คำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ

เสียงฟ้าคำรณกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระหน่ำซัดเข้าใส่กระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับธรรมชาติกำลังพิโรธ แต่ความเกรี้ยวกราดภายนอกนั้น... กลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันภายในห้องนอนกว้างที่มืดสลัว มีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าที่สาดส่องให้เห็นเงาร่างของคนสองคนกำลังยืนประจันหน้ากันราวกับเสือสองตัวที่ไม่มีวันยอมลงให้กัน "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของ **คีริน** มาเฟียหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของคนครึ่งเมือง แววตาคมกริบดั่งใบมีดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้จนถึงขีดสุด เขาเพิ่งจัดการลากตัวเธอกลับมาจากเงื้อมมือของภาคิน คู่อริตัวฉกาจที่เกือบจะพรากเธอกلافไปจากอก ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาของเขามันรุนแรงเสียจนเมื่อกลับมาถึงอาณาจักรของตนเอง คีรินจึงระเบิดมันออกมาเป็นความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง **รินรดา** กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและศักดิ์ศรี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าร่างกายบอบบางจะสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็ตาม "ฉันไม่ใช่สิ่งของของนายนะคีริน! ฉันจะไปไหน จะทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน!" "ปากดี..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาตื่นตระหนก เธอพยายามบิดข้อมือหนีและใช้มืออีกข้างทุบตีลงบนอกแกร่ง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนสายลมที่พัดผ่านภูเขาหินผา คีรินรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอเอาไว้... รินรดา ว่าเธอเป็นของฉัน ตั้งแต่คืนแรกที่เราผูกพันกัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหนีไปไหนทั้งนั้น!" ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าหากันในระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายอันตรายและกลิ่นอายฝนจางๆ ผสมผสานกันจนน่าเวียนหัว คีรินก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกด้วยความโกรธ ความคลั่งไคล้ที่เขาพยายามกดขี่ข่มเหงมาตลอดทางระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม เขาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี กลีบปากหนาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน ราวกับจะลงทัณฑ์ที่เธออาจหาญทำตัวออกนอกลู่นอกทางจนเกือบตกเป็นของคนอื่น "อื้อ..." เสียงประท้วงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่อีกข้างบีบกรามมนไว้แน่นบังคับให้รับรสจูบอันดึงดูดและป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความโกรธแค้น ความหึงหวง และความต้องการที่โหมกระหน่ำ ทำให้จูบนี้ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนระทวยและขาดอากาศหายใจ คีรินจึงยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำใสไหลรินลงข้างมุมปากของหญิงสาว ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนที่แดงก่ำและหอบหายใจสะท้าน ไหล่บอบบางที่ไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด "คืนนี้... เธอต้องชดใช้ที่ทำให้ฉันต้องคลั่งจนแทบพลิกเมืองหาตัวเธอ" น้ำเสียงกระซิบพร่ามัวข้างใบหูเต็มไปด้วยคำสั่งที่เด็ดขาดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่..." คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาจัดการกระชากชุดเดรสเนื้อดีของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินรดาสะفุบตัวลงด้วยความตกใจและความอבอาย แต่คีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขัดขืน เขารวบร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขนแล้วก้าวตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง พายุข้างนอกยังคงโหมกระหน่ำ สายฝนสาดซัดกระทบกระจกเสียงดังสนั่น แต่เสียงเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและการปะทะกันของอารมณ์ภายในห้อง คีรินวางเธอลົງบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีแรก ก่อนจะทาบทับร่างสูงใหญ่ลงไปราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น สายตาของเขาร้อนแรงเสียจนรินรด้ารู้สึกราวกับถูกแผดเผาทั้งเป็น มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจสร้างความปั่นป่วน สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายและความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รินรดาพยายามจะผลักไส แต่นิ้วเรียวแกร่งกลับเกี่ยวรั้งและปลุกเร้าทุกจุดอ่อนไหวบนเรือนร่างของเธอได้อย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้จักร่างกายเธอดียิ่งกว่าตัวเธอเอง "คิน... ปล่อย..." เสียงหวานเอ่ยท้วงด้วยความสั่นพร่า เมื่อริมฝีปากร้อนของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสัมผัสอุ่นจัดและขบเม้มเบาๆ จนเธอต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง "ฉันบอกแล้วไง... ว่าไม่มีทางปล่อย" คีรินเงยหน้าขึ้นสบตา เค้าโครงหน้าที่ดุดันในยามนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและแรงปรารถนาอันมืดมน "เธอทำให้ฉันคลั่งริน... และตอนนี้ เธอก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกทั้งหมดของฉัน" บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดุดันเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าฟาด คีรินไม่เพียงแต่ครอบครองเรือนร่างของเธอด้วยพละกำลัง แต่เขาใช้ทุกสัมผัส ทุกจุมพิต และทุกถ้อยคำกระซิบหวานปนดิบเถื่อนเพื่อตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว รินรดาที่เคยมีกำแพงแห่งความหยิ่งทะนง ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยภายใต้คลื่นความสุขสมที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความหน็บหนาวของค่ำคืนพายุเข้า มีเพียงความร้อนระอุจากไฟสวาทที่เผาผลาญจนแทบหลอมละลาย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้... ในห้องนอนที่เงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ คีรินนอนตะแคงกอดร่างระหงที่หลับใหลไปเพราะความเหนื่อยอ่อนไว้แนบอก มือหนาลูบเส้นผมสลวยอย่างเบามือ แววตาที่เคยดุดันและเย็นชาในยามนี้กลับฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งจนน่ากลัว ทว่า... ความเงียบงันในยามวิกาลต้องสะดุดลง เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแผדเสียงสั่นครืดขึ้นมาในความมืด คีรินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะชะงักค้าง บนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ไร้ชื่อบันทึก แต่ตัวเลขและสัญลักษณ์ท้ายข้อความนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงทันที *“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... คีริน นายคิดว่าช่วยเธอออกมาได้แล้วปลอดภัยงั้นเหรอ? พรุ่งนี้เช้า... เตรียมตัวรับของขวัญชิ้นใหญ่จากฉันได้เลย”* รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของคีริน พร้อมๆ กับที่ประตูห้องทำงานชั้นนอกซึ่งควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา กลับมีเสียงบิดลูกบิดดังขึ้นแผ่วเบา... คล้ายกับมีผู้บุกรุกกำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาโดยที่ระบบรักษาความปลอดภัยระดับล้านไม่ส่งเสียงเตือนสักแอะเดียว! ขอบคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ