สายลมที่เปลี่ยนทิศ

"ไอ้ภาคิน... มันรู้เรื่องที่ตั้งของคนสำคัญของผมแล้วครับนาย" น้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทที่สั่นเครือเล็กน้อยในยามรายงานกลับถูกกลบหายไปในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว คีรินวางแก้ววิสกี้ราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กึก* สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องไปที่หน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพใบหน้าของศัตรูคู่อาฆาตที่ยิ้มเยาะเย้ยผ่านหน้าจอ ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพง รินรดากำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว เธอเพิ่งจะผ่านพ้นค่ำคืนที่ดุเดือดและเร่าร้อนมากับเขาได้ไม่กี่ชั่วโมง ร่องรอยสีกุหลาบจางๆ บนต้นคอขาวผ่องยังคงฟ้องถึงความสัมพันธ์ที่เพิ่งปะทุขึ้นจนถึงจุดเดือด ทว่าบรรยากาศในตอนนี้กลับเปลี่ยนจากความหวานฉ่ำเป็นความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูก คีรินหันขวับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มดุดันฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณนักล่า "เข้าไปในห้องนอน" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดดั่งประกาศิต "ทำไมคะ... เอ้อ ผมหมายถึง ทำไมคุณถึงต้องสั่งฉันแบบนั้น" รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนเปลี้ยจากบทรักเมื่อคืน แต่แววตาสั่นระริกของเธอยังคงรั้นดื้อดึง เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ริน... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ" เขาขยับตัวเข้าหาเธอ กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยข่มขวัญจนเธอต้องถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของเธอ ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อรั้งให้เธอเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรินกัน "ภาคินมันไม่ใช่แค่ขู่ แต่มันกำลังจะพรากทุกอย่างไปจากผม... โดยเฉพาะคุณ" เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ฟังดูเย้ายวนแต่แฝงไปด้วยความหวาดหวั่นของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ มือของเขาเลื่อนจากต้นคอลงมาลูบไล้ไหล่มน นิ้วเรียวยาวสอดประสานเข้ากับเส้นผมของเธอราวกับกำลังหวงแหนสมบัติชิ้นสำคัญที่สุด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันของคีรินในยามนี้มีความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย—มันคือความต้องการที่จะครอบครองและปกป้องในคราวเดียวกัน "ฉันไม่กลัวมัน" เธอเอ่ยเสียงสั่น แต่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "แต่ผมกลัว" คีรินก้มลงประทับจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากบาง รสจูบที่เปลี่ยนจากการปลอบประโลมเป็นความหิวกระหายที่เร่าร้อน เขาบดเบียดริมฝีปากอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการใช้มันเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังคงเป็นของเขาเพียงผู้เดียว ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายใน มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมบางเบา บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มทันที มือของคีรินปลดสายคาดเอวของชุดคลุมเธอออกอย่างใจร้อน ผิวขาวเนียนผุดผาดถูกอากาศเย็นในห้องปะทะจนขนลุกชัน แต่ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านของเขากลับแผดเผาทุกตารางนิ้วที่สัมผัสลงไป เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ความดิบเถื่อนของชายหนุ่มถูกปลดปล่อยผ่านสัมผัสที่รุกเร้า คีรินซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขากำลังเสพติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ขณะที่มือของเขาก็ขยำสะโพกนุ่มนิ่มอย่างไม่เบามือนัก "คิน... อื้อ..." เสียงครางประท้วงเบาๆ ของรินรดาดังขึ้นในลำคอ เมื่อเขาเริ่มสร้างรอยตีตราใหม่บนอกอวบอิ่ม ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นเพียงความสุขชั่วคราวบนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ การมีอยู่ของภาคินเปรียบเสมือนเงาที่คอยตามล่าชีวิตของพวกเขา ความรักที่เริ่มต้นด้วยการกักขังกำลังผลิบานเป็นความผูกพันที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงขึ้นทำลายจังหวะรักที่กำลังดำเนินไปอย่างถึงพริกถึงขิง คีรินผละจากซอกคอเธออย่างหัวเสีย เขามองหน้าจอด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ มันคือข้อความจากภาคิน เขากดเปิดอ่าน ทันทีที่สายตาอ่านจบ ร่างกายเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ *“ฉันไม่ได้หมายถึงรินรดา... แต่หมายถึง ‘ลูก’ ที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของเธอนั่นแหละ คีริน”* คีรินหันไปมองรินรดาที่ยังคงหอบหายใจถี่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความใคร่เป็นความตื่นตะลึง มือที่เคยโอบกอดเธอเริ่มสั่นน้อยๆ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งเริ่มดังใกล้เข้ามาหน้าห้องทำงานของเขา ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง... บุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูคือภาคินที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่ไร้ทางออกไปกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก