราวกับลดต่ำลงจนกลายเป็นห้องแช่แข็ง แต่ความเงียบงันนั้นไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการที่คีรินหันมามองเธอด้วยสายตาแบบที่เธอหวาดกลัวที่สุด... สายตานักล่าที่กำลังปิดตายกรงเหล็กทุกด้านเพื่อไม่ให้เหยื่อของเขามีโอกาสหลุดรอดไปไหนได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว "แต่งตัวเสร็จหรือยัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจ คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังในกระจกเงา มือหนายื่นมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น นิ้วเรียวแกร่งจิกกดลงบนเนื้อเนียนผ่านเนื้อผ้าของชุดคลุมอาบน้ำราวกับจะฝังรอยประทับความเป็นเจ้าของไว้ในทุกอณู รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอขยับตัวเพื่อจะหลีกหนีสัมผัสที่เริ่มสร้างความอึดอัดให้หัวใจ แต่กลายเป็นการตอกย้ำว่าเธอไม่มีทางหนีพ้น "ฉันหายใจไม่ออกนะคิน คุณบีบฉันแน่นเกินไปแล้ว" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตสะท้อนความไม่พอใจผ่านเงากระจก "แน่นเกินไปเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันแหבריมฝีปากและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "สำหรับฉัน... แรงแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับการที่มันกล้าอาจหาญโทรเข้ามาหาฉันตอนที่เรากำลัง... มีความสุขกันอยู่" "ฉันไม่ได้เป็นคนโทรหาเขา!" รินรดาหันขวับกลับมาปะทะสายตากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศขึ้นมาทันที "คุณก็รู้ว่าเครื่องนั้นมันวางอยู่ตรงนั้น และฉันไม่ได้แตะมันเลยสักนิด ทำไมคุณถึงชอบโยนความผิดให้ฉันทุกครั้งที่ศัตรูของคุณเล่นตลกสกปรกแบบนี้ล่ะ!" "เพราะเธอคือจุดอ่อนของฉัน ริน!" คีรินคำรามต่ำในลำคอ มือหนาเปลี่ยนจากการจับไหล่ เลื่อนขึ้นมาบีบคางฉนวนของเธอไว้แน่นบังคับให้เงยหน้าสบตาเขา แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอเจ็บแปลบ "และเพราะไอ้ภาคินมันรู้ดีว่า ถ้ามันอยากเล่นงานฉันให้ตายทั้งเป็น มันต้องเริ่มจากการดึงตัวเธอออกไปจากอกฉัน!" ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความหวาดระแวงที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว มันไม่ใช่แค่ความโกรธที่มีต่อภาคิน แต่มันคือความคลั่งไคล้ที่เกือบจะกลายเป็นโรคจิต คีรินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกลิ่นบุหรี่จางๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... เธอจะไม่ได้ออกไปไหนลำพังอีกแม้แต่ก้าวเดียว" น้ำประกาศิตเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาด ไร้ซึ่งการเจรจาต่อรอง "บอดี้การ์ดจะยืนเฝ้าหน้าห้องเธอตลอด 24 ชั่วโมง กล้องวงจรปิดทุกตัวในคฤหาสน์จะถูกเชื่อมตรงเข้าสู่หน้าจอทำงานของฉัน และถ้าเธอคิดจะหนี... ริน... ฉันสาบานได้เลยว่าฉันจะล่าตัวเธอกลับมา แล้วขังเธอไว้บนเตียงนี้โดยไม่ให้เธอได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย" "คุณบ้าไปแล้วหรือไงคิน!" รินรดาตบะแตก เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่ร่างของคีรินกลับมั่นคงราวกำแพงหิน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "ใช่... ฉันมันบ้า" คีรินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "บ้าเพราะรัก จนยอมทำลายล้างทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ถ้ามันบังaniตจะแย่งเธอไปจากฉัน... เธอคิดว่ากรงขังนี่มันโหดร้ายนักใช่ไหมริน? งั้นก็ลองชิมรสชาติของความรักที่บิดเบี้ยวของฉันให้มันสาสมกับที่เธอทำให้ฉันคลุ้มคลั่งตอนนี้เลยดีกว่า!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยนหรือการปลอบประโลม แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศสิทธิ์อันเบ็ดเสร็จเด็ดขาด คีรินบดขยี้เรียวปากของเธอด้วยความกระหายหิว ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปโกกโกยความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่พันธนาการข้อมือเธอไว้ข้างหนึ่ง เลื่อนลงมาขยุบกลุ่มผมยาวสลวยจนศีรษะเธอต้องแหงนรับองศาการจูบที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความโกรธขึงและอึดอัดที่เคยอัดแน่นอยู่ในอกถูกแผดเผาด้วยสัมผัสอันร้อนแรงที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามีอิทธิพลเหนือร่างกายของเธอทุกครั้งไป แม้สมองจะสั่งให้ขัดขืน แต่ผิวเนื้อและหัวใจกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อรสสัมผัสที่เขาป้อนให้อย่างโหยหา เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่เริ่มเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความวาบหวามลึกซึ้ง คีรินช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกันแม้แต่น้อย เขาก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่จากบทเพลงรักครั้งก่อน แล้วทิ้งตัวลงทาบทับร่างของเธอลงไปทันที ผ้าคลุมอาบน้ำเนื้อบางถูกกระชากด้วยมือเดียวจนหลุดรุ่ยเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่แต่งแต้มด้วยรอยกุหลาบสีแดงเข้มฝีมือของเขาเอง สายตาของคีรินในยามนี้มืดมนและเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง ร่างกายของเขาร้อนราวกับเตาไฟขณะที่กดทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่าง รสจูบเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ขบเม้มเบาๆ เรียกเสียงครางหวานหูจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ "ไม่ว่าไอ้ภาคินมันจะส่งของขวัญอะไรมา... ฉันก็จะทำลายมันให้หมด" คีรินกระซิบชิดซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นกายสาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกลีบกายสั่นสะท้าน "เพราะสิ่งที่อยู่ตรงนี้... เป็นของฉันคนเดียว และไม่มีวันเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น" บทเพลงรักครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความอึดอัดและบีบคั้นของกรงขังแห่งความหึงหวง รินรดาถูกพันธนาการไว้ด้วยทั้งอ้อมแขนอันทรงพลังและพันธะทางอารมณ์ที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความรุ่มร้อนที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ราวกับต้องการย้ำเตือนให้เธอลืมโลกภายนอกทั้งหมดสิ้น ให้เหลือเพียงแค่เขา... คีรินผู้เป็นเจ้าชีวิตของเธอเท่านั้น แต่ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจนแทบขาดใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของคฤหาสน์ก็ดังแผดเสียงก้องกังวานขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ท่าทีของคีรินชะงักกึกทันที ดวงตาคมกริบฉายประกายอำมหิตขึ้นมาวابวับเมื่อหน้าจอแท็บเล็ตควบคุมระบบที่วางอยู่ข้างเตียงปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอก... มีร่างเงาสปริ้นท์หนึ่งกำลังปีนกำแพงเข้ามาในเขตหวงห้าม พร้อมกับเสียงระเบิดตูมสนั่นที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปีกตึกทางทิศตะวันตก! ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในกรงขังเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ