การคุกคามจากภายนอก

เสียงก๊อบแก๊บของปลายรองเท้าหนังราคาแพงที่เหยียบย่ำลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบในคฤหาสน์ส่วนตัว ดังสะท้อนก้องกวาดความเงียบงันยามวิกาลให้สั่นระทาย คีรินยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าบานกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนเงาเรือนร่างกำยำและแววตาดุดั่งพญาราชสีห์ยามจ้องเหยื่อ ในมือหนากำแก้ววิสกี้สีอำพันแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ความตึงเครียดแผ่ซ่านขยายอาณาเขตไปทั่วทุกอณูอากาศ ราวกับมีม่านหมอกสีดำทมิฬปกคลุมทับบรรยากาศรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด "นายครับ... สายของเราจากท่าเรือรายงานมาว่า 'ภาคิน' เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังเหยียบย่างอยู่บนเปลวเพลิง คีรินยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รัศมีอันตรายพวยพุ่งออกมาจากแผ่นหลังกว้างจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "มันกล้าดียังไงถึงส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวอาณาเขตของฉัน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังและเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "เป้าหมายของมัน... คงไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจสินะ" "ครับนาย... มันพุ่งเป้าไปที่ 'คุณรินรดา' โดยตรงครับ" เพล้ง! แก้ววิสกี้ในมือแกร่งถูกบีบจนแตกละเอียด คราบของเหลวสีอำพันผสมหยาดโลหิตสีแดงฉานไหลรินหยดลงตามง่ามนิ้วหนา แต่คีรินกลับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความโกรธเกรี้ยวระดับมหาสมุทรปะทุขึ้นในอกจนแทบแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะทำลายล้างโลกทั้งใบหากใครกล้าแตะต้องดวงใจของเขา ในขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนกว้างขวาง รินรดากำลังนั่งอยู่ปลายเตียงด้วยความรู้สึกกระสับกระส่าย เธอนึกถึงสายตาและคำเตือนของคีรินเมื่อช่วงหัวค่ำ แม้ภายนอกเธอจะพยายามแสดงออกว่าเข้มแข็งและไม่หวั่นเกรงต่ออำนาจเถื่อนของเขาเพียงใด แต่ลึก ภายในหัวใจดวงน้อยกลับสั่นไหวและหวาดระแวงอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของเจ้าของอาณาจักร คีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาดุดจดจ้องร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนเตียง กลิ่นอายอันตรายและแรงดึงดูดดิบเถื่อนพุ่งเข้าโอบล้อมรินรดาไว้ทันทีจนเธอแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งช่องว่าง ฝ่ามือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "คุณเป็นอะไรริน... ทำไมตัวสั่นขนาดนี้" น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความห่วงใยลึกซึ้งเอ่ยถาม ขณะที่สายตาคมกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้เป็นอะไร... ปล่อยฉันนะคิน" รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและปัดมือเขาออก แต่มีหรือที่คนอย่างคีรินจะยอมจำนน ร่างสูงกลับทาบทับร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ใต้พันธนาการแห่งแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ "อย่ามาโกหกฉันริน..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอผสานกับกลิ่นบุหรี่และวิสกี้จากตัวเขาสร้างบรรยากาศที่วาบหวามและอันตรายถึงขีดสุด "ฉันรู้ว่าเธอกลัว... และฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอทั้งนั้น จำคำของฉันไว้" สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากหนาที่กดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แรงต่อต้านที่มีเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์เสน่หาที่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ราวกับพายุ คีรินจงใจปรนเปรอความอ่อนโยนปนความเร่าร้อนผ่านรสจูบที่ลึกซึ้งและเรียกร้อง มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา ปลุกเร้าไฟปรารถนาในกายสาวให้ลุกโชนขึ้นอย่างยากจะควบคุม ค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่บทเพลงรักที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งบนเตียงกว้างเท่านั้น แต่ทว่ามันคือการประกาศิตความเป็นเจ้าIของและการปกป้องด้วยชีวิตจากชายผู้ทรงอิทธิพล ท่ามกลางเงาสะท้อนของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงแนบชิดและพันÌัวพันนัวเนียกันด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศความเงียบงัน คีรินชะงักริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ภาพถ่ายใบหน้าของรินรดาที่กำลังเดินซื้อของเมื่อช่วงบ่ายปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับข้อความปริศนาส่งตรงมาจากเบอร์แปลกที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา... *“ของเล่นชิ้นนี้... ใกล้มือฉันเต็มทีแล้วนะ คีริน”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ