หยดน้ำตาแห่งความน้อยใจ

“หลักฐานคาตาขนาดนี้ เธอยังกล้าอ้าปากปฏิเสธหน้าตาเฉยอีกอย่างนั้นเหรอ รินรดา!” เสียงคำรามต่ำอย่างเกรี้ยวกราดดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างหรูหรา บรรยากาศภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดกระทบใบหน้าคมเข้มของคีริน แววตาของมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง เขากำภาพถ่ายในมือแน่นจนกระดาษราคาแพงยับยู่ยี่ ภาพถ่ายที่ปรากฏร่างของหญิงสาวคนรักกำลังยืนรับเอกสารลับจากมือของภาคิน—คู่อริตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานเขาถึงชีวิต รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่ริมเตียงนอน ขอบตาร้อนผ่าวด้วยหยดน้ำใสที่เอ่อคลอจนแทบจะกลั้นไว้ไม่ไหว หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันอย่างเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจพวยพุ่งขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก เธอมองหน้าผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ คนที่เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่ออยู่เคียงข้าง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาในยามนี้ไม่ใช่ความห่วงใย หรือแม้แต่โอกาสที่จะได้อธิบายความจริง หากแต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง สงสัย และดูถูกเหยียดหยาม “คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่ไหมคะ... คิน” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา สั่นเครือ เจือสะอื้นไห้จนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รินรดาแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตาและให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่คิดว่าความรักจริงใจจะเอาชนะความระแวงในสายเลือดมาเฟียของเขาได้ “จะให้ฉันเอาอะไรมาเชื่อเธอ! ในเมื่อภาพฟ้องอยู่ตรงหน้า! เธอแอบไปเจอไอ้ภาคินลับหลังฉัน กี่ครั้งแล้วที่ฉันเตือนเธอฮึรินรดา? แต่เธอก็ยังเลือกที่จะหักหลังฉัน เอาความลับของฉันไปขายให้มัน!” คีรินก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง “ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่เคยเอาความลับของคุณไปบอกใครทั้งนั้น!” รินรดาตะโกนตอบกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาเม็ดโตกั้นไว้ไม่อยู่ไหลอาบสองแก้มเนียน “ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนทรยศนัก ทำไมคุณถึงไม่ฆ่าฉันให้ตายไปเลยล่ะคะ จะมาคอยกักขังทรมานฉันไว้ทำไม!” “หุบปาก!” คีรินคำรามลั่นด้วยความโมโหจัด มือหนาพุ่งไปคว้าต้นแขนเรียวเล็กของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บีบเค้นจนเนื้อตัวสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่สะสมมานานปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม ดวงตาคมกราดจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสม The Dark Desire ทั้งโกรธเกลียด ทั้งลุ่มหลง และต้องการลงทัณฑ์หญิงสาวให้หลาบจำ “ในเมื่อเธอไม่ยอมรับความจริงดีๆ ฉันก็มีวิธีทำให้เธอยอมคายความลับออกมาด้วยวิธีของฉันเหมือนกัน รินรดา... คืนนี้เธอต้องชดใช้ให้สาสม” ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์อย่างไม่ใยดี ร่างหนาตามทาบทับลงมาทันทีราวกับเงาดำมืดที่เข้าครอบงำ ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง รินรดาพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง มือเรียวทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วงความไม่ยุติธรรม “ปล่อยนะ! คนใจร้าย... ปล่อยฉัน!” “ดิ้นไปก็เท่านั้น เธอก็รู้ว่าไม่มีวันหนีฉันพ้น” คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามเรียวขาเนียนที่ถูกกระโปรงร่นขึ้นสูง สัมผัสหยาบโลนแต่แฝงด้วยแรงดึงดูดอันทรงพลังทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความโกรธเกลียวกลายมาเป็นความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายนี้กลับตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างง่ายดาย แรงปะทะทางอารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งความเร่าร้อนและทรมาน คีรินระบายความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวผ่านจูบอันดุดัน รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนคุกคามจนลมหายใจของหญิงสาวขาดหช่วง เสื้อผ้าเนื้อบางถูกกระชากออกด้วยมือหนาเพียงไม่กี่ครั้ง เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มละมุนที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อ อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญทุกลมหายใจ รินรดาน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจในขณะที่เรียวแขนเล็กโอบกอดแผ่นหลังกว้างไว้ตามสัญชาตญาณ ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่กลับเร่าร้อนจนแทบขาดใจ การเคลื่อนไหวอันหนักหน่วงและดุดันดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา คีรินครอบครองร่างกายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ และลบเลือนภาพของชายอื่นให้ออกไปจากความทรงจำของเธอให้หมดสิ้น จนกระทั่งร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในห้วงอารมณ์แห่งความสุขสมที่รุนแรงและบีบคั้นถึงขีดสุด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนหลังพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนหันหลังให้ร่างหนา หยดน้ำตาแห่งความน้อยใจยังคงไหลรินอาบหมอนเงียบๆ โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น คีรินนอนมองแผ่นหลังบางที่สั่นเทานั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นในอก เขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องใช้วิธีการนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยนอกคฤหาสน์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นกะทันหัน! พร้อมกันนั้น เสียงเคาะประตูห้องนอนรัวเร็วด้วยความตกใจของบอดี้การ์ดคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมา “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายสืบรายงานเข้ามาว่า เอกสารที่นายเข้าใจว่าคุณรินเอาไปนั้น เป็นเอกสารปลอมที่ไอ้ภาคินจงใจปล่อยมาเพื่อเสี้ยมให้เราแตกคอกันครับ! และตอนนี้... กำลังคนของมันกำลังบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์เราแล้วครับนาย!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันในตอนนี้นะครับ