หยดน้ำตาที่ไร้ความหมาย

เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกดังแผ่วเบา... แต่ในโสตประสาทของคีริน มันดังชัดเจนราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกป้องกันด้วยระบบความปลอดภัยมูลค่าหลายหลัก รอยยิ้มเยือกเย็นที่ระบายอยู่บนมุมปากของเขาเลือนหายไปในเสี้ยววินาที แววตาดุดันราวกับพญาราชสีห์เปลี่ยนเป็นความคมกริบอันตราย เขารู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของรอยเท้าเงียบเชียบนี้—ภาคิน คู่อริตัวฉกาจที่คงจะติดสินบนหนูสกปรกสักตัวในองค์กรของเขา เพื่อเปิดช่องทางให้ก้าวเข้ามาถึงถ้ำเสือ ทว่า... สายตาของมาเฟียหนุ่มกลับไม่ได้พุ่งไปยังทิศทางของประตูที่กำลังถูกเปิดออก เขากลับก้มลงมองหญิงสาวใต้ร่างที่กำลังหอบหายใจสะท้าน รินรดายังคงดิ้นรน ขัดขืน และส่งสายตาดุดื้อใส่เขา แม้ริมฝีปากอิ่มจะบวมเจ่อจากการถูกบดขยี้ด้วยรสจูบเมื่อครู่ ความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวผสมปนเปกันจนดวงตากลมโตคู่นั้นรื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแค้น "อย่าส่งเสียง..." คีรินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาดจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากให้ไอ้สารเลวข้างนอกนั่นเห็นว่า ว่าที่ของรักของข้ากำลังอยู่ในสภาพไหน" "คนสารP..." คำพูดของรินรดากลืนหายไปในลำคอเมื่อฝ่ามือหนาตะמתรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมด รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่การจู่โจมด้วยความดิบเถื่อนเหมือนตอนแรก หากแต่ลึกล้ำ เร่าร้อน และจงใจปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างของเขาไม่ได้อยู่เฉย มันลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อดี ปลุกเร้าผิวเนียนละเอียดให้ลุกไหม้ด้วยเพลิงปรารถนาที่เขาเป็นผู้จุดขึ้น รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต้านทาน แต่ความอ่อนล้าและแรงดึงดูดอันมหาศาลจากร่างกายของเขาทำให้กำแพงความหยิ่งทะนงของเธอกำลังพังทลาย ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกันทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน ความโกรธแค้นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายที่เคยเกร็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง รสจูบที่ดูด2ดึงและเรียกร้องทำให้หัวอกของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ในขณะที่เสียงฝีเท้าข้างนอกกำลังก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดลงที่หน้าประตูห้องลับ คีรินกลับผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หยดน้ำตาใสไหลรินผ่านพวงแก้มเนียนลงมาหยดลงบนหลังมือของเขา รินรดากะพริบตาไล่ความพร่ามัว มองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและประกายตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะ "จำไว้... รินรดา" คีรินกระซิบชิดใบหูเล็กที่กำลังแดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินซอกคอระหงจนเธอสะ้านเฮือก "เธอเป็นของฉัน... ต่อให้คนข้างนอกมันจะพลิกแผ่นดินหาเธอแค่ไหน มันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของเธอ" แรงกดดันจากน้ำหนักตัวของเขาผ่อนลงเล็กน้อยเปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ แต่ทว่าเรียวขาแกร่งกลับแทรกตัวเข้ามาตรึงสะโพกของเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ร่างกายแนบชิดสนิทกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกหวาดหวั่นต่อผู้บุกรุกด้านนอกผสมผสานกับความสั่นสะท้านจากสัมผัสของซาตานร้ายตรงหน้า ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ทางหนี แกร็ก! เสียงกุญแจกระทบกันเบาๆ ที่ประตูด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าของใครบางคนที่ดังลอดเข้ามาผ่านรอยแง้มของประตู "ลูกพี่... ข้างในนี้ล็อกไว้ แต่ผมได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง..." ดวงตาคมกริบของคีรินหันขวับไปมองที่ประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงสบตากับรินรดาที่กำลังเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง เขาไม่เพียงแต่ไม่เกรงกลัวผู้บุกรุก แต่เขากลับจงใจเคลื่อนมือหนาลูบไล้ต่ำลงไปตามสะโพกกลมกลึงภายใต้เนื้อผ้าบางเบาอย่างอวดดี พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "อยากรู้ไหม... ว่าถ้ามันเปิดประตูเข้ามาตอนนี้ แล้วเห็นผู้หญิงของฉันกำลังส่งเสียงครางใต้ร่างฉัน มันจะทำหน้ายังไง?" รินรเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอส่ายหน้าพรืด หยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินอาบแก้มขณะที่มือเล็กพยายามดันไหล่กว้างของเขาออก แต่คีรินกลับรวบตัวเธอเข้าหาแนบแน่นยิ่งขึ้น ปลายจมูกโด่งกดลงที่ซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหวานล้ำท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ทันใดนั้นเอง... กลอนประตูด้านนอกก็มีเสียงดังคลิก! พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากภายนอกทาบทับเข้ามาบนพื้นห้อง และเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าห้องทำงานชั้นใน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ