กฎเหล็กของคนในกรง

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* ภายในห้องนอนกว้างขวางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด คีรินยืนอยู่เบื้องหน้าประตูบานใหญ่ แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีที่เพิ่งปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบเถื่อนจากการถูกขัดจังหวะ เขายังคงถือปืนพกสีดำสนิทไว้ในมือข้างหนึ่ง นิ้วแกร่งยังคงวางทาบอยู่บนไกปืนเสมือนพร้อมจะลั่นไกใส่ใครก็ตามที่กล้าอาจหาญเข้ามารุกล้ำอาณาจักรของเขา รินรดายืนนิ่งอยู่ริมเตียงนอนกว้าง ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่ยังคงค้างคาจากสัมผัสอันร้อนรุ่มเมื่อครู่ สายตาของเธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ออกไป!" คีรินเอ่ยปากสั่งเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ตวัดสายตากลับมามองลูกน้องคนสนิทที่ยืนก้มหน้าคอตกอยู่ตรงกรอบประตู "เรียนนายใหญ่... ทางฝั่งของภาคินส่งคนมาป่วนที่โกดังเขต C ครับ มันพยายามส่งสาส์นท้าทายเราอีกครั้ง" ลูกน้องรายงานด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น มุมปากของคีรินกระตุกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ไม่ได้สร้างความอบอุ่น แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบลงจนหายใจไม่ออก เขายกปืนขึ้นเก็บเข้าซองหนังใต้รอกอกอย่างใจ "จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มันเหลือซากมาเห่าหอนหน้าบ้านฉันได้อีก... ส่วนแก ไปรอฉันที่ห้องทำงาน" สิ้นคำสั่ง ลูกน้องคนนั้นก็รีบโค้งตัวถอยหลังหายลับไปอย่างรวดเร็ว ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้ง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่บีบรัดหัวใจของคนทั้งคู่ให้อึดอัดจนแทบระเบิด คีรินหมุนตัวกลับช้าๆ ฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหารินรดาราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ทาบทับเงาทอดลงมาปกคลุมร่างบางจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ ดวงตาคู่คมจดจ้องใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างถือดีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธเคือง ขัดใจ และ... คลั่งไคล้จนแทบคลั่ง "เธอคิดว่ารอดตัวไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด คุณต่างหากที่กักขังฉันไว้ที่นี่อย่างไร้เหตุผล!" รินรดาตวัดเสียงกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับเสาเตียงจนหนีไปไหนไม่ได้แล้วก็ตาม คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าคางสมานเรียวบีบไว้เบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา "เหตุผลนะเหรอ? หึ... การที่เธอเหยียบเข้ามาในอาณาจักรของฉัน นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่เธอต้องรู้ จำใส่สมองน้อยๆ ของเธอเอาไว้ซะรินรดา ว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอกลายเป็นสมบัติของฉัน และสมบัติชิ้นนี้... จะต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ฉันขีดไว้เท่านั้น!" "ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่ทาส ไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาออกคำสั่งยังไงก็ได้!" รินรดาพยายามปัดป้องมือหนาที่ตรึงคางเธอไว้ พร้อมกับเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่ทำเอาเธอใจสั่น "แต่อย่าลืมสิว่าเธอมัน... 'ผู้หญิงของฉัน'!" คีรินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเรียกร้อง ราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอให้หลอมละลายไปกับเขา รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ อ้อมแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูยักษ์ที่กำลังรัดเหยื่อให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมน เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง แรงดึงดูดทางกายภาพอันมหาศาลทำให้เข่าของรินรดาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังภายใต้เนื้อผ้าบางเบา ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยกระเจิง ร่างกายทรยศต่อจิตใจด้วยการตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่น่าเชื่อ คีรินผริมริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกريบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบด้วยความพึงพอใจ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เกลี่ยพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ น้ำเสียงที่เอמהออกมาหลังจากนั้นจึงราบเรียบ เย็นชา ทว่าเฉียบขาดดั่งคมมีด "จำกฎข้อแรกให้ดี... ห้ามขัดคำสั่งฉัน ห้ามมองหน้าผู้ชายคนอื่น และห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด" รินรดาหอบหายใจตัวโยン ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "แล้วถ้าฉันฝ่าฝืนล่ะ คุณจะทำอะไรฉัน!" คีรินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ซาตานในร่างมนุษย์ดูน่ากลัวที่สุด เขากระซิบชิดริมหูเธอด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ถ้าเธอฝ่าฝืนกฎแม้แต่ข้อเดียว... บทลงโทษของเธอ จะไม่ใช่แค่รอยจูบแบบนี้แน่ แต่ฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งว่า... การถูกขังไว้ในกรงสวาทของฉันมันทรมานจนแทบอยากตายทั้งเป็นอย่างไร!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสองที่ประสานกัน ทว่าในขณะที่คีรินกำลังจะได้ชัยชนะเหนือความดื้อรั้นของหญิงสาวนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องนอนดังปึงปังจากด้านนอกก็ขัดจังหวะขึ้น ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตกใจของบอดี้การ์ดหน้าห้อง "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คุณภาคิน... มันพาคนบุกเข้ามาถึงห้องรับแขกชั้นล่างแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานดาร์กโรมานซ์เรื่องนี้ด้วยใจจริงนะครับ