จุดแตกหัก

เปลวเพลิงสีส้มฉานที่ลุกท่วมปีกตึกทางทิศตะวันตกสะท้อนวับวับแวมแวมอยู่ในนัยน์ตาคมกริบดั่งพญามารของคีริน แรงระเบิดเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนแก้วหู ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกัมปนาทนั้น กลับเป็นบรรยากาศเยียบเย็นจนน่าขนลุกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่ม ขณะที่เขากำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาในห้องนอนใหญ่ที่ถูกปิดตาย "เสียงระเบิดนั่น... ฝีมือภาคินใช่ไหม?" รินรดารemרเสียงสั่นเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลมโตยังคงจ้องมองเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง เธอพยายามตั้งสติท่ามกลางกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยเข้ามาตามช่องหน้าต่าง คีรินไม่ตอบในทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นดั่งนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อเหตุวินาศกรรมเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความหึงหวง โกรธเกรี้ยว และความคลั่งไคล้ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล มือหนายื่นออกไปกระชากต้นแขนเรียวของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "เธอถามถึงมันทำไม ริน..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น "เป็นห่วงชู้รักของเธอกลัวว่าจะตายคากองเพลิงอย่างนั้นเหรอ!" "คุณพูดบ้าอะไร คิน!" รินรดาตวาดกลับด้วยความโกรธ พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกเขาออกสุดแรง "ฉันจะไปรู้เรื่องกับมันได้ยังไง! คุณคิดว่าฉันมีส่วนรู้เห็นกับแผนระเบิดบ้านตัวเองหรือไงคะ... หรือว่าคุณไม่เคยไว้ใจฉันเลยตั้งแต่แรก!" "ใช่! ฉันไม่เคยไว้ใจเธอ!" คีรินคำรามลั่น ดวงตาคมดุแดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ มือหนาเปลี่ยนมาบีบกรามมนของเธอแน่นจนรินรดาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "หลักฐานทุกอย่างมันฟ้อง รอยรั่วในระบบรักษาความปลอดภัย แผนผังห้องนิรภัยที่รั่วไหลออกไป มีแค่เธอกับฉันเท่านั้นที่รู้! แล้วไอ้สารเลวภาคินมันเข้ามาได้ยังไงถ้าไม่ใช่เพราะมีคนข้างในเปิดประตูต้อนรับ!" "คุณกล่าวหาฉัน..." น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ หัวใจของหญิงสาวเจ็บแปลบราถูกกรีดด้วยมีด "ที่คุณเก็บฉันไว้ข้างกาย ก็เพราะเห็นฉันเป็นแค่คนทรยศที่รอวันหักหลังสินะคะ... ถ้าคุณเกลียดฉัน คลางแคลงใจฉันขนาดนี้ ทำไมไม่ปล่อยฉันไป!" "ปล่อยเหรอ? หึ..." คีรินหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น รอยยิ้มของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่น มีแต่ความดิบเถื่อนที่น่ากลัว "ฝันไปเถอะริน! ต่อให้ตึกนี้จะราบเป็นหน้ากลอง หรือต่อให้โลกใบนี้พินาศคามือฉัน เธอก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น! เธอยอมรับมาซะดีๆ ว่าเธอแอบส่งข่าวให้มันใช่ไหม!" "ฉันไม่เคยทำ!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้มด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา "ถ้าคุณคิดว่าฉันต่ำช้าขนาดนั้น ก็ฆ่าฉันให้ตายตรงนี้เลยสิคะ! จะได้จบๆ กันไปสักที!" ดวงตาคมปลาบของคีรินไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของเธอ ทว่าความหึงหวงและโทสะที่สะสมมานานกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนบังคับตัวเองไม่ได้ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มเข้าครอบงำ เขากระชากเสื้อผ้าบนตัวหญิงสาวออกด้วยความรุนแรงจนเนื้อผ้าเนื้อดีขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ "อยากตายนักใช่ไหม งั้นฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งว่านรกบนดินมันเป็นยังไง..." เสียงกระซิบแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง รินรดากรกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนนุ่มกว้าง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันทีดั่งภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดลาบร้อนระอุ มือหนตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างบีบเค้นสמוนไหวพริบตามสัญชาตญาณการต่อสู้ "ปล่อยนะ... คิน! อื้อ..." ริมฝีปากหนาประกบลงปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ร้อนแรง และป่าเถื่อนราวกับต้องการจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หมดสิ้น คีรินระบายความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย และความคลั่งไคล้ที่มีต่อเธอลงไปในสัมผัสอันหนักหน่วง รินรดาพยายามบิดเร้าและเบือนหน้าหนี ทว่าแรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอไร้หนทางต่อสู้ ความโกรธปะปนกับความหอมหวานที่คุ้นเคย รสชาติของน้ำตาผสมผสานกับรสจูบอันเร่าร้อน ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอรชรอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่คุ้นเคยจุดประกายไฟสวาทขึ้นในกายของหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของเธอทรยศต่อความคิด เผลอแอ่นรับสัมผัสร้อนระอุที่เขาปรนเปรอให้อย่างจำนน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเปลวเพลิงที่เผาไหม้อยู่ด้านนอก ความรุนแรงในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางกายภาพอันลึกซึ้งและบีบคั้นถึงขีดสุด คีรินสอดประสานร่างกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่เต็มไปด้วยความโหยหา ทุกสัมผัส ประทับรอยรักบนผิวเนียนราวกับเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด รินรดากัดริมฝีปากแน่น ปล่อยให้ความวาบหวามและห้วงอารมณ์อันมืดมนกลืนกินตัวเธอไปพร้อมกับเขา ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายและความรักที่บิดเบี้ยว ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ท่ามกลางความเงียบงันที่เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่งของคีริน นิ้วเรียวของชายหนุ่มไล้เส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน ทว่าแววตาของเขายังคงมีความระแวงซ่อนอยู่ลึกๆ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระหน่ำรัวดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! แย่แล้วครับนาย! สายรายงานด่วนจากข้างล่าง... ภาคินไม่ได้ส่งคนมาวางระเบิดปีกตึกตะวันตกครับ แต่มันใช้แผนเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อส่ง 'ใครบางคน' ขึ้นมาทางระเบียงฝั่งทิศเหนือ ตอนนี้... มันเข้ามาถึงห้องโถงชั้นในแล้วครับ!" คีรินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนา พร้อมกับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยในความมืด "สวัสดี... คีริน น้องชาย..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันในตอนนี้นะครับ