สัมผัสแรกของปีศาจ

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของรินรดาคล้ายเสียงประหารชีวิต เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่มืดสลัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผู้ทรงอิทธิพล—กลิ่นไอบริสุทธิ์ของนิโคตินชั้นดีผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์—ลอยอบอวลอยู่รอบกายจนแทบทำให้ลมหายใจของเธอกติดขัด รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้น แม้ว่าขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงสอบจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว "คิดจะหนีไปไหน รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับกระซิบอยู่ที่ข้างใบหู แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้แผ่นหลังของเธอยะเยือก คีรินไม่ได้รีบร้อน เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้า ๆ แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องเรือนร่างของเธอไม่วางตา ราวกับนักล่าที่กำลังเพลิดเพลินกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในกรงขังที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาเอง "ฉันไม่ได้หนี..." เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ปรายตามองเขาด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนความหวาดหวั่นไว้มิดชิด "ฉันแค่ไม่อยากทนหายใจร่วมกับคนไร้เหตุผลอย่างคุณ" รินรดาก้าวถอยหลังทีละก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่ทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง ทว่าด้านหลังของเธอกลับเป็นผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ—เธอจนมุมแล้ว... คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นายมาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกระจกไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดต้นคอทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ..." คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "คนที่ไร้เหตุผลคือเธอต่างหาก รินรดา รู้ไหมว่าไอ้สารเลวภาคินมันเกือบจะลากเธอไปทำอะไรบ้าง ถ้าฉันไปช้ากว่านั้นอีกก้าวเดียว... เธอก็คงไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจจะมาเถียงฉันแบบนี้" "ฉันดูแลตัวเองได้!" เธอสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตตวัดมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก "และฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย!" "อวดดี..." คำพูดนั้นมาพร้อมกับการกระทำที่รวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ คีรินใช้มือหนาอีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ทว่าความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส เมื่อร่างกายของเขาเบียดเข้าชิดจนไร้ช่องว่าง บดบังแสงไฟสลัวจากภายนอกจนเงาของเขากลืนกินเธอไปทั้งร่าง "ปล่อยฉันนะ คีริน!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้นรน แรงกดทับจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าก็ยิ่งโถมเข้าใส่จนเธอแทบหมดเรี่ยวแรง "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนลงโทษเสียให้เข็ด" คีรินไม่ปล่อยให้เธอได้เอื้อMเอ่ยคำใดออกมาอีก ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์จากปีศาจผู้กระหายการครอบครอง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธสัมผัสอันอุกอาจนั้น แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขา1ข้างกลับบีบกรามของเธอให้เผยอออกอย่างรู้ทัน ก่อนที่ลิ้นร้อนจะรุกล้ำเข้าไปกอบโกยความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผา สติสัมปชัญญะของรินรดากระเจิดกระเจิงในชั่วพริบตา กลิ่นไอบุหรี่และรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเขามอมเมาเธอให้เคลิบเคลิ้มไปกับห้วงอารมณ์อันตราย มือที่เคยพยายามผลักไสค่อย ๆ หมดแรงเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท ร่างกายของเธอกรีดร้องโหยหาการสัมผัสจากเขาอย่างน่าละอาย คีรินรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก เขารุกไล่ความหวานล้ำอย่างไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ มือหนาที่เคยพันธนาการข้อมือของเธอไว้เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดสนิทติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวจังหวะกลองศึก ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจปลุกเร้า สร้างความวาบหวามจนรินรดาต้องหลุดครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความสั่นสะท้าน ริมฝีปากของเขาผละออกจากกลีบปากบวมเจ่ออย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำใสและความร้อนผ่าวกระจายไปทั่วใบหน้า คีรินซุกใบหน้าคมสันลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนรดรดลาดไหล่เนียนจนเธอย่นคอหนีด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวของเขาเริ่มลูบไล้ต่ำลงเรื่อย ๆ ปลุกปั่นไฟสวาทที่กำลังลุกโชนให้โหมกระหน่ำขึ้นจนยากจะควบคุม "จำใส่ใจไว้... รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนและอำนาจเบ็ดเสร็จ "เธอเป็นของฉัน... ต่อให้เป็นความตาย ก็ไม่มีสิทธิ์พรากเธอไปจากอ้อมแขนนี้ได้" รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ต่อแรงปรารถนา เธอกำลังจะยอมจำนนต่อปีศาจตนนี้อย่างสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว หากไม่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนจากลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านนอก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ทางฝั่งของภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้วครับ!" คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกriบตวัดมองไปทางประตูด้วยประกายตาดุดันดั่งสัตว์ป่าที่ถูกขัดจังหวะ ร่างสูงผละออกจากร่างของรินรดาช้า ๆ ทว่าสายตาที่เขาทิ้งไว้ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซฟนั้น... กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตเป็นชิ้น ๆ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ