การขอโทษแบบมาเฟีย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในบรรยากาศ แม้จะผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ภาคินเกือบจะพรากรินรดาไปจากอ้อมกอดของผมมาได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมเดือดดาลเท่ากับการที่เธอต้องเจ็บตัวเพราะความประมาทของผม “อย่ามาแตะต้องตัวผม คิน คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่ไม่มีวันเข้าใจว่าคำว่า ‘พื้นที่ส่วนตัว’ มันเขียนยังไง!” รินรดาตวาดลั่น ห้องนอนกว้างใหญ่ในคฤหาสน์หรูตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด เธอขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้อง ดวงตากลมโตที่เคยรั้นรั้นบัดนี้มีรอยร้าวฉานจากการถูกทำร้ายทางใจมากกว่าทางกาย “พื้นที่ส่วนตัวงั้นเหรอ?” ผมแค่นยิ้ม ดันร่างสูงใหญ่เข้าไปหาจนเธอไม่มีทางหนี มือหนาคว้าข้อมือเล็กตรึงไว้เหนือศีรษะเบาๆ แต่หนักแน่นในเชิงบังคับ “ในเมื่อคุณเลือกที่จะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในเกมของผม แล้วคุณยังจะหวังพื้นที่ส่วนตัวอยู่อีกรินรดา? สำหรับผม... ไม่มีอะไรในตัวคุณที่เป็นของคนอื่น ทั้งร่างกาย ความคิด หรือแม้แต่ลมหายใจ มันเป็นของผม... ตั้งแต่วันแรกที่ผมตัดสินใจลากคุณเข้ามาในชีวิตนี้แล้ว” “คุณมันบ้า!” “ใช่... ผมบ้า และที่ผมกำลังจะทำต่อจากนี้ ก็คือการ ‘ขอโทษ’ ในแบบฉบับที่มาเฟียอย่างผมถนัดที่สุด” ผมก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวที่เคยทำให้ผมคลุ้มคลั่งบัดนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อความโกรธปนเปกับความปรารถนาที่พุ่งพล่าน ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้านภายใต้การรุกราน ผมสัมผัสได้ถึงแรงต้านที่ค่อยๆ อ่อนระทวยลงเมื่อริมฝีปากของผมบดขยี้จุดอ่อนไหวที่ลำคอระหง ไม่มีความอ่อนโยนในตอนเริ่มต้น มีเพียงความดิบเถื่อนที่เรียกร้องสิทธิ์ในการครอบครอง ผมจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นความเร่าร้อนออกไปอย่างไร้ความปราณี ผิวเนียนละเอียดตัดกับปลายนิ้วหยาบกร้านของผมราวกับศิลปะที่ถูกแต่งแต้มด้วยไฟปรารถนา “คิน... อย่า...” เธอครางประท้วง เสียงที่เปล่งออกมาขาดห้วงเมื่อมือของผมลากผ่านร่องอกลงไปถึงจุดอ่อนไหวที่สุด “ร้องออกมาสิริน... ร้องออกมาให้ผมรู้ว่าคุณยังรู้สึก และจำไว้ว่านี่คือบทลงโทษของคนที่บังอาจทำให้ผมเกือบคลั่งเมื่อเห็นคุณตกอยู่ในอันตราย” ผมแทรกตัวเข้าสู่ใจกลางความอ่อนนุ่มด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและหนักแน่น ความร้อนผ่าวที่โอบล้อมผมไว้ทำเอาลมหายใจแทบขาดห้วง รินรดาเชิดหน้าขึ้น ร่างบางแอ่นรับแรงกระแทกที่ผมมอบให้โดยไม่ตั้งใจ ทุกจังหวะที่ผมขยับเน้นย้ำถึงความสัมพันธ์ที่พันธนาการเราไว้ด้วยกัน แสงไฟสลัวในห้องช่วยขับเน้นเงาร่างของเราที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียวอย่างแนบแน่น ความเย็นชาที่ผมเคยมีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความต้องการดิบๆ ที่อยากจะตอกย้ำให้เธอรู้ว่า... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอได้นอกจากผม รสจูบที่ผมมอบให้มันทั้งดุดันและหิวกระหาย ผมตักตวงความหวานจากโพร่งปากเล็กอย่างไม่รู้จักพอ ขณะที่ร่างกายท่อนล่างยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไม่มีหยุดพัก “บอกผม... ว่าคุณเป็นของใคร” ผมกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำ “คิน... ฮึก... ฉัน... เป็นของคุณ...” คำตอบของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ผมเร่งจังหวะให้หนักขึ้นและเร้าใจขึ้น ร่างบางสั่นระริกเหมือนใบไม้ต้องลม มือเล็กจิกเข้าที่ไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยว ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะดับวูบลงเหลือเพียงแค่แรงเสียดสีที่กำลังนำพาเราไปสู่จุดสูงสุด ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ผมรวบร่างของเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบสิงร่าง ทุกหยาดหยดของความสุขสมพรั่งพรูออกมาพร้อมกับความรักที่ผมไม่เคยคิดจะเผยให้ใครเห็น... ความรักที่รุนแรงจนน่ากลัว เมื่อพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างผม ผิวพรรณของเธอยังคงขึ้นสีระเรื่อ ผมก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความทะนุถนอมที่แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง ความเงียบที่ควรจะปลอบประโลมกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากหน้าห้องนอน รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อเห็นแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของผมที่วางอยู่บนหัวเตียงสว่างวาบขึ้น ข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาจากลูกน้องคนสนิททำให้หัวใจผมกระตุกวูบ *‘นายครับ... ภาคินหนีออกจากที่คุมขังไปได้ และตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์พร้อมอาวุธครบมือ... พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มันมาเพื่อเอาคืน!’* ผมกดล็อกหน้าจอ มือหนาคว้าปืนพกใต้หมอนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปสบตารินรดาด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าครั้งไหนๆ ศึกครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการตัดสินชะตาชีวิตที่ผมไม่มีทางยอมแพ้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันในตอนนี้มากๆ นะครับ คิราห์ลวงรัก