ความห่างเหินชั่วคราว

ความเงียบงันภายในห้องนอนชุดใหญ่บนชั้นสูงสุดของเพนต์เฮาส์หรู ไม่เคยน่าอึดอัดเท่านี้มาก่อน รินรดายืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามราตรี ทว่าแววตาของเธอกลับไร้ซึ่งประกายความสนใจในแสงสีเหล่านั้น เธอกำลังกั้นกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้มกาย เพื่อปกป้องหัวใจที่บอบช้ำจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อไม่กี่วันก่อน—เหตุการณ์ที่ภาคินเกือบพรากเธอไปจากอ้อมแขนของซาตานอย่างคีริน และเขาก็ใช้ความรุนแรงจัดการทุกอย่างตามวิถีทางของมาเฟียโดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย แกร็ก... เสียงเปิดประตูไม่ได้มาพร้อมกับความนุ่มนวล คีรินก้าวเข้ามาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความดุดันและควันบุหรี่จางๆ เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจากคมกระสุนที่ยังคงเล่าเรื่องราวความโหดร้ายในโลกของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังบางของหญิงสาวนิ่งสนิท "ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกราวกับคำรามในลำคอ ทว่าไร้การตอบรับจากคนตัวเล็ก รินรดาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งรับกับแรงปะทะที่เธอกรู้ดีว่ากำลังจะเกิดขึ้น คีรินไม่ชอบความห่างเหิน และยิ่งเกลียดชังความเงียบที่เธอกำลังใช้ลงโทษเขา ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้ามาแนบชิดแผงอกแกร่งในคราเดียว "ปล่อยนะคิน... ฉันบอกให้ปล่อย" รินรดาพยายามขัดขืน ออกแรงผลักไส แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาน้ำน้อยไปดับไฟกองใหญ่ "ปล่อยให้เธอหนีไปจากฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะริน" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอน้ำตาคลอด้วยความคับแค้นใจ "ฉันเกลียดเวลาที่เธอทำเป็นมองไม่เห็นฉัน เกลียดแววตาห่างเหินนั่น... อยากให้ฉันควักหัวไอ้ภาคินมาวางแทบเท้าเธออีกรอบไหม ถึงจะทำให้เธอยอมกลับมามองหน้าฉันดีๆ" "คุณมันบ้า! คุณเอาแต่ใช้ความรุนแรง แก้ปัญหาทุกอย่างด้วยการฆ่าและการบังคับ! ฉันไม่ใช่สิ่งของนะคิน!" รินรดาตวัดสายตากลับมาเผชิญหน้า หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม แต่มันกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มถอยห่าง ตรงกันข้าม... มันยิ่งจุดประกายความคลุ้มคลั่งในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก คีรินใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอนิ่งรับสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และดุดันในเวลาเดียวกัน นิ้วโป้งหยาบกร้านปาดคราบน้ำตาออกอย่างเบามือ แต่น้ำหนักที่กดลงบนริมฝีปากอิ่มกลับหนักหน่วงราวกับต้องการลงทัณฑ์ "ใช่... ฉันมันบ้า และเพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้" เสียงของเขาแหบพร่าลง แรงดึงดูดอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง "ในเมื่อพูดดีๆ แล้วเธอไม่ยอมเข้าใจ วิธีง้อของฉัน... เธอก็ต้องรับมันให้ไหวก็แล้วกัน" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกดุดันและป่าเถื่อนราวกับต้องการลงโทษที่เธอทำตัวห่างเหิน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่คีรินกลับล็อกต้นคอและข้อมือของเธอไว้ตรึงกับผนังห้องอย่างง่ายดาย ความรุนแรงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ลึกล้ำ เมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย สัมผัสที่คุ้นเคยและทรงพลังทำให้เรี่ยวแรงที่เคยมีของหญิงสาวละลายหายไปในพริบตา ความโกรธขึงเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่พ่ายแพ้ให้มันทุกครั้ง มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าบางเบา ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อปลายนิ้วร้อนรุกรานลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียด คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศหายใจเข้าปอด ในขณะที่สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบ "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน ร่างกาย หัวใจ และแม้แต่วิญญาณของเธอก็ไม่มีสิทธิ์ห่างจากฉันไปไหน" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่รอคำอนุญาต รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจและเผลอใช้แขนโอบรอบลำคอของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน คีรินวางเธอลงบนเตียงนอนกว้างอย่างทะนุถนอมในวินาทีแรก ก่อนจะทาบทับร่างหนาลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่าง ร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างสร้างแรงกระตุ้นทางอารมณ์จนแทบคลั่ง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อน ชุดเดรสตัวสวยถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของชายหนุ่ม ผิวเนียนนุ่มปรากฏต่อสายตาคู่คมที่มองมาด้วยความหลงใหลราวกับเสือร้ายที่พบเหยื่ออันโอชะ คีรินพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน ซอกคอหอมกรุ่น และเนินอกอิ่มอย่างเย้ายวน ลมหายใจที่กระชั้นชิดและเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดา ยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟสวาทในตัวเขาให้ลุกโชนอย่างไร้ขีดจำกัด มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาสวย บังคับให้เธอเปิดทางรับสัมผัสอันล้ำลึกที่เขาเตรียมพร้อมจะมอบให้ ความสัมพันธ์อันดุเดือดและเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ บทรักของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ความโกรธขึง และความคลั่งไคล้ ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนสลับกันไป รินรดาจิกมือลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน ทุกการเคลื่อนไหวของคีรินหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนเธอแทบขาดใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเงียบที่เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่งของคีริน ร่างกายเปลือยเปล่าถูกห่อหุ่มด้วยผ้าห่มเนื้อดี มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมสลวยของเธออย่างเบามือเสมือนเป็นการปลอบประโลมหลังสงครามเสน่หาอันดุเดือดสงบลง "หายโกรธฉันหรือยัง... หือ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามชิดกลุ่มผม พร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่ รินรดาเม้มปากแน่น ไม่ยอมตอบคำถามนั้น แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้แก่เขา แต่มันไม่ได้แปลว่าความดื้อรั้นในใจเธอจะหายไป ทว่า... ก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยคำหวานโลดโผนใดๆ ออกมาเพื่อเอาใจคนในอ้อมแขน กริ๊งงงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังแผดเสียงขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงบในยามวิกาลอย่างกะทันหัน คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยท่าทีหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทว่าทันทีที่สายตาคมกริบก้มลงมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า... ร่างกายแกร่งที่เคยผ่อนคลายกลับชะงักกึก สีหน้าดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็งจนรินรดารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึก แต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอก่อนที่เขาจะทันกดรับสาย และข้อความนั้นเองที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"ของขวัญชิ้นใหม่ที่ฉันส่งไปให้... ถูกใจนายไหมคิน?"* คีรินหันขวับไปมองหน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่เปิดม่านทิ้งไว้ครึ่งหนึ่งทันที และในวินาทีนั้นเอง... แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือที่ส่องประกายมาจากตึกร้างฝั่งตรงข้าม ก็กะพริบขึ้นหนึ่งครั้ง ราวกับกำลังส่งสัญญาณเย้ยหยันมาจากเงามืด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันในตอนนี้มากๆ นะครับ