นางพยาบาลจำเป็น

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนที่ฝังอยู่ข้างในมันฉีกเนื้อคุณไปมากกว่านี้” เสียงเย็นเยียบของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นส่วนตัวที่ถูกดัดแปลงเป็นเซฟเฮาส์ เธอไม่ได้ใช้คำพูดหวานหู แต่ดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกกำลังจดจ้องแผลฉกรรจ์บนหัวไหล่หนาของคีริน มือเรียวบางที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังกำลังบรรจงใช้คีมคีบเศษกระสุนชิ้นสุดท้ายออกมาจากเนื้อหนังของชายผู้เป็นเจ้าชีวิตเธอ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวด ทว่าแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างหนัก “ห่วงฉันงั้นหรือ รินรดา... ทั้งที่ปกติคุณอยากจะให้ฉันตายพ้นๆ ไปจากชีวิตนักไม่ใช่หรือไง” รินรดาชะงักมือนิดหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนแรง “ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตายคาห้องนี้ กลิ่นคาวเลือดมันจะทำให้ฉันหายใจไม่ออก” คำโกหกนั้นช่างเปราะบาง คีรินรู้ดีว่าภายใต้ความเย็นชาที่เธอกำลังแสดงออก หัวใจดวงน้อยนั้นกำลังเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเธอที่แตะลงบนผิวหนังร้อนผ่าวของเขาเพื่อทำความสะอาดแผล สัมผัสนั้นไม่ได้เป็นเพียงการรักษา แต่มันคือการเยียวยาที่ส่งผ่านไปถึงหัวใจที่ด้านชาของมาเฟียหนุ่ม “คุณปากแข็งได้ไม่นานหรอก” คีรินขยับตัวเข้าใกล้โดยไม่สนใจความเจ็บปวด เขาใช้มืออีกข้างที่ยังดีอยู่คว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสของทั้งคู่เสียดสีกันจนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่าน “แววตาคุณ... มันบอกหมดแล้วว่าคุณกังวลแค่ไหนตอนที่เห็นฉันพลาดท่าให้ลูกน้องภาคิน” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอพยายามดึงข้อมือออก แต่คีรินกลับออกแรงดึงจนร่างกายของเธอโถมเข้าหาแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความดิบเถื่อน กลิ่นกายของเขายังคงเอกลักษณ์ของบุรุษผู้ถือครองอำนาจ... กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นเลือดที่ชวนให้ลุ่มหลงจนใจสั่น “อย่าทำตัวรุ่มร่าม คิน คุณกำลังบาดเจ็บอยู่” “เจ็บน่ะเจ็บ... แต่มันจะหายเร็วกว่านี้ถ้าคุณเลิกทำตัวห่างเหิน” คีรินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน รินรดาหลับตาลงพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงจากการรุกเร้าของเขา “ฉันแค่อยากรู้ว่า... ที่คุณดูแลฉันอย่างดีในคืนนี้ มันมาจากหน้าที่นางพยาบาลจำเป็น หรือมันมาจากความรู้สึกที่เรียกว่า ‘ห่วง’ กันแน่?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกที่เธอพยายามฝังกลบ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวและโหยหาอย่างที่ปิดไม่มิด “ถ้าฉันบอกว่าใช่... คุณจะหยุดทำร้ายชีวิตคนอื่น แล้วเลิกจองเวรกับภาคินไหมล่ะ?” คีรินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่แฝงด้วยความร้ายกาจค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความหนักแน่นในดวงตา “โลกของฉันไม่มีคำว่าถอยรินรดา... แต่ถ้าคุณต้องการให้ฉันวางมือ เพียงเพราะห่วงความปลอดภัยของฉัน... ผมอาจจะลองพิจารณาดู” รินรดาไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่ล่อลวง แต่จังหวะที่เขากดจูบเบาๆ ลงบนข้อมือของเธอ มันทำให้อารมณ์ที่ถูกสะกดไว้ระเบิดออกมา เธอโน้มตัวลงไปใกล้เขามากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขาเช่นกัน ความอ่อนโยนที่ปนเปไปกับความหิวกระหายทางอารมณ์เริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดในห้องนี้ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของทั้งสองคนที่เริ่มผสานเป็นจังหวะเดียวกัน มือของคีรินเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาสัมผัสพวงแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ต่างจากนิสัยดิบเถื่อนที่เขาเคยเป็นมาตลอด “คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว... ถ้าคนที่รอฉันอยู่คือคุณ” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทว่ารุนแรงต่อความรู้สึกทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะด่าทอเขาหรือโอบกอดเขาไว้ ความสับสนนี้มันน่ากลัวพอๆ กับกระสุนที่เพิ่งถูกคีบออกไปจากไหล่ของเขาเสียอีก ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปสู่ความลึกซึ้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยลับๆ ของตึกก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... สัญญาณที่บอกว่ามีคนล่วงล้ำเข้ามาในเขตวงจรปิด คีรินขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกรบกวนในถ้ำ เขารีบคว้าปืนที่วางอยู่ข้างหัวเตียงยัดใส่มือรินรดาโดยไม่ลังเล “พวกมันตามมาถึงที่นี่... รินรดา ฟังฉันนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ออกไปทางประตูหนีไฟหลังห้อง ห้ามหันกลับมามองเด็ดขาด” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” รินรดาปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโอนอ่อนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเขา คีรินกระชากร่างเธอเข้ามาประทับจูบอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนเพื่อกลบเสียงคัดค้าน มันเป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาและความห่วงใย ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำข้างใบหูที่ทำให้ขนลุกซู่ “ถ้าอยากให้ฉันรอดไปหาคุณในวันข้างหน้า... จงเชื่อฟังคำสั่งของฉัน... เพราะศัตรูที่ยืนอยู่หน้าห้องตอนนี้ ไม่ใช่แค่ภาคิน แต่มันคือพ่อของฉันที่ร่วมมือกับมัน” รินรดานิ่งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น... ความจริงที่โหดร้ายกว่าคมกระสุนเพิ่งจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้กับคิราห์ลวงรักนะครับ