หนี้แค้นแลกด้วยตัว

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของรินรดาให้ตื่นขึ้น ความเจ็บแปลบที่ข้อมือทั้งสองข้างฟ้องชัดว่าเธอล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของความตาย โซ่ตรวนเส้นหนาพันธนาการเธอไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าแก่ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืดมิดรอบกาย กลับเป็นเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าในความมืดคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอ มันไม่ใช่สายตาของการเจรจา แต่เป็นสายตาของเจ้าของชีวิตที่กำลังประเมินมูลค่าของเหยื่อตรงหน้า... คีริน "ตื่นแล้วสินะครับ คนสวย..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันจนน่าอึดอัด คีรินก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยอำนาจคุกคามที่บีบอัดออกซิเจนในห้องจนแทบหมดสิ้น "รู้ไหมว่าพี่ชายตัวดีของเธอเอาอะไรมาแลกกับการหายหัวไปของเขา... หืม?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอปฏิเสธที่จะก้มหัวให้มาเฟียหนุ่ม "ฉันไม่รู้เรื่องหนี้สินอะไรนั่น! ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!" "ปากดี..." คีรินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มันคือรอยยิ้มของซาตานที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกคามือ นิ้วเรียวยาวแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการผ่านสมรภูมิมาโชกโชนเอื้อมขึ้นมาเชยคางคางมนของเธอไว้ บังคับให้เงยขึ้นสบตา แรงบีบที่ปลายคางหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง "พี่ชายเธอเอาบริษัทและหุ้นทั้งหมดหนีไป ทิ้งเศษสวะอย่างเธอไว้เป็นตัวประกัน... คิดเหรอว่าคำว่า 'ไม่รู้' จะช่วยให้เธอรอดออกไปจากที่นี่ได้?" "ถ้าคุณฆ่าฉัน พี่ชายฉันก็ไม่มีทางกลับมาจ่ายเงินให้คุณหรอก!" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระคนหวาดผวา "ฆ่าเหรอ? หึ... น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับแกVนวล รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา มันเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ชวนให้ขนลุกชัน "ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย... เธอก็ต้องเอา 'ร่างกาย' และ 'เรือนร่าง' นี้มาขัดดอกให้ฉันแทน จนกว่าฉันจะพอใจ" สิ้นคำประกาศิตนั้น คีรินก็กระชากโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้ด้วยมือเดียวจนหลุดกระเด็น แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก รินรดากรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามใช้มือทั้งสองข้างผลักไสแผ่นอกของเขาออกไป แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จได้ "ปล่อยนะ! คนสารเลว! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "ปากเก่งแบบนี้... ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่า เวลาที่เธอร้องขอชีวิตใต้ร่างของฉัน มันจะยังอวดเก่งได้อยู่อีกไหม" คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า ร้อนแรงและรุกไล่จนรินรดารู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากนุ่มของเธอด้วยความเร่าร้อนและดุดัน รินรดาเบิกตากว้าง พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ทว่า... สัมผัสอันช่ำชองและรุกรานของเขากลับทำให้เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา คีรินขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เปิดออก ก่อนจะสอดแทรกความร้อนรุ่มเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงลมหายใจของเธอจนสมองพร่ามัว กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานความเย้ายวนและอันตรายทำให้รินรดารู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างน่าละอาย มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคืบของเธอแน่น บดเบียดแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่ร้อนผ่าวจนแทบหลอมละลาย แม้จิตใต้สำนึกจะร้องเตือนให้อยู่ห่าง แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไร้ทางสู้ คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตาคมกลาบมองริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ "นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น... รินรดา" เขาเอמהเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนรินรดรดร่องคอขาวผ่อง "เตรียมตัวรับชะตากรรมที่คุณเป็นคนเลือกเองก็แล้วกัน" คีรินช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในอ้อมแขนเดียวอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงทุบตีประท้วงและแรงดิ้นรนที่เริ่มอ่อนแรงลงทุกที เขาเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวบนชั้นบนสุดของคฤหาสน์ โดยไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของเธอแม้แต่น้อย ประตูห้องไม้สักบานใหญ่ถูกผลักปิดลงด้วยเท้าอย่างแรง พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังขึ้นดั่งเสียงประกาศิตแห่งพันธนาการชั่วนิรันดร์ บนเตียงนอนกว้างใหญ่ที่โรยตัวด้วยความมืดสลัว ร่างของรินรดาถูกโยนลงไปอย่างไม่เบามนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของคีรินจะทาบทับตามลงมาอย่างรวดเร็วดั่งเงาตามตัว เขาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชيرของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นประปรายและกล้ามเนื้อสมส่วนที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ "คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้!" รินรดาหอบหายใจสะท้าน ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่กระนั้นแววตากลับยังคงมีความดื้อรั้นฉายชัดอยู่ไม่เสื่อมคลาย "ในโลกนี้... ไม่มีคำว่าสิทธิ์สำหรับคนที่ไม่มีอำนาจหรอกครับ" คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นอีกครั้ง "และตอนนี้ เธอก็เป็นสมบัติชิ้นใหม่ของฉัน... สมบัติที่จะถูกฉันปรนเปรอด้วยไฟแค้นจนกว่าเธอจะลืมทางกลับบ้านเลยทีเดียว" ริมฝีปากร้อนระอุพุ่งเข้าประกบเรียวปากอิ่มอีกครั้งอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ คราวนี้มันไม่ใช่แค่การจูบเพื่อสั่งสอน แต่เป็นการประกาศการครอบครองอย่างเต็มรูปแบบ รินรดารู้สึกได้ถึงความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเริ่มลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าอารมณ์ที่เธอพยายามต้านทานให้ลุกโชนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปในลำคอของเขา พร้อมๆ กับสติปัญญาที่ค่อยๆ ดับวูบลงท่ามกลางเพลิงเสน่หาที่โหมกระหน่ำ ทว่า ในวินาทีที่เรียวปากของเขากำลังจะเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวเพื่อตีตราจองร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไร้ความปรานี คีรินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด เขาก้มมองหน้าจอที่ปรากฏชื่อของลูกน้องคนสนิท ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย รินรดาอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นบิดข้อมือออกจากพันธนาการ แล้วเงื้อมมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าคมสันของเขาอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน! เสียงเพี๊ยะก้องกังวานไปทั่วห้องนอนกว้าง คีรินค่อยๆ หันกลับมามองหน้าเธอช้าๆ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่าสะพรึงกลัว ทว่ามุมปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม "กล้ามาก..." คีรินหัวเราะในลำคอด้วยความขบขันปนเหี้ยมเกรียม "แต่จำไว้... ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่ คืนนี้เธอก็จะต้องชดใช้ด้วยดอกเบี้ยที่ทวีคูณเป็นร้อยเท่า" เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งไปไกลมือ แล้วโน้มตัวลงมาหาเธออีกครั้งด้วยแววตาที่ดุดันและกระหายยิ่งกว่าเก่า ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทันได้สัมผัสโดนตัวเธอ เสียงทุบประตูด้านนอกห้องก็ดังปึงปังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามา "นายครับ! แย่แล้วครับ! ภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์เราแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปในห้วงอารมณ์อันตรายนี้ด้วยกันนะครับ