บทลงโทษคนดื้อ

"คุณมันคนเผด็จการ... คีริน!" เสียงหวานที่สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวลอดไรฟันออกมา พร้อมกับร่างบางของรินรดาที่ถูกต้อนจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทไปกับบานกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด มองเบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่เบื้องหน้าของเธอกลับเป็นกรงขังมรณะที่ชื่อว่า 'คีริน' มาเฟียหนุ่มไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำกล่าวหาแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบบนกระจกเพื่อกักขังเธอไว้ในวงแขน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยสักมังกรจางๆ ส่งกลิ่นกายผสมผสานระหว่างโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ชวนให้หัวใจคนมองเต้นระรัวอย่างหวาดผวา "ผมเตือนคุณแล้วริน... ว่าอย่าไปเหยียบที่นั่นอีก อย่าไปยืนอยู่ใกล้ไอ้ภาคินมัน!" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น แต่กลับสั่นเครือไปด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "ฉันไปเจรจาธุรกิจเรื่องหุ้นส่วน! ไม่ได้ไปทำอะไรเสียหาย ทำไมคุณต้องใช้วิธีสกปรกพวกนั้นไปพังงานของฉันด้วย!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ดวงตาคู่สวยจะคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้น ศักดิ์ศรีของเธอยังคงค้ำคอ แม้จะรู้ดีว่าภัยมืดที่รายล้อมอยู่รอบตัวในตอนนี้มันน่ากลัวเพียงใด "ธุรกิจ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้วNวลดึงสติของเธอให้หลุดลอย "สำหรับมัน... ไอ้นั่นมันไม่ได้มองคุณเป็นหุ้นส่วน แต่มันมองคุณเป็น 'เหยื่อ' ที่รอวันขย้ำ! และถ้าผมไม่เข้าไปลากตัวคุณกลับมาป่านนี้... คุณคิดว่าตัวเองจะเหลืออะไรกลับมาให้ผมเชยชมบ้างล่ะหหือ?" คำพูดดิบเถื่อนและสายตาแทะโลมที่แฝงความหวงHวงอย่างบ้าคลั่ง ทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอยกมือขึ้นจะผลักอกแกร่งออกไป แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะทานทนอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านถึงขีดสุดของราชสีห์ผู้หิวกระหายได้ หมับ! ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวของเขาอย่างง่ายดาย ตรึงไว้ด้วยแรงมหาศาลที่ทำให้นางเอกสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังดื้อรั้นที่จะสบตา "ปล่อยฉันนะ... คนใจร้าย!" "ดื้อด้าน... ปากเก่งแบบนี้สินะ ที่ทำให้ผมต้องมีบทลงโทษดีๆ ไว้คอยต้อนรับคุณทุกครั้ง" คีรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มที่กำลังต่อต้านทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว การจูบในครานี้ไม่ใช่ความอ่อนโยนหรือการปลอบประโลม แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความหึงหวงอันน่าสะพรึงกลัว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวแขนแกร่งอีกข้างก็ตวัดเข้าโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากกายสาวปะทะเข้ากับความกำยำของอีกฝ่ายจนแทบหลอมละลาย รสจูบที่ดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่สูบ 3 วิญญาณของเธอไปจนหมดสิ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ ปล่อยให้เป็นอิสระก่อนจะเปลี่ยนมาสอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อล็อกท้ายทอยให้รับองุ่นรสชาติอันป่าเถื่อนนี้ได้อย่างเต็มที่ รินรดาครางอือในลำคอ สมองขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปรนเปรอ "อื้อ... ค... คิน..." เสียงหวานหลุดครางออกมาเมื่อเรียวปากหยักถอนออกมารดรดต้นคอระหง ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ มือใหญ่ซุกซนเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสทำงาน รูดซิปด้านหลังลงช้าๆ จนเนื้อผ้าเนื้อดีร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำตัวบางที่ขับเน้นผิวขาวผ่องราวกระเบื้องเคลือบให้โดดเด่นยิ่งขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางกายภาพอันทรงพลัง คีรินช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว รินรดาผวาเฮือก เรียวแขนเรียวต้องรีบโอบรอบคอเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น นัยน์ตาสั่นระริกมองใบหน้าคมคายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อน เขาวางเธอลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าร่างกายกำยำกลับทาบทับลงมาทันทีราวกับเงาตามตัว "จำไว้... ว่าคุณเป็นของผมคนเดียว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ไล้เลียไปตามซอกคอขาวผ่อง มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ส่วนที่เหลือของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อทุกมัดที่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยพละกำลังอันล้นเหลือ บทลงโทษแห่งเสน่หาเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเร่าร้อน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บน ภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ สัมผัสหนักหน่วงแต่แฝงด้วยความคลั่งไคล้จากชายหนุ่มทำให้เธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน มีเพียงเสียงครางหวานและรอยเล็บที่จิกบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว และความแนบชิดอย่างไร้รอยต่อ หลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่เข้าด้วยกันในความมืดมิดของค่ำคืนอันตราย คีรินปรนเปรอความสุขสมให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะลงโทษให้สาสกับความดื้อรั้น แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการตอกย้ำความรักและความคลั่งไคล้ที่มีต่อเธอจนแทบคลุ้มคลั่ง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และไออุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกันบนเตียงนอนกว้าง รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่ง เปลือกตาปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทางข้ามห้วงเสน่หาอันยาวนาน มือใหญ่ของคีรินยังคงลูบไล้เส้นผมของเธออย่างเบามือ สายตคมกอดมองออกไปนอกกระจกด้วยความครุ่นคิด แต่แล้ว... ความเงียบสงบในยามวิกาลก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นข้อความตัวอักษรปริศนาที่ส่งตรงเข้ามา [เกมของคุณกำลังจะจบลงแล้วนะ คีริน... ส่งผู้หญิงคนนั้นคืนมาให้ฉัน ไม่อย่างนั้นความลับเรื่องครอบครัวเธอ เตรียมถูกแฉพรุ่งนี้เช้าแน่] คีรินชะงัก นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่แคบลงทัน ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อชื่อผู้ส่งปรากฏชัดเจน... 'ภาคิน' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ