ความหึงหวงสายดาร์ก

เสียงหัวing ของศัตรูหัวใจดังบาดห้วงความรู้สึก จนเส้นเลือดขมับของคีรินปูดโปนเต้นตุบด้วยแรงโทสะที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านคุกกรุ่นไปทั่วห้องโถงกว้างของงานเลี้ยงการกุศลหรูหรา ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ เมื่อร่างบางของเธอถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากมือหนาที่คุ้นเคย แขนเรียวถูกรวบด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งราวมقبضเหล็ก ร่างทั้งร่างไถลเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ ความเย็นชาและดุดันที่คีรินมักใช้สวมหน้ากากเข้าหาโลกภายนอก บัดนี้ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่ไร้ซึ่งความปรานี "ปล่อยฉันนะ คิน..." รินรดาขัดขืน พยายามบิดข้อมือออกจากพันธนาการที่แน่นหนาจนเจ็บร้าวไปหมด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มดั่งรัตติกาลของมาเฟียหนุ่ม ที่ตอนนี้มันวาวโรจน์และลุกโชนไปด้วยแรงปรารถนาอันปะปนกับความโกรธเกรี้ยวอย่างน่ากลัว "เมื่อครู่... มันหัวเราะอะไรใส่เธอ?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ มันแหบพร่าและกดดันจนผู้ฟังแทบหยุดหายใจ คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "มันสัมผัสตรงไหนของเธอ... รินรดา บอกฉันมา" ภาคิน ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง ก้าวเข้ามาหมายจะคว้าแขนหญิงสาวคืนพร้อมรอยยิ้มเยาะ "ดูเหมือนคุณคีรินจะหวงของเล่นชิ้นนี้เสียเหลือเกินนะครับ หรือกลัวว่าเธอจะรู้ว่าคุณมันก็แค่นักล่าเลือดเย็นที่วันๆ จ้องจะทำลายคนอื่น" *เปรี้ยง!* สายตาของคีรินที่วัดรอยตีนกับภาคินคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน ร่างสูงใหญ่ขยับบังร่างของรินรดาไว้มิดชิดในเสี้ยววินาที มืออีกข้างคว้าคอเสื้อของภาคินกระชากเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วดุจพายุหมุน แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ถ้าแกยังไม่อยากเป็นศพไร้ญาติฝังดินก่อนรุ่งสาง... ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่ากลัวถึงขีดสุด มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือประกาศิตแห่งความตาย ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว แม้จะถูกตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียว แต่เขาก็ยังทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ก่อนถอย "ระวังตัวไว้เถอะคีริน... ของที่หวงมากๆ วันหนึ่งมักจะมีคนอยากแย่งไปทำลายเล่นเสมอ" เมื่อคู่ปรับเดินเลี่ยงหายไปในฝูงชน ความกดดันทั้งหมดไม่ได้จางหาย แต่กลับพุ่งเป้ามาที่รินรดาเพียงผู้เดียว คีรินหมุนตัวกลับมาต้อนร่างบางจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดติดกับผนังห้องวีไอพีด้านหลังที่ปลอดผู้คน มือหนาทาบตรึงขอบผนังทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์ "คิดจะทำตัวโดดเด่นให้ไอ้สารเลวนั่นมองสินะ" คีรินก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองหน้าเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยพิษรักและพิษหึงที่กัดกินหัวใจ "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม... ว่าทุกตารางนิ้วบนตัวเธอเป็นของฉัน ห้ามให้ใครหน้าไหนแตะต้อง แม้แต่ปลายนิ้ว!" "คุณมันบ้า... คิน!" รินรดาตวาดกลับด้วยความอัดอั้น ศักดิ์ศรีในตัวทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้ความไร้เหตุผลของเขา "ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ! ฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็เรื่องของฉัน!" "ใช่... เธอมันคือของฉัน!" คีรินคำรามลั่นในลำคอ ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่งลงเมื่อเห็นร่องรอยความสนิทสนมที่ภาคินมีต่อเธอเมื่อครู่ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อเดรสหรูของเธอลงจนเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนนุ่มและไหปลาร้าที่สั่นไหวตามแรงหอบหายใจ "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่เป็นการลงทัณฑ์และการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อนและป่าเถื่อน คีรินบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความเร่าร้อน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำและกวาดชิมความดื้อรั้นทั้งหมด รินรดาพยายามสะบัดหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้าง แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวของเขาเลยแม้แต่น้อย สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อดี ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาแผดเผาผิวเนื้อจนเธอแทบละลาย ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะั่นด้วยแรงปรารถนาที่เขาจงใจปลุกปั่นขึ้นอย่างชำนาญ "หวาน..." คีรินถอนริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากยังแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวลอยรดรินอยู่ชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยห้วงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยากจะต้านทาน "ยิ่งเธอพยายามดื้อกับฉันเท่าไหร่... ฉันก็ยิ่งอยากทำลายเธอนิดๆ ทีละส่วนจนกว่าเธอจะจำนนต่อฉันคนเดียว..." รินรดากัดริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อจากการจูบ ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้นใจ แต่ในขณะเดียวกันร่างกายกลับทรยศด้วยความรู้สึกวับวามที่วิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อย แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน แม้จะรู้ว่ามันคือหลุมพรางที่ลึกและอันตรายที่สุดในชีวิตก็ตาม ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นระรัวประจันหน้ากันในความมืดสลัวของมุมห้องนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ประตูห้องวีไอพี พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ทาบทับลงมาบนผนังกระจกใส... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ