ปกป้องด้วยชีวิต

*ปัง!* เสียงสนั่นหวั่นไหวของกระสุนปืนนัดแรกแหวกลมหนาวในยามวิกาล ทำลายความเงียบงันของค่ำคืนอันมืดมิดลงอย่างไร้ความปรานี รินรดาผวาเฮือก ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เปลือกตาปิดสนิทพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ติดอยู่เพียงลำคอ ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาตะครุบตัวเธอไว้ด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้พวกเขาทั้งคู่ล้มกลิ้งไปหลบหลังซากรถยนต์ที่จอดอยู่ "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตวาดลัดฟ้าแข่งกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น คีรินใช้ร่างกำยำของตนเองปกป้องร่างบางเอาไว้ภายใต้อ้อมแขน แผ่นหลังกว้างของเขาแนบชิดกับแนววิถีกระสุนที่ยังคงระดมยิงเข้ามาอย่างไร้ทิศทาง กลิ่นควันปืนฉุนกานต์คละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่ม รินรดาลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอกเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่อีกฝ่ายจงใจเอาชีวิต "คุณคิน..." เธอครางชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่กลับพบว่ามันไร้ผลเมื่อถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งรวบกอดไว้แน่นหนายิ่งกว่าเดิม *ถุ웃!* กระสุนอีกนัดเฉียดผ่านตัวถังรถไปอย่างฉิวเฉียด ประกายไฟสาดกระเซ็นสะท้อนในความมืด คีรินกัดฟันกรอด ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันและเยียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบด้านเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในฐานะผู้นำแห่งตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เขาผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้... มันต่างออกไป มันต่างออกไปเพราะมี ‘ผู้หญิงของเขา’ อยู่ในรัศมีคมกระสุน "อย่ามองไปไหน มองฉัน" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาดุดันแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างประหลาด "จำคำที่ฉันเคยบอกเอาไว้ให้ดีนะริน... ของเล่นชิ้นนี้ ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาด้วยความหวาดกลัว ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่เหนือร่าง ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกันท่ามกลางมัจจุราชที่รายล้อม ทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงดึงดูดทางกายภาพพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด แม้ในสถานการณ์ที่เฉียดตาย หัวใจของเธอกลับทรยศด้วยการเต้นเร่าไปตามจังหวะชีพจรของเขา *พรึบ!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา ภาคินและลูกน้องของมันกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดเพื่อปิดฉากภารกิจ คีรินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน มือข้างหนึ่งดึงอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบเปล่งประกายวาวโรจน์ดั่งซาตานกระหายเลือด เขาหันมาสบตากับรินรดานิ่งนาน ชั่วพริบตานั้นเอง ความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวไร้ความปรานี "หลบอยู่หลังฉัน... ถ้าฉันไม่สั่ง ห้ามโผล่หัวออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหมริน" คำสั่งนั้นทรงอำนาจจนเธอทำได้เพียงพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำยอม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันแนบแน่นจนเธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่แผ่นหลังหนาของเขา เมื่อขยับตัว... หยาดของเหลวอุ่นร้อนสีเข้มเริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาออกมาสัมผัสกับฝ่ามือของเธอ รินรดาก้มมองฝ่ามือตนเองในความมืด และเมื่อนิ้วมือสัมผัสโดนความเหนียวข้นสีแดงฉาน หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น "คุณคิน... คุณโดนยิง!" เสียงอุทานหลุดลอดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะ "แค่นิดหน่อย..." คีรินกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากบาดแผลกระสุนถากที่หัวไหล่ขวาไม่ได้ทำให้เขาใส่ใจเท่ากับความปลอดภัยของคนในอ้อมแขน เขายันกายลุกขึ้นยืนครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลั่นไกสวนกลับไปยังทิศทางของศัตรูทันที! *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวอีกระลอก กระสุนสามนัดแม่นราวจจับวางปลิดชีพสมุนของภาคินที่โผล่พรวดออกมาจากมุมตึกให้ร่วงลงไปนอนกองกับพื้นทีละคน ความดุร้ายและแม่นยำของมาเฟียหนุ่มสร้างความสะพรึงกลัวให้กับฝ่ายตรงข้ามจนพวกมันต้องถอยร่นกลับไปตั้งหลัก แต่ทว่า บาดแผลที่หัวไหล่ของคีรินกลับปริแตกกว้างขึ้น เลือดสดๆ ไหลรินย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน ร่างสูงเซเล็กน้อยก่อนจะพิงซบลงกับตัวรถเพื่อพยุงทรงตัว ความเหนื่อยล้าและพิษบาดแผลเริ่มกัดกินพลังงานของเขา รินรดาเห็นดังนั้นก็ลืมความกลัวทั้งหมดสิ้น เธอลุกขึ้นพุ่งเข้าไปประคองร่างหนาของเขาไว้ทันที "คุณคิน! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ... เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" คีรินเหลือบสายตามองหญิงสาวที่กำลังประคองเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความห่วงใยที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวยนั้น ทำให้ความเจ็บปวดจากบาดแผลมลายหายไปสิ้น มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ แม้ในยามที่เลือดไหลท่วมตัว เขาก็ยังคงเป็นคีรินผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร "เป็นห่วงฉันเหรอ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปากอิ่ม ขณะที่มือแกร่งข้างที่เหลือรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอีกครั้ง "นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ!" รินรดาเอ็ดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความโกรธปนความกังวล "สำหรับฉัน... ทุกวินาทีที่อยู่กับเธอคือเรื่องจริงจังทั้งหมด" คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินซอกคอขาวผ่องจนเธอสะท้านเยือก แรงดึงดูดอันตรายระหว่างทั้งคู่แผดเผารอบตัวท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟสาดส่องจ้าจนแสบตา "เจอตัวแล้ว! ล้อมพวกมันไว้ อย่าให้รอดไปได้!" เสียงตะโกนของลูกน้องภาคินดังขึ้นก้อง พร้อมกับกระบอกปืนนับสิบคู่อันเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขาดึงร่างบางมาหลบไว้ด้านหลังทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองทางหนีทีไล่ที่มีเพียงทางเดียวคือตรอกมืดแคบด้านข้าง ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัว เสียงกخمกระซิบเย็นเยียบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากความมืดเบื้องหน้า "เกมพลิกแล้วล่ะ... คีริน" เงาร่างสูงโปร่งของ *ภาคิน* ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า ในมือของมันถือปืนจ่อตรงมาที่รินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังคีริน คีรินยืนบังหญิงสาวไว้มิดชิด แม้บาดแผลที่หัวไหล่จะสูญเสียเลือดมากจนใบหน้าเริ่มซีดเซียว แต่รังสีอำมหิตรอบตัวเขากลับแผ่ขยายออกมาราวกับพญายมที่พร้อมจะลากทุกคนลงนรกไปด้วยกัน "ถ้าแกขยับแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... ผู้หญิงของแก จะเป็นคนแรกที่สมองกระจาย" ภาคินแสยะยิ้มเหี้ยม ลั่นไกปืนเตรียมพร้อมเหนี่ยวไกใส่รินรดาในเสี้ยววินาที คีรินหรี่ตาลงอันตราย เขายังคงนิ่งสงบดั่งผืนน้ำลึก แต่ในแววตานั้นกลับซ่อนประกายไฟแห่งความคลุ้มคลั่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้าขยับบังรินรดาให้พ้นจากวิถีกระสุนอย่างเด็ดเดี่ยว พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเยือกเย็นที่สุด "หลับตาลงซะริน... แล้วจำไว้ว่า ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้ ทั้งในชาตินี้... หรือชาติไหนๆ" *ปัง!* เสียงกระสุนนัดสุดท้ายลั่นสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความมืดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ปลายทางของชะตากรรมระหว่างพวกเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นและความตาย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ