ค่ำคืนใต้แสงดาว

กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินชั้นล่าง เสียงตะโกนด่าทอด้วยความเดือดดาลของภาคินสลับกับเสียงปืนที่ดังลั่นเป็นระยะ ข่มขวัญประสาทสัมผัสของรินรดาจนสั่นสะท้าน เธอทำได้เพียงกอดตัวเองแน่นอยู่บนเตียง กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเงียบงันที่ตามมาหลังเสียงปืนนัดสุดท้ายนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงดังใดๆ มันคือความเงียบที่ตัดสินความเป็นความตาย ประตูห้องนอนถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนคราบเลือดของผู้อื่นจนด่างพร้อย แววตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับเอาไว้ แต่เมื่อสายตาคู่คมประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกของหญิงสาว ความเกรี้ยวกราดในแววตาก็พลันมลายหาย กลายเป็นความโหยหาที่ยากจะต้านทาน "คิน..." เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอถลาลงจากเตียงตรงเข้าหาเขา ทันทีที่ร่างนุ่มนิ่มปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง คีรินก็คว้าเอวบางเอาไว้แน่นราวกับจะฝังเธอเข้าไปในร่างกายของเขา "ผมอยู่นี่แล้ว" เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูดกลิ่นกายที่ทำให้เขารู้สึกสงบลงจากนรกที่เพิ่งผ่านพ้นมา "ไม่ต้องกลัว... ไม่มีใครแตะต้องคุณได้ ตราบเท่าที่ผมยังมีลมหายใจ" เขาลากจูงเธอไปที่ระเบียงกว้างใต้แสงดาวคืนนี้ที่ไร้ซึ่งเมฆหมอก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวกายที่เย็นเยียบของรินรดา คีรินดันร่างบางให้พิงกับราวระเบียงเหล็กดัด เขาไม่ได้เพียงแค่ต้องการปกป้อง แต่เขากำลังต้องการ 'การยืนยัน' ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ ยังเป็นของเขา มือหนาเลื่อนขึ้นประคองใบหน้าสวยหวาน นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยรอยน้ำตาที่ปริ่มขอบตาอย่างเบามือที่สุด รสจูบแรกเริ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่รุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก คีรินขบเม้มริมฝีปากนุ่มราวกับจะเสพสมความหวานนั้นให้หมดสิ้น รินรดาหลับตาลง ตอบสนองสัมผัสที่จาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความห่วงหาอย่างเต็มใจ "ริน... บอกผมทีว่าคุณเป็นของใคร" เขาผละออกเพียงเล็กน้อย กระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ของคุณ... เป็นของคุณคนเดียว คิน" คำตอบนั้นเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่ราดลงบนกองเพลิงที่คุกรุ่น คีรินช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาเดินกลับไปยังเตียงกว้าง เขาถอดเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนคราบเลือดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง เขาค่อยๆ วางเธอลงบนผืนผ้าปูที่นอนนุ่มนิ่ม ราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในโลกที่เขาต้องทะนุถนอมให้ถึงที่สุด มือหยาบกร้านไล้ไปตามเส้นโค้งเว้าของสรีระผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทุกที่ที่สัมผัสผ่านไป รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเย็นของอากาศยามค่ำคืนถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงจากไออุ่นของชายหนุ่ม เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น สายตาของเขาที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่ไม่มีวันสิ้นสุด "สวยเหลือเกิน... สวยจนผมแทบคลั่ง" เขาก้มลงจูบประทับไปทั่วเรือนร่างขาวผ่อง เริ่มจากลาดไหล่เนียน ไล่ต่ำลงไปถึงเนินอกอวบอิ่ม คีรินปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ชำนาญและเปี่ยมไปด้วยความรักที่ยากจะพรรณนา รินรดาเชิดหน้าขึ้น หายใจหอบถี่ มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาแน่น ปล่อยให้อารมณ์พาไปในห้วงเหวแห่งความสุขสมที่เขาสร้างขึ้น การสอดประสานดำเนินไปอย่างนุ่มนวลแต่ลึกซึ้งราวกับจะหลอมรวมวิญญาณของทั้งสองเข้าด้วยกัน จังหวะรักที่เคยร้อนแรงค่อยๆ ผ่อนปรนลงเป็นท่วงทำนองที่ละเมียดละไม เหมือนดั่งบทเพลงที่บรรเลงใต้แสงดาว คีรินมองสบตากับเธอไม่วางตา เขาต้องการให้เธอเห็น... เห็นความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนดุดันนี้ เสียงลมหายใจสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมา คือพยานแห่งคำสัญญาว่าไม่ว่าโลกภายนอกจะเลวร้ายเพียงใด ในอ้อมกอดนี้... เธอคือผู้เดียวที่เขาจะปกป้องจนตัวตาย ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกลับดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่คีรินตั้งไว้สำหรับ 'คนใน' เท่านั้น คีรินชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความรื่นรมย์กลายเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความเพียงบรรทัดเดียว ก่อนที่ดวงตาคมจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ริน... รีบสวมเสื้อผ้า เดี๋ยวนี้!" เขาคำรามเสียงต่ำขณะกระชากตัวลุกขึ้นจากเตียง รินรดามองเขาด้วยความงุนงง มือไม้สั่นเทาขณะพยายามคว้าชุดมาใส่ "เกิดอะไรขึ้นคิน? ภาคินมัน..." "ไม่ใช่ภาคิน" คีรินหันมามองเธอ แววตาของเขาสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คนที่สั่งเก็บผมในคืนนี้... ไม่ใช่ศัตรูทางธุรกิจ แต่เป็นพ่อของผมเอง" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและบีบคั้นในค่ำคืนนี้กับผมนะครับ