กลิ่นกายที่น่าหลงใหล

เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่โถมขึ้นมาตามบันไดวนหินอ่อนชั้นล่าง เปรียบเสมือนจังหวะกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าโสตประสาทในห้องนอนใหญ่ชั้นบนให้ตึงเครียดถึงขีดสุด คีรินไม่ได้ขยับกายหนีไปไหน เขายังคงยืนตรึงร่างระหงของรินรดาไว้ใต้เงาร่างกำยำ ปลายจوגโด่งคมกริบคลอเคลียอยู่แถวใบหูขาวผ่อง ขณะที่มือหนาร้อนผ่าวข้างหนึ่งบีบกุมลาดไหล่มนไว้มั่นเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหว "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คุณภาคิน... มันพาคนบุกเข้ามาถึงห้องรับแขกชั้นล่างแล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แฝงไว้ด้วยร่องรอยของความโกลาหลที่กำลังลุกลามขึ้นมาทุกขณะ ดวงตาคมกริบสีนิลของมาเฟียหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นประกายเพลิงแห่งความโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างตื่นตระหนกของหญิงสาว "ดูเหมือนสุนัขตัวโปรดของฉัน มันอยากจะลองดีวิ่งเข้ามากระโจนใส่กองไฟเองเสียแล้วสินะ... รินรดา" รินรดาใจเต้นรัวระส่ำ แรงปะทะจากภายนอกทำให้เธอลืมความหวาดกลัวต่อร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าไปชั่วขณะ แต่ทว่า... สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ปัดปอยผมสลวยออกจากซอกคอของเธอกลับทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันทำให้เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรงพลังและดุดันของเขา มันร้อนรุ่ม ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า รวมถึงตัวเธอเองด้วย "ปล่อยฉัน..." เธอกัดฟันเอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อออกด้วยเรียวแรงอันน้อยนิด แต่มีหรือที่คีรินจะสะเทือน เขากลับยิ่งโน้มตัวลงมาทาบทับ หนักหน่วงและไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดร่องคอระหงทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง รสสัมผัสจากปลายลิ้นอุ่นที่แตะลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มโดยไม่มีการบอกกล่าว ทำให้รินรดากรีดร้องประท้วงในลำคอ ร่างกายของเธออ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ความรู้สึกต่อต้านถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องอย่างน่าละอาย "อย่าดื้อกับฉันตอนนี้ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนกระซิบชิดผิวเนื้อที่กำลังสั่นสะท้าน "อยู่ตรงนี้... รอฉันจัดการกับไอ้สวะนั่น แล้วเราค่อยมาสะสางบัญชีของเราต่อ" พูดจบ คีรินก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการบด ฃขยี้เมื่อครู่ และดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความสับสนระคนตัดพ้อ เขาโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบหนักหน่วงลงบนหน้าผากมนอีกครั้งอย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ก่อนจะผละกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ไปหยิบปืนพกสีดำสนิทออกจากลิ้นชักหัวเตียง ตรวจสอบกระสุนด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะหันกลับมามองเธอบนเตียงด้วยสายตาดุดันที่ไม่อาจปฏิเสธคำสั่งใดๆ ได้ "ล็อคห้องซะ... ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ห้ามเปิดประตูให้ใครเด็ดขาด นอก1จากฉัน" เสียงประตูห้องนอนถูกปิดลงพร้อมกับเสียงกุญแจที่หมุนล็ออกจากด้านนอก ทิ้งให้รินรดานั่งหายใจหอบสะท้านอยู่บนเตียงใหญ่ กลิ่นกายประจำตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์—ยังคงอวลติดอยู่ปลายจมูกและบนเรือนร่างของเธอ ราวกับพันธนาการที่มองไม่เห็นซึ่งกักขังเธอเอาไว้ในห้วงอารมณ์ที่ยากจะถอนตัว ทางด้านล่างของคฤหาสน์ บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาด ภาคิน ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ยืนไขว่ห้างอยู่กลางห้องรับแขก โดยมีบอดี้าร์ดชุดดำนับสิบชีวิตยืนล้อมรอบเพื่อแสดงถึงแสนยานุภาพ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากบันไดวนเบื้องบน "มาช้าเสียจริงนะ... คีริน นึกว่ามัวแต่เพลิดเพลินกับของเล่นชิ้นใหม่จนลืมลงมาต้อนรับแขกเสียอีก" ภาคินเอ่ยขึ้นทันทีที่ร่างสูงสง่าของเจ้าบ้านก้าวลงมาถึงพื้นชั้นล่าง สายตาทั้งคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ คีรินก้าวเดินลงมาด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับพญาอินทรี ปืนในมือถูกถือไว้ข้างลำตัวอย่างไม่ี่แยแส ดวงตาสีนิลกวาดมองผู้บุกรุกด้วยความเหยียดหยัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ "แกกล้ามากนะ... ภาคิน ที่เหยียบเข้ามาตายในบ้านของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที "บ้านแกเหรอ? หึ..." ภาคินหัวเราะในลำคอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ฉันไม่ได้มาเพื่อรุกราน... แต่ฉันมาเพื่อทวงของที่ควรจะเป็นของฉันคืน ผู้หญิงคนนั้น... รินรดา เธอควรจะอยู่กับคนที่ปกป้องเธอได้ ไม่ใช่ถูกกักขังไว้กับปีศาจอย่างแก!" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของคีรินวาวโรจน์ขึ้นทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนลูกน้องของภาคินหลายคนถึงกับต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ "ของของฉัน..." คีรินทวนคำ เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהชื่อเธอ... ภาคิน" มาเฟียหนุ่มยกปืนขึ้นเล็งตรงไปที่กึ่งกลางหน้าผากของคู่อริทันทีโดยไม่ลังเล นิ้วชี้เตรียมเหนี่ยวไกเพื่อเด็ดหัวคนที่กล้าอาจหาญมาท้าทายอำนาจของเขาถึงถิ่น แต่ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งแหวกอากาศออกไป เสียงฝีเท้าฝีมือของบุคคลปริศนาก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลังของภาคิน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำเอาคีรินต้องชะงักกึก "ใจเย็นก่อนสิครับ... คุณคีริน ความสนุกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของชายสูงวัยคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับที่ภาคินก้าวถอยหลังหลบทางให้ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาโรมัน ร่างนั้นแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมแววตาพราวระยับด้วยเล่ห์กล ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบของคีรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน—บุคคลที่เขาคิดว่าควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ดินไปนานแล้ว รี้ดเดอร์ที่รักครับ มาร่วมลุ้นระทึกและดำดิ่งไปกับเกมแห่งอำนาจและเสน่หาที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ "คิราห์ลวงรัก"