สิทธิพิเศษของเมียลับ

กลิ่นอายของบุหรี่คิวบาผสมผสานกับความตึงเครียดที่แขวนลอยอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลคีริน มันหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มือคว้าจับออกมาได้ ลูกน้องชุดดำนับสิบชีวิตยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกรนิต สายตาทุกคู่ก้มต่ำลงอย่างพร้อมเพรียงเมื่อประธานในที่ประชุมเอ่ยประโยคที่ทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิดิ่งลงฮวบฮาบ "จำใส่กะโหลกพวกแกเอาไว้..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินดังขึ้น ทำลายความเงียบงันจนน่าอึดอัด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งการด้วยแววตาดุดิบดั่งพญาอินทรีย์ที่กำลังจ้องเหยื่อ "ผู้หญิงคนนี้... รินรดา คือข้อยกเว้นเดียวในชีวิตกู ถ้าวันไหนที่ฉันไม่อยู่แล้วพวกแกยังบังอาจมองเธอด้วยหางตา หรือดูแลเธอไม่ดีพอแม้แต่ปลายเล็บ... เตรียมตัวหาหลุมฝังศพให้ตัวเองได้เลย" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ขัดขืน และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... มีความอบอุ่นประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ เธอถูกกักขังให้อยู่ท่ามกลางดงกระสุนและอำนาจเถื่อนของผู้ชายคนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับประกาศกร้าวต่อหน้าบริวารนับสิบชีวิตว่าเธอยืนอยู่เหนือคนเหล่านั้นทั้งหมดในฐานะ 'นายหญิง' ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง "ครับ นายใหญ่!" เสียงตอบรับดังประสานกันกึกก้องด้วยความยำเกรง คีรินโบกมือไล่ลูกน้องออกไปอย่างไม่ใส่ใจ จนกระทั่งบานประตูไม้สักทองปิดสนิทลง ความเงียบสงบจึงกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าแรงกดดันไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง สาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาหารินรดาที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเข้ม เขาย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ต่างจากความดุดันเมื่อครู่ลิบลับ "กลัวเหรอครับ หืม..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอกลั้นหายใจ "คุณมันบ้า... คีริน" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันโดยไม่เคยถามความสมัครใจเลยสักคำ ฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะประกาศิตให้ใครต้องก้มหัวให้ก็ได้นะ!" คีรินไม่โกรธ เขากลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ แววตาคมกริบฉายแววคลั่งไคล้จนน่ากลัว มือหนาเลื่อนลงมาจับข้อมือบางไว้มั่น ลากจูงเธอให้ลุกขึ้นเดินตามไปยังห้องกระจกด้านใน ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้สำรองสำหรับสายใยครอบครัวที่กำลังจะเกิดขึ้น บรรยากาศเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนของโลกมาเฟีย กลายเป็นความเงียบสงบและอ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง รินรดามองภาพถ่ายอัลตราซาวండ్แผ่นเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาพิจารณา หัวใจดวงน้อยไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักได้ว่า มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งและไฟสงครามระหว่างมาเฟีย "เด็กคนนี้..." รินรดาพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "เขาเลือกอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่เกิดมาด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงใจร้ายดึงเขาเข้ามาในโลกที่อันตรายแบบนี้ด้วยล่ะ" คีรินขยับเข้าไปโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง วงแขนแกร่งกักขังเธอไว้ในอ้อมอกอุ่น ใบหน้าคมคายซบลง1ที่ลาดไหล่บาง ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคย "ฉันไม่ได้ดึงเขาเข้ามา..." คีรินกระซิบถ้อยคำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและลึกซึ้งที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยเอ่ย "แต่เขาคือโซ่ทองที่ผูกมัดเธอไว้กับฉัน... และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องโลกใบนี้ทั้งใบ ริน... เธอคือแม่ของลูกฉัน และเด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา ไม่มีใครบนโลกนี้กล้าแตะต้องสายเลือดของคีรินหรอก จำคำฉันไว้" ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของหญิงสาว ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื้นตันใจและความหวาดกลัวที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เธอยกมือขึ้นสัมผัสทาบบนหลังมือหนาที่กุมท้องน้อยของเธอไว้ แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความรักและความผูกพันบริสุทธิ์ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขมักสั้นเสมอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทดังเร่งรีบมาจากทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลเปิดออกอย่างไร้มารยาท สีหน้าของลูกน้องคนนั้นซีดเผือกจนเห็นได้ชัด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า "นายใหญ่ครับ! แย่แล้วครับ..." ลูกน้องละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ทางเข้าคฤหาสน์ด้านทิศเหนือถูกระเบิดทำลาย... ภาคินส่งคนบุกเข้ามาแล้วครับ และมัน... มันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่!" คีรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างทันที แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดั่งซาตานที่พร้อมฉีกกระชากทุกสิ่งเป็นชิ้นๆ --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ